Ο Phil Collins ανοίγει την καρδιά του, αναπολώντας την εποχή των Genesis, μιλώντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια για το βαρύ τίμημα της δόξας και αφήνοντας μία χαραμάδα ελπίδας για νέα μουσική.
Υπάρχουν ονόματα που δεν περιγράφουν απλώς μία καριέρα, αλλά ολόκληρες δεκαετίες της μουσικής, όπως ο Phil Collins. Σε ηλικία 75 ετών, ο άνθρωπος που ταύτισε τη φωνή και τον ρυθμό του με την εξέλιξη της βρετανικής rock και την απόλυτη κυριαρχία της pop των ’80s, επιστρέφει στο προσκήνιο όχι με μία παγκόσμια περιοδεία –κάτι που το σώμα του πλέον του αρνείται– αλλά με μία σπάνια, εξομολογητική συνέντευξη που αναμένεται να συζητηθεί όσο λίγες.
Με αφορμή τα 75α γενέθλιά του, ο Phil Collins κάθισε απέναντι από τη Zoe Ball για μία αποκλειστική συζήτηση που αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα του τηλεοπτικού αφιερώματος «Phil Collins: Eras – In Conversation».
Η εκπομπή, η οποία θα προβληθεί από το BBC Two στις 31 Ιανουαρίου, έρχεται να σφραγίσει μία σειρά podcast πέντε επεισοδίων με τίτλο «Eras: Phil Collins», προσφέροντας μία διεισδυτική ματιά στη ζωή ενός καλλιτέχνη που γνώρισε την απόλυτη αποθέωση, αλλά και τη σκοτεινή πλευρά της μοναξιάς και της φθοράς.
Σε μία από τις πιο ανοιχτές στιγμές της πορείας του, ο Phil Collins δεν δίστασε να μιλήσει για τη «σύγκλιση» των προβλημάτων υγείας που τον έχουν δοκιμάσει σκληρά τα τελευταία χρόνια. Η νεφρική ανεπάρκεια, οι πολλαπλές επεμβάσεις στα γόνατα και η μακροχρόνια μάχη του με το αλκοόλ συνέθεσαν ένα σκηνικό που θα μπορούσε να είχε λυγίσει οποιονδήποτε.
«Είχα τα πάντα, ό,τι θα μπορούσε να πάει στραβά με μένα, πήγε», παραδέχεται με μία δόση πικρού ρεαλισμού, αποκαλύπτοντας μάλιστα πως πλέον χρειάζεται τη φροντίδα μιας νοσηλεύτριας σε 24ωρη βάση στο σπίτι του.
Η αναδρομή του στην περίοδο μετά την απόσυρσή του από τις περιοδείες είναι συγκλονιστική. Ήταν τότε που το αλκοόλ έγινε ο απρόσκλητος σύντροφός του, μία προσπάθεια ίσως να γεμίσει το κενό που άφησε η αδρεναλίνη της σκηνής.
«Όλα με πρόλαβαν και πέρασα μήνες στο νοσοκομείο. Αλλά δεν θα άλλαζα τίποτα από όλα αυτά για όλο τον κόσμο», δηλώνει, δείχνοντας μία βαθιά συμφιλίωση με το παρελθόν του, όσο επώδυνο κι αν υπήρξε. Είναι η στάση ενός ανθρώπου που αποδέχεται τα σημάδια του, κατανοώντας πως οι αποτυχίες και οι πτώσεις είναι εξίσου μέρος της κληρονομιάς του όσο και τα βραβεία Grammy.
Παρά τις σωματικές προκλήσεις, ο Phil Collins δεν φαίνεται έτοιμος να κλείσει οριστικά το κεφάλαιο της δημιουργίας. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, άφησε να εννοηθεί πως η επιστροφή στο στούντιο παραμένει μία ανοιχτή πιθανότητα. Αποκάλυψε ότι υπάρχουν «μισοτελειωμένες» ιδέες και ακυκλοφόρητα κομμάτια που εξακολουθεί να αγαπά και να επεξεργάζεται στο μυαλό του.
«Τα πράγματα που βρίσκονται μπροστά μου… είναι να πάω εκεί μέσα, να σκαλίσω λίγο και να δω αν υπάρχει κι άλλη μουσική», λέει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας με το γνωστό του χιούμορ: «Ίσως υπάρχει ακόμα ζωή σε αυτό το παλιό σκυλί. Θα δείτε».
