Με αφορμή τη συμπερίληψη του τραγουδιού «I Have The Touch» στο soundtrack της νέας ταινίας «Marty Supreme», ο Peter Gabriel εξομολογείται το πάθος του για την επιτραπέζια αντισφαίριση και αποθεώνει το κινηματογραφικό όραμα του Josh Safdie.
Στον κόσμο του σύγχρονου κινηματογράφου, οι επιλογές των τραγουδιών που πλαισιώνουν μία ταινία συχνά λειτουργούν ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη νοσταλγία και την καινοτομία. Η νέα ταινία «Marty Supreme» της A24, σε σκηνοθεσία του Josh Safdie, αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της καλλιτεχνικής συνέργειας.
Η ταινία, που ήδη συγκεντρώνει διθυραμβικές κριτικές, αφηγείται την ιστορία του Marty Mauser —ενός χαρακτήρα ελαφρώς εμπνευσμένου από τον πραγματικό πρωταθλητή του πινγκ πονγκ Marty Reisman— τον οποίο υποδύεται ο Timothée Chalamet. Ωστόσο, την προσοχή των φίλων της κλασικής rock μουσικής τράβηξε μία συγκεκριμένη ηχητική επιλογή: το τραγούδι «I Have The Touch» του Peter Gabriel από το 1982.
Ο ίδιος ο Peter Gabriel, ο εμβληματικός πρώην μουσικός των Genesis, θέλησε να ευχαριστήσει προσωπικά τον Josh Safdie μέσα από την επίσημη ιστοσελίδα του και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκφράζοντας τον ενθουσιασμό του για αυτή τη συνεργασία.
«Με μεγάλη χαρά έμαθα ότι το “I Have The Touch” επιλέχθηκε για το soundtrack του “Marty Supreme”», έγραψε ο Gabriel. Με μία δόση αυτοσαρκασμού, πρόσθεσε πως το συγκεκριμένο τραγούδι «σπάνια καλείται για χορό», αναφερόμενος στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με την παγκόσμια επιτυχία «Shock The Monkey» από το ίδιο άλμπουμ, το «I Have The Touch» δεν έλαβε ποτέ την ανάλογη ραδιοφωνική προβολή.
Η σύνδεση του Gabriel με το θέμα της ταινίας, όμως, είναι βαθύτερη από μία απλή επαγγελματική συμφωνία. Ο μουσικός αποκάλυψε πως είναι φανατικός θαυμαστής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης εδώ και δεκαετίες.
«Πάντα αγαπούσα το πινγκ πονγκ», εξομολογήθηκε, σημειώνοντας μάλιστα πως σε κάθε περιοδεία του υπάρχει πάντα ένα τραπέζι στα παρασκήνια, ώστε το συγκρότημα και το τεχνικό επιτελείο να μπορούν να παίζουν στα διαλείμματα.
Αυτή η προσωπική του αγάπη για το άθλημα προσδίδει μία επιπλέον στρώση αυθεντικότητας στη συμμετοχή του στο soundtrack, κάνοντας τη μουσική του επένδυση να μοιάζει με φυσική συνέχεια της δικής του καθημερινότητας.
Παρόλο που το «Marty Supreme» τοποθετείται χρονικά στη δεκαετία του 1950, ο Josh Safdie επέλεξε να ακολουθήσει μία αναχρονιστική προσέγγιση στο soundtrack, ενσωματώνοντας ήχους από διαφορετικές εποχές. Πέρα από τον Gabriel, στην ταινία ακούγονται τραγούδια από συγκροτήματα όπως οι Tears For Fears, οι New Order και οι Public Image Ltd.
Αυτή η ηχητική αντίθεση φαίνεται να λειτουργεί ευεργετικά για την ενέργεια του φιλμ, το οποίο περιγράφεται από την κριτική ως μία «φρενήρης» εμπειρία.
Το NME, σε μία σπάνια αξιολόγηση πέντε αστέρων, σημείωσε πως η σκηνοθεσία καθιστά το πινγκ πονγκ «πιο συναρπαστικό ακόμα και από τις πιο γρήγορες σκηνές καταδίωξης στην F1».
Η ταινία δεν κερδίζει μόνο τις εντυπώσεις, αλλά και την αναγνώριση των θεσμών, έχοντας ήδη αποσπάσει τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, μεταξύ των οποίων στις κατηγορίες της Καλύτερης Ταινίας (Κωμωδία ή Μιούζικαλ), του Καλύτερου Σεναρίου και του Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Timothée Chalamet.
Ο Chalamet, μάλιστα, βρέθηκε πρόσφατα στο επίκεντρο της επικαιρότητας και για την προωθητική καμπάνια της ταινίας, συνεργαζόμενος με τον Βρετανό ράπερ EsDeeKid, δίνοντας τέλος στις φήμες που τον ήθελαν να κρύβεται πίσω από την ανώνυμη ταυτότητα του εν λόγω μουσικού.
Όσο για τον Peter Gabriel, παρόλο που ως μέλος της Ακαδημίας Κινηματογράφου έλαβε μία ψηφιακή κόπια της ταινίας για να την παρακολουθήσει στο σπίτι, ο ίδιος επέλεξε την παραδοσιακή οδό.
«Περιμένουμε να τη δούμε στη μεγάλη οθόνη κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών», δήλωσε, τιμώντας την κινηματογραφική εμπειρία έτσι όπως της αξίζει.
Παράλληλα με την κινηματογραφική του επικαιρότητα, ο Gabriel συνεχίζει να επεκτείνει το πολιτιστικό του αποτύπωμα, ανακοινώνοντας πως το φεστιβάλ του, WOMAD, θα αποκτήσει μία νέα έδρα στη Γλασκώβη το 2026, συμπληρώνοντας την καθιερωμένη διοργάνωση στο Ουίλτσιρ.
Η επιστροφή του «I Have The Touch» στο προσκήνιο μέσα από το «Marty Supreme» αποδεικνύει πως η σπουδαία τέχνη δεν έχει ημερομηνία λήξης. Η ικανότητα του Josh Safdie να ανασύρει κρυμμένα διαμάντια της rock και να τα τοποθετεί σε ένα σύγχρονο, ορμητικό πλαίσιο, προσφέρει σε έναν καλλιτέχνη του βεληνεκούς του Peter Gabriel τη δυνατότητα να συστηθεί σε μία νέα γενιά θαυμαστών.
Σε μία εποχή που η μουσική συχνά καταναλώνεται εφήμερα, τέτοιες συνεργασίες υπενθυμίζουν πως η σωστή μελωδία, στην κατάλληλη σκηνή, μπορεί να κάνει την καρδιά του θεατή να «εκραγεί», επιβεβαιώνοντας πως η ανθρώπινη δημιουργικότητα παραμένει η ισχυρότερη δύναμη στον χώρο του θεάματος.
