Η Sharon Osbourne μοιράζεται με συγκλονιστική ειλικρίνεια τα τελευταία λόγια και τις τελευταίες ώρες του Ozzy Osbourne, λίγες στιγμές πριν φύγει από τη ζωή, κλείνοντας έναν μουσικό κύκλο που σημάδεψε γενιές.
Ήταν ξημερώματα 22 Ιουλίου, στο οικογενειακό σπίτι των Osbourne στο Μπάκιγχαμσαϊρ, όταν ο 76χρονος Ozzy Osbourne άφησε την τελευταία του πνοή. Ο «Πρίγκιπας του Σκότους», μία από τις πιο εμβληματικές μορφές στην ιστορία της rock, έφυγε ήσυχα, αφήνοντας πίσω του μία ζωή γεμάτη θόρυβο, πάθος, υπερβολές και, τελικά, έναν βαθύ ανθρώπινο αποχαιρετισμό.
Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση: ένας καλλιτέχνης που πάλεψε με ασθένειες, καταχρήσεις και δαίμονες, έφυγε όχι πάνω στη σκηνή, αλλά στο ίδιο του το σπίτι, λίγες μόλις εβδομάδες μετά την τελευταία του εμφάνιση στο Μπέρμιγχαμ, στο συγκινητικό «Back to the Beginning». Είχε επιστρέψει μόνιμα στην Αγγλία για να είναι κοντά στις ρίζες του, έτοιμος να γιορτάσει το τέλος μιας διαδρομής που ξεκίνησε μισό αιώνα πριν με τους Black Sabbath.
Όμως, αυτή η επιστροφή στη γη του δεν ήταν μόνο γεωγραφική — ήταν και ψυχική. Όπως αποκάλυψε η Sharon Osbourne σε μία συγκλονιστική συνέντευξη στο «Piers Morgan Uncensored», οι τελευταίες τους ώρες μαζί ήταν απλές, σχεδόν καθημερινές — και ταυτόχρονα τρομακτικά καθοριστικές.
«Ήταν όλη νύχτα πάνω-κάτω στο μπάνιο», περιέγραψε η Sharon, συγκρατώντας δύσκολα τη φωνή της. «Ήταν γύρω στις 4:30 και μου λέει,:“Ξύπνα”. Του είπα: “Είμαι ήδη ξύπνια, με ξύπνησες”». Και τότε, συνέχισε, ο Ozzy γύρισε και της είπε: «Φίλησέ με. Και μετά είπε: Αγκάλιασέ με σφιχτά».
Ήταν οι τελευταίες του λέξεις. Μια τρυφερή, σχεδόν παιδική ικεσία για εγγύτητα — ο αντίλαλος μιας ζωής που σπαταλήθηκε ανάμεσα στην έκσταση της σκηνής και την εξάντληση της θνητότητας.
Η Sharon περιγράφει πως μετά από αυτά τα λόγια, εκείνος κατέβηκε κάτω, έκανε γυμναστική για είκοσι λεπτά και… απλώς έπεσε. Ένας άνθρωπος που είχε επιβιώσει από ατυχήματα, περιβόητες περιόδους καταχρήσεων και δεκαετίες σωματικής καταπόνησης, έσβησε ήρεμα μέσα σε μία ρουτίνα πρωινού.
Ο ιατρικός λόγος για τον θάνατο ήταν η καρδιακή προσβολή. Πίσω της, όμως, κρυβόταν η φθορά χρόνων – η στεφανιαία νόσος και η νόσος του Πάρκινσον που τον ταλαιπωρούσε για χρόνια.
Όταν η Sharon κατέβηκε στο ισόγειο, οι διασώστες προσπαθούσαν να τον επαναφέρουν. «Τους είπα: “Αφήστε τον. Δεν μπορείτε. Έχει φύγει.” Το ήξερα εκείνη τη στιγμή», είπε. Οι διασώστες συνέχισαν, τον μετέφεραν με ελικόπτερο στο νοσοκομείο, μα εκείνη επέμενε: «Είναι νεκρός. Αφήστε τον».
Ένα γυμνό, ωμό χρονικό μιας γυναίκας που υπήρξε στο πλευρό του μισό αιώνα. Σε ένα σημείο ομολογεί με ενοχή: «Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να κάνω κάτι. Αν μόνο του είχα πει “σ’ αγαπώ” πιο πολλές φορές. Αν μόνο τον είχα κρατήσει πιο σφιχτά».
Ήταν μία σχέση φλογερή, συχνά ταραχώδης, αλλά αληθινή μέχρι το τέλος. Ο Ozzy Osbourne, λίγες μέρες πριν πεθάνει, της μιλούσε για παράξενα όνειρα.
«Τον ρώτησα τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί που έβλεπε. Και μου λέει: “Όλοι διαφορετικοί. Περπατάω, περπατάω, βλέπω αυτούς τους ανθρώπους, και με κοιτούν. Δεν μιλάμε, απλώς κοιταζόμαστε.”» Η Sharon τότε κατάλαβε πως ετοιμαζόταν να φύγει — «Ήξερε. Ήταν έτοιμος.»
Η συζήτηση στην εκπομπή πέρασε και από σοβαρότητα σε στιγμές μαύρου χιούμορ, όπως μόνο ο Ozzy μπορεί να κάνει. Είχαν μιλήσει παλιότερα για το τι θα γινόταν «μετά». Εκείνος τη ρώτησε αν πιστεύει ότι θα ξαναπαντρευτεί όταν φύγει. «Του είπα: “Άντε από ’δω, σήκω φύγε!”» , διηγήθηκε γελώντας μέσα από τα δάκρυά της. Και όταν ο παρουσιαστής τη ρώτησε αν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί να ξαναπαντρευτεί, η απάντηση ήρθε αφοπλιστικά: «Ω, Θεέ μου, ποτέ. Ποτέ, ποτέ, ποτέ.»
Ο Ozzy Osbourne πέθανε μόλις δεκαεπτά ημέρες μετά την τελευταία του εμφάνιση στη σκηνή, στο Μπέρμιγχαμ, την πόλη όπου όλα ξεκίνησαν. Εκεί, στο «Back to the Beginning», αποχαιρέτησε το κοινό που τον λάτρεψε — τόσο ως μοναχικό δημιουργό όσο και ως φωνή των Black Sabbath. Ήταν η τελευταία υπόκλιση ενός ανθρώπου που δεν έπαιξε ρόλο στη ζωή του: υπήρξε αυτό που ήταν, μέχρι τέλους.
Σήμερα, λίγου μήνες, η εικόνα του Ozzy επιμένει στη συλλογική μνήμη όχι σαν ενός rock θρύλου που έφυγε από τη ζωή, αλλά σαν ενός άνδρα που ζήτησε, για τελευταία φορά, κάτι βαθύτατα ανθρώπινο: ένα φιλί και μία αγκαλιά.
Σε μία εποχή όπου ο θάνατος των ειδώλων γίνεται συχνά δημόσιο θέαμα, η εξομολόγηση της Sharon κουβαλάει σιωπή, απλότητα, αλήθεια. Και ίσως, εκεί να βρίσκεται το αληθινό τέλος μιας μυθικής ζωής: όχι στη μουσική, όχι στις σκηνές και στις εκρήξεις, αλλά σε δυο λέξεις που χωρούν όλα όσα σήμαινε το να ζεις — και να αγαπάς.
