Μια μελωδική εξομολόγηση για την Αθήνα – ζωντανή, χαοτική, αντιφατική – Ο Απόστολος Βαλαρούτσος ρίχνει φως στις σκοτεινές γωνιές της πρωτεύουσας, μέσα από ένα τραγούδι που ξεχειλίζει ειλικρίνεια και ευαισθησία
Η Αθήνα δεν είναι μόνο η πόλη των ναών, των θεάτρων και της ιστορίας που βαραίνει κάθε γωνιά της. Είναι κι αυτή η γεμάτη αντιφάσεις, εξαντλημένη κι όμως ζωντανή μεγαλούπολη, που δεν κοιμάται ποτέ, αλλά συχνά ψάχνει τον εαυτό της σε άδειες στάσεις λεωφορείων και σβηστά φανάρια. Αυτή την Αθήνα – κι όχι την τουριστική καρτ ποστάλ – φέρνει στην επιφάνεια ο Απόστολος Βαλαρούτσος μέσα από το ολοκαίνουργιο, αποκαλυπτικό τραγούδι του με τίτλο «ΑΘΗΝά», που κυκλοφορεί από τη Minos EMI, a Universal Music Company.
Η «ΑΘΗΝά» δεν είναι απλώς άλλο ένα τραγούδι για την πόλη. Είναι μία ζωντανή ηχητική αφήγηση με έντονη προσωπικότητα, που έχει γεννηθεί στον δρόμο. Εκεί όπου η πραγματικότητα γράφει πιο έντονα από κάθε στίχο.
Τα πρώτα δευτερόλεπτα του τραγουδιού αρκούν για να νιώσεις πως δεν πρόκειται για μία ακόμα ωδή στην κλασική εικόνα της πόλης. Η μελωδία είναι ακαταμάχητα ρυθμική, σχεδόν παιχνιδιάρικη, μα πίσω από τη ζωηρή της επιφάνεια κρύβονται λόγια γνώριμα για όσους ζουν καθημερινά την αστική της συνθήκη.
Η Αθήνα γίνεται «ΑΘΗΝά», αποκτώντας φύλο, όνομα και ταυτότητα που κουβαλά όλες τις ιδιαιτερότητες και τις παραξενιές της.
Ο Απόστολος Βαλαρούτσος, που υπογράφει τόσο τους στίχους όσο και τη μουσική, μοιάζει να συνομιλεί με εκείνη, σαν παλιός γνώριμος που άλλοτε την αποδοκιμάζει κι άλλοτε την αγκαλιάζει με κατανόηση.
Στους στίχους του θα αναγνωρίσει κανείς φράσεις και σκέψεις που ακούγονται κάθε μέρα σε μετρό, σε καφετέριες, σε πεζοδρόμια: για το κυκλοφοριακό, την αδιαφορία, την κούραση, την ελλιπή υποδομή – αλλά πάντα με έναν τόνο που κρατά στην άκρη του και λίγη ελπίδα.
Με ευφυΐα, με λεπτό χιούμορ, με ενσυναίσθηση, χωρίς κορώνες και ηθικολογίες, το τραγούδι μιλά για κάτι σύνθετο με τρόπο άμεσο, σχεδόν τρυφερό.
Στο «ΑΘΗΝά», η πόλη προσωποποιείται. Είναι σχεδόν σαν μία γυναίκα που όλοι γνωρίζουμε, που μας ελκύει και μας εξαντλεί ταυτόχρονα. Μια «φιλενάδα» δύσκολη, αλλά αχώριστη. Η «ΑΘΗΝά» γεννήθηκε στον δρόμο κι η φράση αυτή κουβαλά μέσα της όλη τη ρεαλιστική σκληρότητα της αστικής καθημερινότητας.
Ο Απόστολος Βαλαρούτσος τραγουδά αυτά που πολλοί φωνάζουμε σιωπηλά μέσα μας – από την απογοήτευση για τη στασιμότητα των πραγμάτων ως τη βαθιά αγάπη για την πόλη που, παρά τις πληγές και τα ελαττώματά της, παραμένει το σπίτι μας. Και κάπως έτσι, μας κάνει να τραγουδάμε μαζί του. Οικεία, αυθόρμητα. Χωρίς να προσποιούμαστε.
Το τραγούδι μετατρέπεται έτσι σ’ ένα είδος καθαρτικής εμπειρίας, κάνοντας τον ακροατή συμμέτοχο στην εξομολόγηση. Σαν να μιλάμε επιτέλους για πράγματα που μας βαραίνουν χρόνια – μα αυτή τη φορά με ρυθμό, με χιούμορ, και κυρίως με την ελευθερία να νιώσουμε πως δεν είμαστε μόνοι.
Το «ΑΘΗΝά» είναι μία μουσική στιγμή που αξίζει να μείνει. Όχι μόνο γιατί είναι εξαιρετικά δομημένη – με αναγνωρίσιμη μελωδία, ισχυρή ταυτότητα και στιχουργική ευστοχία – αλλά γιατί κουβαλά κάτι ακόμα πιο σπάνιο: αλήθεια. Την αλήθεια ενός καλλιτέχνη που δεν φωνάζει για να ακουστεί, αλλά προτιμά να παρατηρεί και να παρουσιάζει την πόλη μέσα από τα μάτια όλων όσοι την περπατούν κάθε μέρα – κουρασμένοι, αλλά με επιμονή.
Στην εποχή της ταχύτητας και του ψεύτικου εντυπωσιασμού, το «ΑΘΗΝά» είναι μία ήσυχη επανάσταση. Τρυφερά κοινωνική, ανεπιτήδευτα πολιτική, και βαθιά ανθρώπινη. Γιατί η Αθήνα είναι δική μας – και μας χρειάζεται.
Η μουσική, λένε, είναι η γλώσσα που μιλά όταν τα λόγια σταματούν. Και ο Απόστολος Βαλαρούτσος κατάφερε να αρθρώσει – με μελωδία και συναίσθημα – όλα εκείνα που συχνά δεν λέμε για την πόλη μας. Να γυρίσει τον καθρέφτη προς εμάς τους ίδιους – τους κατοίκους, τους ερωτευμένους, τους απογοητευμένους, τους ρομαντικούς.
Γιατί η Αθήνα είναι δική μας. Και στην «ΑΘΗΝά», μας θυμίζει πως, αν θέλουμε να την αλλάξουμε, πρέπει πρώτα να τη δούμε καθαρά. Όπως ακριβώς μας την τραγουδά ο Απόστολος Βαλαρούτσος – με συστολή, πόνο και μία παράξενη, ανεξήγητη αγάπη.
