Η Ελεονόρα Μανόνα κάνει τα αστέρια να ακούνε τις ευχές μας ξανά – Μία μπαλάντα στα χρώματα του φθινοπωρινού ουρανού.
Υπάρχουν νύχτες στην Αθήνα που το φως χαμηλώνει όσο πρέπει για να δεις καθαρά. Μια τέτοια νύχτα μοιάζει να γέννησε το «Ένα Τραγούδι Για Τ’ Αστέρια», το ντουέτο της Ελεονόρας Μανόνα με τον Φοίβο Δεληβοριά: μία τρυφερή, διαυγής μπαλάντα, στα χρώματα του φθινοπωρινού ουρανού, που σε προτρέπει να σηκώσεις το βλέμμα.
Είναι το πρώτο single από το επερχόμενο άλμπουμ της με τίτλο «Κορίτσι εσωστρεφές» – έναν δίσκο που «θα ανοίξει τα φτερά του» μέσα στους επόμενους μήνες, υποσχόμενος τραγούδια που ακουμπούν εκεί που σμίγουν η πίστη, ο έρωτας και η ελπίδα.
Το τραγούδι είναι, όπως μαρτυρά και ο τίτλος του, ένα μικρό σύμπαν. Μιλά για τα αστέρια, για μία νύχτα σαν κι αυτή, για δυο ανθρώπους που ψάχνουν να βρουν ξανά το φως μέσα τους, τον διάδρομο ανάμεσά τους, να φτάσουν εκεί που αρχίζουν όλα — η πίστη, ο έρωτας, η ελπίδα. «Γιατί καμία φορά χρειάζεται απλώς να κοιτάξεις ψηλά για να θυμηθείς ποιος είσαι».
Η φωνή της Ελεονόρας Μανόνα βαδίζει πλάι στη φωνή του Φοίβου Δεληβοριά με εκείνη την ευγένεια που γεννιέται όταν δυο ερμηνείες δεν ανταγωνίζονται, αλλά αγκαλιάζονται. Είναι ένα ντουέτο που μοιάζει να γράφτηκε στη σιωπή που προηγείται της ευχής — λίγο πριν την κάνεις, λίγο πριν την ακούσουν τα αστέρια.
Η Ελεονόρα Μανόνα είναι μία νέα τραγουδοποιός, μουσικός και συνθέτρια. Με καταγωγή από την Πάτρα, ήρθε στην Αθήνα για σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και έμεινε για να ακολουθήσει τα μουσικά της σχέδια και όνειρα. Αυτή η διαδρομή —ανάμεσα στον στοχασμό και τη μελωδία— ακούγεται στο τραγούδι: στο πιάνο που ανασαίνει ήσυχα, σε μία κιθάρα που κρατά σταθερή την καρδιά του κομματιού, στις λέξεις που στέκονται απέναντι στον φόβο με ευγένεια.
Τους στίχους και τη μουσική υπογράφει η ίδια η Ελεονόρα Μανόνα. Την ενορχήστρωση και την επιμέλεια παραγωγής έχουν οι Χάρης και Γιάννης Μιχαηλίδης από το συγκρότημα Δραμαμίνη, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά τη χαρακτηριστική τους ικανότητα να σμιλεύουν ατμόσφαιρες που υπηρετούν το τραγούδι χωρίς να το βαραίνουν.
Στο στούντιο η κατανομή ρόλων είναι σχεδόν χειροποίητη: η Ελεονόρα στο πιάνο, ο Χάρης Μιχαηλίδης στην κλασική κιθάρα, το μπάσο, τα πλήκτρα και τα φωνητικά, ο Γιάννης Μιχαηλίδης στον προγραμματισμό, τα κρουστά και τα φωνητικά. Η ηχογράφηση, η μίξη και το mastering έγιναν από τον Γιάννη και τον Χάρη Μιχαηλίδη και το αποτέλεσμα κυκλοφορεί από την Anima by Stay Independent.
Το τραγούδι ξεκινά με μία πρόσκληση που μοιάζει να απευθύνεται σε όλους μας: «Χθες το βράδυ μου ‘πες έλα να ξαπλώσουμε κάτω απ’ τ’ αστέρια / Είπα ναι, το θέλω τόσο, αλλά φοβάμαι θα μας πληγώσω / Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω για όσα με κρατάνε πίσω / Και δεν πιστεύω στ’ άστρα πια». Η ευαλωτότητα δεν κρύβεται, λέγεται καθαρά.
