Από την Charli XCX έως τη Miley Cyrus, μία νέα γενιά αστέρων δείχνει να κουράζεται από το ίδιο το σύστημα που τους αποθέωσε – Η λάμψη της pop μοιάζει πια με φυλακή και η δημιουργική διέξοδος αναζητείται αλλού
Στην εποχή της υπερσυνδεσιμότητας και της αδιάκοπης προβολής, οι pop stars παύουν να είναι απλώς πρόσωπα που «γράφουν τραγούδια» — είναι brands, σύμβολα και προϊόντα. Κι όμως, τον τελευταίο καιρό, όλο και περισσότεροι από αυτούς φαίνονται να νιώθουν εγκλωβισμένοι στη λάμψη τους.
Από την Charli XCX έως την Ariana Grande, τη Selena Gomez, την Taylor Swift ή τη Miley Cyrus, η ίδια φράση επιστρέφει: «ίσως είναι η ώρα να σταματήσω· ή τουλάχιστον να αλλάξω εντελώς πορεία».
Πρόσφατα, η Charli XCX άνοιξε λογαριασμό στο Substack. Αν και δεν είναι παράξενο για μία καλλιτέχνιδα να θέλει να εκφραστεί με πιο μακροσκελή τρόπο, οι πρώτες της αναρτήσεις αποκάλυψαν κάτι πιο ουσιαστικό: ένα είδος υπαρξιακού κορεσμού.
«Μετά το προηγούμενο άλμπουμ μου, το “Brat”, ένιωθα ότι δεν θα μπορέσω να φτιάξω ξανά μουσική», έγραψε στο πρώτο της newsletter με τίτλο «Running on the spot in a dream». Όταν το μοιράστηκε με τον σύζυγό της, τον George Daniel, εκείνος της απάντησε: «Ναι, αλλά πάντα έτσι νιώθεις. Όλοι μας νιώθουμε έτσι».
Η ίδια παραδέχτηκε ότι αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά, «σαν να σε χτυπά φορτηγό και να σε αφήνουν αιμόφυρτη στην άκρη του δρόμου».
Η Charli XCX αποκάλυψε επίσης πως το ενδιαφέρον της μετατοπίζεται ολοένα και περισσότερο προς τον κινηματογράφο: ήδη έχει συνδεθεί με εννέα επερχόμενα φιλμ ως ηθοποιός, ενώ το επόμενο άλμπουμ της θα είναι το conceptual soundtrack για τη νέα διασκευή του μυθιστορήματος «Ανεμοδαρμένα Ύψη» (Wuthering Heights) από την Emerald Fennell. Παράλληλα, έχει γράψει πρωτότυπα τραγούδια για το «Mother Mary» με πρωταγωνίστρια την Anne Hathaway.
«Το μυαλό μου τραβιέται από μόνο του προς τον κινηματογράφο. Μου αρέσει να παίζω, να γράφω, να παρατηρώ· και το κυριότερο, να ανακαλύπτω μία νέα τέχνη», εξομολογήθηκε.
Όταν η λάμψη κουράζει: Ariana, Selena, Taylor και Miley
Τα λόγια της Charli XCX δεν ακούγονται μεμονωμένα. Η Ariana Grande, σε δύο γύρους συνεντεύξεων για το «Wicked», μίλησε ανοιχτά για τη δική της κόπωση. Παρότι δεν σκοπεύει να εγκαταλείψει τη μουσική, περιέγραψε την επερχόμενη περιοδεία του 2026 ως «ένα τελευταίο ξεφάντωμα».
Στο podcast «Good Hang With Amy Poehler» είπε πως «θα δώσω τον καλύτερο εαυτό μου, αλλά ίσως για πολύ καιρό να μην το ξανακάνω».
Σε άλλη συνέντευξή της, στο «Shut Up Evan», η Grande αποκάλυψε πως το γύρισμα για το «Wicked» σχεδόν την έκανε να αφήσει τη μουσική οριστικά. «Δεν πίστευα ότι θα έκανα ξανά άλμπουμ. Όταν έφυγα για το Λονδίνο, αυτό ήταν μυστικό, αλλά έτσι ένιωθα».
Η Selena Gomez δείχνει να βαδίζει σε παρόμοιο μονοπάτι. Με την επιτυχία της στη σειρά «Only Murders in the Building» του Hulu και στην ταινία «Emilia Perez», η ηθοποιία φαίνεται να έχει κερδίσει την καρδιά της.
«Η μουσική ήταν διασκεδαστική και οι περιοδείες μου έδιναν χαρά. Όμως όσο μεγαλώνω, θέλω να βρω κάτι που θα με ηρεμήσει. Ίσως έχω μέσα μου έναν ακόμη δίσκο, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, θα διάλεγα την ηθοποιία», δήλωσε πέρυσι.
Η Taylor Swift επίσης αναθεώρησε τις προτεραιότητές της μετά την τιτάνια διαδρομή του «The Eras Tour», σημειώνοντας στο BBC Radio 1 ότι δεν σκοπεύει να ξεκινήσει σύντομα νέα περιοδεία: «Είμαι εξαντλημένη μόνο που το σκέφτομαι. Αν το κάνω, θέλω να το κάνω καλά, κι αυτό απαιτεί τεράστια ενέργεια».
