Η Δήμητρα Γαλάνη και ο Γιάννης Μαθές συναντιούνται για πρώτη φορά δισκογραφικά στο ντουέτο «Πόσο Μισώ Να Σ’ Αγαπώ», μία σύγχρονη ερωτική ιστορία που και ισορροπεί ανάμεσα στη «μάχη» και την τρυφερότητα.
Κάποιες συναντήσεις μοιάζουν αναπόφευκτες, αλλά αργούν χαρακτηριστικά. Η Δήμητρα Γαλάνη και ο Γιάννης Μαθές, δύο ερμηνευτές από διαφορετικές γενιές, με διαφορετικά μονοπάτια, καταλήγουν στο ίδιο τραγούδι. Το «Πόσο Μισώ Να Σ’ Αγαπώ» δεν είναι απλώς ένα ντουέτο, αλλά μία μικρή σκηνή όπου δυο φωνές δοκιμάζουν τα όριά τους μέσα στην πιο οικεία – και ταυτόχρονα πιο τρομακτική – συνθήκη: την πρώτη επαφή.
Το τραγούδι, που κυκλοφορεί από την Panik Oxygen, είναι σε στίχους του Μάνου Σαγκρή και από μόνο του κουβαλά μία αντίφαση ήδη από τον τίτλο: πώς γίνεται να μισείς αυτό που αγαπάς; Η απάντηση δεν δίνεται ευθέως, αλλά χτίζεται σιγά-σιγά μέσα από την ατμόσφαιρα.
Το «Πόσο Μισώ Να Σ’ Αγαπώ» είναι ένα τραγούδι για το σκοτάδι και το άγνωστο της στιγμής που δύο άνθρωποι συναντιούνται και όλα κρέμονται από μία λεπτή, σχεδόν αόρατη κλωστή. Δεν μιλά για την αγάπη ως ειδυλλιακό φως, αλλά ως κάτι πιο περίπλοκο: μία δύναμη που επιμένει, τρυπώνει, σε συνοδεύει, ακόμα κι όταν τη φοβάσαι.
Στον πυρήνα του βρίσκεται η επιμονή. Όχι η εύκολη, ρομαντική επιμονή των μεγάλων δηλώσεων, αλλά εκείνη η σταθερή, σχεδόν επίμονη αναπνοή που κάνει την αγάπη να διαρκεί και να ολοκληρώνει. Να σε σπρώχνει ένα βήμα πιο βαθιά, ακόμη κι όταν θα προτιμούσες να κάνεις πίσω. Το τραγούδι δεν ωραιοποιεί αυτή τη διαδρομή – την αντιμετωπίζει σαν κάτι που μπορεί να πονέσει, να χαράξει, να σε δοκιμάσει, αλλά τελικά να σε αλλάξει.
Μουσικά, το «Πόσο Μισώ Να Σ’ Αγαπώ» επιλέγει τη λιτότητα αντί για τον εντυπωσιασμό. Ο ήχος του είναι απλός και ζεστός, με εκείνη την καθαρότητα που αφήνει χώρο στους στίχους και τις φωνές. Συνδυάζει τη μελωδικότητα μιας νεορομαντικής εποχής – εκείνης που πιστεύει ακόμα στο τραγούδι ως αφήγηση συναισθήματος – με τη ρυθμική διάθεση μιας γιορτής. Όχι γιορτής θορυβώδους, αλλά από αυτές τις μικρές, φωτεινές στιγμές που στήνονται γύρω από μία κιθάρα και μερικούς ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια ιστορία.
Πρωταγωνιστές στον ήχο είναι η ηλεκτρική κιθάρα, το γιουκαλίλι, η τρομπέτα και, πάνω απ’ όλα, οι βαθιές και εκφραστικές φωνές της Δήμητρας Γαλάνη και του Γιάννη Μαθέ. Η ηλεκτρική κιθάρα δίνει το σώμα, το γιουκαλίλι φέρνει μία σχεδόν τρυφερή, παιχνιδιάρικη υφή, η τρομπέτα προσθέτει χρώμα και ένταση – κι ανάμεσά τους, οι δύο ερμηνευτές στήνουν ένα «παιχνίδι μάχης», όπου κανείς δεν είναι ξεκάθαρα νικητής ή ηττημένος.
Η Δήμητρα Γαλάνη, με τη γνώριμη, στιβαρή παρουσία της, δεν φοβάται να δείξει τις χαρακιές του συναισθήματος. Ο Μαθές, από την άλλη, φέρνει τη φρεσκάδα και την ευαισθησία μιας νεότερης γενιάς, που όμως δεν αντιμετωπίζει τον έρωτα επιφανειακά. Μαζί, δημιουργούν μία ζώνη έντασης και τρυφερότητας: ακούγονται σαν δύο άνθρωποι που δοκιμάζουν τα όριά τους, παίζουν, πληγώνονται ελαφρά, αλλά επιμένουν να επιστρέφουν ο ένας στον άλλον.
Πίσω από αυτό το ντουέτο όμως υπάρχει μία διαδρομή ανθρώπινη, σχεδόν κυκλική. Κάποτε, η Δήμητρα Γαλάνη «ανακάλυψε» τον Γιάννη Μαθέ, αναγνωρίζοντας σε εκείνον μία ιδιαίτερη καλλιτεχνική ταυτότητα. Ο Γιάννης Μαθές, με τη σειρά του, ανακάλυψε τον Μάνο Σαγκρή. Κι εκείνοι οι δύο, δημιουργός και ερμηνευτής, βρήκαν ένα τραγούδι που ένιωσαν ότι δεν μπορούσε παρά να επιστρέψει στη Δήμητρα Γαλάνη – σαν ευχαριστώ και σαν γιορτή.
