Νέες αποκαλύψεις για τις εκκεντρικές συνήθειες του Prince στις αρχές της δεκαετίας του 2000 στα ξενοδοχεία του Λος Άντζελες, από έναν άνθρωπο που τις έζησε από κοντά.
Ο Prince ήταν και παραμένει ένας μύθος, μία καλλιτεχνική οντότητα που περιβαλλόταν από ένα πέπλο μυστηρίου, εκκεντρικότητας και αδιαμφισβήτητης ιδιοφυΐας. Ακόμα και χρόνια μετά τον θάνατό του, ιστορίες από το παρελθόν έρχονται στο φως, προσθέτοντας νέες, απίθανες πινελιές στο πορτρέτο ενός από τους πιο εμβληματικούς μουσικούς όλων των εποχών.
Μια τέτοια ιστορία αφορά τις συνήθειές του κατά τις παραμονές του σε ένα συγκεκριμένο ξενοδοχείο του Λος Άντζελες στις αρχές της δεκαετίας του 2000, και είναι τόσο χαρακτηριστική της περσόνας του όσο και η ίδια η μουσική του.
Σε μία προφορική ιστορία του «Vanity Fair» για την σκηνή των clubs του Λος Άντζελες στις αρχές της χιλιετίας, ο Jason Pomeranc, συνιδρυτής του Thompson Hotels Group, μοιράστηκε μερικές αξέχαστες αναμνήσεις από τον «Purple One».
Σύμφωνα με τον Pomeranc, ο Prince είχε μία ιδιαίτερη και επαναλαμβανόμενη παραγγελία όταν έμενε στο ξενοδοχείο (που πιθανότατα ήταν το The Hollywood Roosevelt Hotel, όπου ο καλλιτέχνης σύχναζε): έτρωγε ένα και μόνο πρωινό φαγητό, ξανά και ξανά.
«Ο Prince ερχόταν και απλώς άρχιζε να παίζει ένα τυχαίο σόλο σόου στο Teddy’s [το κλαμπ του ξενοδοχείου] μέχρι τις τέσσερις ή πέντε το πρωί», ισχυρίστηκε ο Pomeranc, περιγράφοντας τις θρυλικές, απρογραμμάτιστες εμφανίσεις του. Ο δημιουργός του «Purple Rain» το έκανε αυτό, σημείωσε, «απλώς επειδή έτσι του ερχόταν».
«Και αυτά τα πράγματα ήταν τακτικά φαινόμενα», πρόσθεσε ο Pomeranc. «Αν δεν ήσουν στο pop-up σόου του Prince ή αν δεν ήσουν [εκεί] όταν εμφανιζόταν η Courtney Love, το έχανες».
Οι ιδιοτροπίες, όμως, δεν σταματούσαν στη μουσική. Ο Pomeranc αποκάλυψε ότι ο Prince έμενε στη ρετιρέ σουίτα του ξενοδοχείου, την οποία, όπως φέρεται να είπε, «έπρεπε να ξαναδιακοσμήσουμε σύμφωνα με τις προδιαγραφές του, με λευκά, χνουδωτά χαλιά και μωβ χρώμα».
Και μέσα σε αυτό το προσωπικό του, μωβ βασίλειο, η διατροφή του ήταν εξίσου μονοθεματική. Ο Pomeranc πρόσθεσε ότι ο Prince «έτρωγε μόνο τηγανίτες για μέρες» κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί.
Αυτή η εικόνα του απόλυτου, εκκεντρικού σταρ που ζει με τους δικούς του κανόνες έρχεται σε ενδιαφέρουσα αντίθεση με μία άλλη, παλαιότερη ιστορία που δείχνει μία διαφορετική πλευρά του. Σε μία συνέντευξή της τον Σεπτέμβριο, η Ally Pankiw, σκηνοθέτιδα του ντοκιμαντέρ «Lilith Fair: Building a Mystery – The Untold Story», θυμήθηκε την εμφάνιση – έκπληξη του Prince με τη Sheryl Crow στο φεστιβάλ το 1999.
Σύμφωνα με την Pankiw, ο Prince «ικέτευε» να συμμετάσχει στο φεστιβάλ «χρόνο με τον χρόνο». Ωστόσο, η αίτησή του απορριπτόταν συνεχώς. Ο λόγος; «Είχε πραγματικά υπερβολικές απαιτήσεις», είπε στο People. «Και το Lilith ήταν πολύ ισότιμο. Όλοι είχαν το ίδιο μέγεθος καμαρίνι, και κανείς δεν είχε αυτό το τρελό rider [λίστα απαιτήσεων]».
Η Pankiw σημείωσε ότι όλοι στο Lilith Fair «είχαν τον ίδιο χρόνο στη σκηνή και τα πράγματα ήταν πολύ συνεργατικά και ισότιμα». «Οι απαιτήσεις του δεν ταίριαζαν με αυτό», είπε.
Όταν, όμως, του δόθηκε η ευκαιρία να κάνει ένα ντουέτο με την Crow στο τραγούδι «Every Day Is a Winding Road», ο Prince άφησε στην άκρη όλες του τις απαιτήσεις.
«Είπε: “Εντάξει, δεν θα χρειαστώ τίποτα από όλα αυτά. Απλώς θέλω να έρθω να παίξω στο Lilith”. Νομίζω ότι αυτό ήταν εκπληκτικό, το πόσο mainstream και cool ήταν, και ότι οι άνθρωποι που πραγματικά δούλευαν στη μουσική καταλάβαιναν την αξία του και πόσο cool ήταν οι ερμηνευτές και οι καλλιτέχνες εκεί», είπε η Pankiw.
Τηγανίτες για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό. Μια σουίτα βαμμένη στα χρώματα της αυτοκρατορίας του. Αυτοσχέδιες συναυλίες που χάριζε απλόχερα σε όσους τυχερούς βρίσκονταν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.
Οι ιστορίες αυτές δεν είναι απλώς παράθυρα στα παρασκήνια της δόξας, αλλά μικρές, φωτεινές ψηφίδες που συνθέτουν το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη που αρνήθηκε πεισματικά να ζήσει με τους όρους του κόσμου.
Ο Prince έχτισε έναν δικό του πλανήτη, με δικούς του κανόνες, ήχους και γεύσεις. Και όμως, ο ίδιος άνθρωπος ήταν πρόθυμος να εγκαταλείψει κάθε βασιλική του απαίτηση για μία και μόνο στιγμή καθαρής μουσικής μαγείας, για ένα ντουέτο σε μία σκηνή που πρέσβευε την ισότητα. Αυτή η αντίφαση, μεταξύ του απόκοσμου ειδώλου και του γήινου μουσικού, ήταν τελικά η ουσία της ιδιοφυΐας του.