Η Miley Cyrus, από την πλευρά της, ήταν ακόμα πιο ωμή: «Έχω τη σωματική δυνατότητα και τις ευκαιρίες να περιοδεύσω. Μακάρι να είχα και την επιθυμία — αλλά δεν την έχω», είπε σε συνέντευξή της στο «Good Morning America». Η ψυχική ισορροπία και η νηφαλιότητα που προσπαθεί να διατηρήσει είναι για εκείνη πιο σημαντικά από κάθε sold-out στάδιο.
### Το φαινόμενο Rihanna και η εξάντληση της δημιουργικότητας
Η πιο ηχηρή «απόσυρση» από την pop είναι, βέβαια, η Rihanna. Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από το τελευταίο της άλμπουμ και περιοδεία. Στο μεταξύ, έχτισε μία ολόκληρη αυτοκρατορία ομορφιάς και μόδας – έναν κόσμο όπου μπορούσε να δημιουργεί χωρίς να παλεύει καθημερινά με τον κυκεώνα των charts.
Η επιλογή της αποδείχτηκε προφητική, αφού αργότερα και η Ariana Grande και η Selena Gomez ακολούθησαν παρόμοιο επιχειρηματικό μονοπάτι, εντάσσοντας τη δημιουργικότητα σε εμπορικά πρότζεκτ που τους ανήκουν.
Πολλοί ερμηνεύουν το φαινόμενο ως σύμπτωμα μιας γενιάς κουρασμένης από την υπερβολή. Η χαρά του «να είσαι pop stars» φαίνεται να έχει εξατμιστεί: η διαρκής πίεση να παράγεις επιτυχίες, να είσαι ενεργός στα social media, να σπάς ρεκόρ, αλλά και να φαίνεσαι «αυθεντικός» μέσα σε ένα περιβάλλον όπου όλα είναι σχεδιασμένα για κατανάλωση — είναι ένα βάρος δυσβάσταχτο.
Σε αντίθεση με τις προηγούμενες γενιές –τη Madonna, τη Cyndi Lauper, την Janet Jackson ή την Cher– που συνέχισαν απτόητες πάνω στη σκηνή για δεκαετίες, οι σημερινοί αστέρες μοιάζουν να βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα χωρίς ανάσα. Εκεί όπου η ποσότητα έχει αντικαταστήσει την ποιότητα και η τόλμη αποθαρρύνεται.
Οι «ενδιάμεσοι χώροι» της φήμης
Στο δεύτερο newsletter της, η Charli XCX έγραψε για τις «πραγματικότητες του να είσαι pop star». Ανάμεσα στα πολυτελή πάρτι και τα φλας, υπάρχουν και οι «παράξενοι, άψυχοι ενδιάμεσοι χώροι» — οι αίθουσες αναμονής, τα σκοτεινά καμαρίνια χωρίς παράθυρα, τα νυχτερινά ταξίδια με βαν. Εκεί, όπως περιγράφει, το glamour εξατμίζεται και αυτό που μένει είναι μία αίσθηση αποξένωσης.
Το πιο ενδιαφέρον σημείο, όμως, είναι η παρατήρησή της για τις ετικέτες: «Νομίζω ότι υποσυνείδητα ο κόσμος πιστεύει πως υπάρχει μόνο ένας τρόπος για μία γυναίκα να είναι καλλιτέχνιδα. Αν δηλώσεις ότι είσαι κάπως, τότε δεν πρέπει ΠΟΤΕ να τολμήσεις να αλλάξεις».
Μέσα από αυτή τη φράση, διαφαίνεται η κούραση των δημιουργών που αναζητούν να ξεφύγουν από το κουτί μέσα στο οποίο τους έχτισε το ίδιο τους το κοινό.
Η Charli XCX καταλήγει με μία νοσταλγία για μία pop πιο θεατρική, πιο παιχνιδιάρικη, πιο ελεύθερη: «Δεν με νοιάζει αν λένε αλήθεια ή ψέματα, αν υποδύονται ρόλους ή φτιάχνουν ολόκληρους κόσμους. Για μένα αυτό είναι το νόημα — το δράμα, η απόλαυση, η ΦΑΝΤΑΣΙΑ».
Η σύγχρονη pop μοιάζει να βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Αν άλλοτε η αίγλη της στηριζόταν στην υπερβολή και τη διαρκή επανεφεύρεση, σήμερα διαπνέεται από μία παράδοξη μελαγχολία: οι stars θέλουν να είναι άνθρωποι ξανά. Ίσως αυτή η «εξόρμηση προς τα μέσα» να σηματοδοτεί όχι το τέλος του είδους, αλλά την αναγέννησή του – μία εποχή όπου η ευαλωτότητα και η δημιουργική ειλικρίνεια θα γίνουν το νέο στάτους σύμβολο.
Κι αν η pop ανέκαθεν ζούσε από την ψευδαίσθηση, τώρα ίσως ήρθε η στιγμή να τη σώσει η αλήθεια.