Κι ύστερα έρχεται η ερώτηση που τρυπά το σκοτάδι: «Πες μου τ’ αστέρια, πες μου αν ζουν / Πες μου όταν πέφτουν πού πάνε / Κάνε μία ευχή κι αν την ακούν / Πες μου όταν πέφτουν, πονάνε;». Είναι οι γραμμές ενός διαλόγου με τον ουρανό, αλλά και με τον εαυτό — το είδος της ποίησης που τραγουδιέται χαμηλόφωνα και ακούγεται δυνατά.
Στο δεύτερο μέρος, η πρόταση μεταμορφώνεται: «Χθες το βράδυ μου ’πες έλα να χορέψουμε κάτω απ’ τ’ αστέρια / Σου είπα ναι, το θέλω τόσο, κι ας το φοβάμαι μη μας πληγώσω / Θέλω να ‘μαι στη ζωή σου, να μάθω να τη ζω μαζί σου / Κι ίσως τ’ αστέρια να είσαι εσύ».
Εκεί που πριν υπήρχε αμφιβολία, τώρα υπάρχουν βήματα — ο χορός ως συμφωνία εμπιστοσύνης. Κι ύστερα, ο άξονας που κρατά ενωμένο το νόημα: «Τόσες ευχές κάθε βράδυ / Τόσοι που κάτι ζητούν / Φτιάχνουμε εμείς το σκοτάδι / Μέσα του για να — Μέσα του για να μας βρουν». Οι λέξεις αφήνουν κενό εκεί που δεν προλαβαίνει η φωνή, σαν να μας καλούν να το συμπληρώσουμε με τη δική μας ανάσα.
Το «Ένα Τραγούδι Για Τ’ Αστέρια» είναι ταυτόχρονα οικείο και νέο: οικείο γιατί πατά στα μεγάλα, καθολικά θέματα —την ανάγκη να πιστέψεις ξανά, να αγαπήσεις ξανά, να ελπίσεις ξανά— και νέο γιατί τα προσεγγίζει χωρίς στόμφο, με απλότητα που σε κερδίζει. Η σύμπραξη της Ελεονόρας Μανόνα με τον Φοίβο Δεληβοριά προσθέτει εκείνη τη λεπτή ειρωνεία της ωριμότητας: ναι, ρωτάμε ακόμη τα αστέρια αν πονάνε όταν πέφτουν, γιατί έτσι προσπαθείς να καταλάβεις τον εαυτό σου όταν αλλάζει.
Στο φινάλε, οι ίδιες ερωτήσεις επιστρέφουν σαν επωδός, σαν υπενθύμιση ότι οι ευχές χωράνε στον νυχτερινό ουρανό όσο κι αν τον έχουμε φορτώσει με προσδοκίες: «Πες μου τ’ αστέρια, πες μου αν ζουν / Πες μου όταν πέφτουν πού πάνε / Κάνε μία ευχή κι αν την ακούν / Πες μου όταν πέφτουν, πονάνε;».
Είναι δύσκολο να μη χαμογελάσεις — έστω κι λίγο — στο ενδεχόμενο ότι η απάντηση βρίσκεται ήδη μέσα στο τραγούδι, ή κάπου ανάμεσα στις δυο φωνές που το υπηρετούν.
Το άλμπουμ «Κορίτσι Εσωστρεφές» αναμένεται στους επόμενους μήνες. Αν το πρώτο single είναι ένδειξη, θα είναι ένας δίσκος που δεν φοβάται να κατέβει στα βάθη της σιωπής για να ανασύρει φως. Κι αν κάτι κρατάς από αυτό το τραγούδι, ας είναι η απλή, ακριβής του προτροπή: μερικές φορές, αρκεί να κοιτάξεις ψηλά για να θυμηθείς ποιος είσαι.
Σε εποχές που όλα βιάζονται, το «Ένα Τραγούδι Για Τ’ Αστέρια» σού ζητά να μείνεις λίγο παραπάνω στη νύχτα — όσο χρειάζεται για να ακούσεις την ευχή σου. Το πρώτο single από το «Κορίτσι Εσωστρεφές» λειτουργεί σαν υπόσχεση. Κι η υπόσχεση είναι αυτή: όπου κι αν πέσουν τα αστέρια, το φως ξέρει πάντα τον δρόμο της επιστροφής.