Ένα «ευχαριστώ» για τη φωνή της, που άνοιξε δρόμους. Και μία γιορτή για τη φωνή του Γιάννη Μαθέ, που έρχεται να σταθεί δίπλα της, όχι ως αντίθεση αλλά ως συνέχεια. Αυτή η χειρονομία επιστροφής δίνει στο «Πόσο Μισώ Να Σ’ Αγαπώ» μία πρόσθετη συγκινησιακή διάσταση: δεν είναι μόνο μία νέα κυκλοφορία, αλλά και ένας κύκλος που κλείνει και ανοίγει ταυτόχρονα.
Μαζί με τους δύο ερμηνευτές, στην ηχογράφηση βρέθηκαν πέντε υπέροχοι μουσικοί, με τους οποίους ο Γιάννης Μαθές και ο Μάνος Σαγκρής είχαν ήδη διακριθεί στις Ακροάσεις «Ανοιχτές Γέφυρες – Πλατφόρμες» του Μεγάρου Μουσικής και της ΕΔΕΜ. Η παρουσία αυτής της ομάδας δίνει στο τραγούδι μία αίσθηση συνέχειας: σαν να ακούς το απόσταγμα μιας πορείας που πέρασε από ανοιχτές σκηνές, ακροάσεις, δοκιμές, πριν βρει τον δρόμο της στη δισκογραφία.
Το «Πόσο Μισώ Να Σ’ Αγαπώ» έρχεται επίσης να σταθεί σε μία πολύ συγκεκριμένη στιγμή της δημιουργικής πορείας των δύο βραβευμένων δημιουργών, Γιάννη Μαθέ και Μάνου Σαγκρή. Προηγήθηκε το «Μ’ Αρέσεις», ένα τραγούδι που κατάφερε να ξεπεράσει τις 1,5 εκατομμύριο προβολές στο TikTok, αποδεικνύοντας πως μπορείς να μιλήσεις για τον έρωτα με απλότητα και να βρεις ανταπόκριση σε ένα κοινό που κινείται γρήγορα, αλλά μένει σε ό,τι το αγγίζει αληθινά.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το «Πόσο Μισώ Να Σ’ Αγαπώ» αποτελεί το δεύτερο δείγμα από το ολοκληρωμένο άλμπουμ των δύο δημιουργών που θα κυκλοφορήσει σύντομα. Αν το «Μ’ Αρέσεις» έδειξε την πλευρά της άμεσης συμπάθειας, της πρώτης έλξης που δηλώνεται χωρίς πολλές άμυνες, το νέο τραγούδι έρχεται να φωτίσει την πιο σκοτεινή, πιο σύνθετη πλευρά της ίδιας διαδρομής: εκεί που η αγάπη δεν είναι πια μόνο ενθουσιασμός, αλλά και ρίσκο, φόβος, αντίφαση.
Στον πυρήνα όλων αυτών βρίσκεται η φράση του τίτλου, αυτή η μικρή ομολογία: να μισείς το γεγονός ότι αγαπάς. Όχι γιατί η αγάπη είναι κάτι κακό, αλλά γιατί σε εκθέτει, σε ανατρέπει, σε βάζει να επιλέξεις εκεί που θα προτιμούσες να μείνεις ασφαλής. Το τραγούδι δεν χαρίζει εύκολες λύσεις. Απλώς στέκεται σ’ εκείνη την ενδιάμεση ζώνη όπου όλα μπορούν να συμβούν – κι αυτό ακριβώς είναι που το κάνει να μοιάζει τόσο αληθινό.
Στον επίλογο, μένει η αίσθηση μιας γέφυρας. Από τη μία πλευρά, η Δήμητρα Γαλάνη, μία από τις σημαντικότερες φωνές του ελληνικού τραγουδιού, με ιστορία δεκαετιών. Από την άλλη, ο Γιάννης Μαθές και ο Μάνος Σαγκρής, μία νέα γενιά δημιουργών που συνομιλεί με το σήμερα χωρίς να κόβει τους δεσμούς με ό,τι προηγήθηκε.
Το «Πόσο Μισώ Να Σ’ Αγαπώ» δεν είναι απλώς η συνάντησή τους, αλλά ένα σημείο τομής: ένα τραγούδι που μιλά για το σκοτάδι και την επιμονή της αγάπης, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τη σοφία του παρελθόντος και την ανησυχία του παρόντος.
Και κάπως έτσι, μέσα σε λίγα λεπτά μουσικής, αυτό το ντουέτο καταφέρνει να αποτυπώσει κάτι πολύ γνώριμο: τη στιγμή που περπατάς στον δρόμο, νομίζεις πως όλα είναι υπό έλεγχο, και ξαφνικά μία συνάντηση, ένα βλέμμα, ένα «κάτι σαν φιλί» αλλάζει την τροχιά σου. Μπορεί να το μισείς, μπορεί να το αγαπάς, συνήθως και τα δύο μαζί – αλλά, όπως δείχνει και το «Πόσο Μισώ Να Σ’ Αγαπώ», εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.