Η συζήτηση με τη Zoe Ball ταξιδεύει τον θεατή πίσω στον χρόνο, στις μέρες που ένας νεαρός ντράμερ περνούσε από οντισιόν για τους Genesis.
Ο Phil Collins θυμάται με νοσταλγία πώς τα ντραμς λειτουργούσαν ως «κουβέρτα ασφαλείας» για εκείνον, κάνοντας τη μεταγενέστερη μετάβασή του στον ρόλο του frontman ψυχολογικά δύσκολη. Ήταν η ασφάλεια του ρυθμού και η θέση στο πίσω μέρος της σκηνής που του πρόσφεραν μία προστασία, την οποία έπρεπε να αποχωριστεί για να γίνει ο παγκόσμιος σούπερ σταρ που όλοι γνωρίζουμε.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στη συγκίνηση που ένιωσε κατά τις τελευταίες περιοδείες του συγκροτήματος, όπου τα ντραμς ανέλαβε ο γιος του, Nic Collins.
Η υπερηφάνεια του πατέρα συναντά τον σεβασμό του μουσικού, καθώς ο Nic Collins κατάφερε να αναπαράγει τον εμβληματικό ήχο του πατέρα του, επιτρέποντας στον Phil Collins να επικεντρωθεί στην ερμηνεία, παρά τους περιορισμούς που του επέβαλε η υγεία του. Αυτή η παράδοση της σκυτάλης αποτέλεσε μία από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές στη σύγχρονη ιστορία της rock.
Η σειρά «Eras» δεν περιορίζεται μόνο στη δική του φωνή. Περιλαμβάνει μαρτυρίες και αναλύσεις από προσωπικότητες όπως ο Robert Plant, ο Bob Geldof και ο Richard Branson, οι οποίοι συνεισφέρουν στο να σχηματιστεί το πλήρες πορτρέτο ενός ανθρώπου που βοήθησε στον καθορισμό του βρετανικού ήχου για περισσότερα από εξήντα χρόνια. Από το Λονδίνο ως την κορυφή των charts σε όλο τον κόσμο, η διαδρομή του Phil Collins υπήρξε μία συνεχής εναλλαγή ανάμεσα στην πειραματική progressive rock και την απόλυτη pop ευαισθησία.
Η συνέντευξη αυτή δεν είναι απλώς μία αναδρομή, αλλά ένα μάθημα επιβίωσης. Ο Phil Collins, παρά τη νοσηλεία και την ανάγκη για συνεχή φροντίδα, δεν εκπέμπει ηττοπάθεια. Αντιθέτως, η παραδοχή της ευαλωτότητάς του τον καθιστά πιο προσιτό και ανθρώπινο από ποτέ. Στο Λονδίνο και σε ολόκληρο τον κόσμο, οι θαυμαστές του περιμένουν να ακούσουν όχι μόνο τις ιστορίες από το παρελθόν, αλλά και τον ήχο από εκείνες τις «μισοτελειωμένες» μελωδίες που ίσως αποτελέσουν το τελευταίο μεγάλο δώρο του στη μουσική.
Καθώς το podcast θα κάνει την πρεμιέρα του στο BBC Sounds στις 26 Ιανουαρίου, ακολουθούμενο από τη ραδιοφωνική μετάδοση στο BBC Radio 2 την 1η Φεβρουαρίου, η επιστροφή του Phil Collins στο προσκήνιο θυμίζει σε όλους μας γιατί η μουσική του παραμένει επίκαιρη. Είναι η ικανότητά του να μετατρέπει τον προσωπικό πόνο και τις ανησυχίες σε παγκόσμιους ύμνους, μία ικανότητα που, όπως φαίνεται, δεν τον εγκατέλειψε ποτέ, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές του.
Το κλείσιμο της συνέντευξης αφήνει μία γλυκιά προσμονή. Ο Phil Collins, ο άνθρωπος που κάποτε δήλωνε πως «δεν τον νοιάζει πια» («I Don’t Care Anymore»), φαίνεται τώρα να νοιάζεται περισσότερο από ποτέ για τη δημιουργική του σπίθα. Αν η ζωή σε αυτό το «παλιό σκυλί» έχει να δώσει μερικές ακόμα νότες, τότε η μουσική βιομηχανία και το κοινό του είναι έτοιμοι να τις υποδεχτούν με τον σεβασμό που αρμόζει σε έναν πραγματικό θρύλο.
