Η αναμέτρηση της Self Esteem με τις ηλικιακές διακρίσεις, το ταξικό χάσμα στις τέχνες και η διαρκής αναζήτηση της αυτοεκτίμησης μέσα σε μία βιομηχανία που απαιτεί διαρκή επιβεβαίωση.
Η Rebecca Taylor, η καλλιτέχνιδα που το κοινό έμαθε να αναγνωρίζει με το όνομα Self Esteem, επέλεξε να μιλήσει ανοιχτά για τις αθέατες πλευρές της μουσικής βιομηχανίας, την αυτοπεποίθηση και τις σκληρές πραγματικότητες που αντιμετωπίζει μία γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει καλλιτεχνικά.
Στα ηλικία 39 ετών, η Self Esteem προσεγγίζει τη σχέση της με την επιτυχία και την αναγνώριση με μία ειλικρίνεια που σπανίζει, αποδομώντας την εικόνα της αψεγάδιαστης σταρ για να αναδείξει τη σημασία της εσωτερικής αξίας πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας και τις βραβεύσεις.
Σε μία εκτενή συζήτηση στο podcast της Paloma Faith με τίτλο «Mad, Sad + Bad», η Self Esteem παραδέχτηκε ότι στο παρελθόν η αίσθηση της προσωπικής της αξίας ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την εξωτερική επιβεβαίωση, όπως η κατάκτηση κάποιου βραβείου. Η ίδια περιέγραψε αυτή την κατάσταση ως μία μορφή παγίδας για τον ψυχισμό του καλλιτέχνη.
«Είναι τρελό να επιβεβαιώνεις τον εαυτό σου μέσα από αυτά τα πράγματα, αλλά η έλλειψή τους – αισθάνομαι πως, λοιπόν, μάλλον είμαι χάλια τότε», ομολόγησε με μία δόση αυτοσαρκασμού που κρύβει όμως μία βαθύτερη αλήθεια για την πίεση που ασκεί ο ανταγωνισμός.
Η επιλογή του καλλιτεχνικού της ονόματος, Self Esteem, δεν ήταν μία τυχαία απόφαση αισθητικής, αλλά μία πράξη προσωπικής επανάστασης και ανάγκης.
Η Taylor εξήγησε ότι το όνομα αυτό γεννήθηκε από την επιθυμία της να οικοδομήσει από την αρχή την εμπιστοσύνη στον εαυτό της, σε μία περίοδο που ένιωθε ότι την είχε χάσει εντελώς.
«Ονόμασα τον εαυτό μου Self Esteem επειδή δεν είχα καθόλου αυτοεκτίμηση, και αυτό μου τη χάρισε. Είναι μία πραγματική εκδήλωση που συμβαίνει κάθε μέρα για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου να την έχω», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας τη θεραπευτική δύναμη της τέχνης της.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης με την Paloma Faith, το ενδιαφέρον στράφηκε στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία και η βιομηχανία τείνουν να βάζουν ταμπέλες στις γυναίκες όταν εκείνες εκφράζουν τη δυσαρέσκεια ή την απογοήτευσή τους.
Η Faith παρατήρησε ότι οι γυναίκες συχνά απορρίπτονται ως «θυμωμένες» όταν υψώνουν τη φωνή τους. Η απάντηση της Self Esteem ήταν άμεση και αφοπλιστική, δηλώνοντας: «Απογοητεύομαι με τους ανθρώπους που δεν είναι θυμωμένοι!». Για την Taylor, ο θυμός δεν είναι μία αρνητική κατάσταση, αλλά μία δίκαιη αντίδραση απέναντι στην αδικία.
Η Rebecca Taylor αναφέρθηκε επίσης εκτενώς στο πώς οι προσωπικές της σχέσεις στο παρελθόν διαμόρφωσαν την αντίληψή της για τον εαυτό της. Θυμήθηκε έναν σύντροφο που συστηματικά την υπονομεύε, χρησιμοποιώντας τακτικές ψυχολογικής χειραγώγησης.
«Υπήρχε ένας πραγματικά απαίσιος τύπος, ένας σύντροφος που έλεγε “Είσαι τρελή”. Ένα πραγματικό gaslighting τύπου Dickens. Και λειτούργησε πραγματικά, γιατί δεν είχα ιδέα. Του επέτρεψα μάλιστα να μπει στο συγκρότημα για ένα διάστημα!», αποκάλυψε, περιγράφοντας μία δυναμική που πολλές γυναίκες αναγνωρίζουν στις δικές τους εμπειρίες.
Κοιτάζοντας πίσω, η μουσικός είναι πλέον σε θέση να αναγνωρίσει το πόσο διαβρωτική ήταν εκείνη η περίοδος για την ψυχική της υγεία. Συγκεκριμένα, ξεκαθάρισε ότι οι αντιδράσεις της δεν ήταν παράλογες, αλλά μία φυσιολογική απάντηση στην ανισορροπία δυνάμεων μέσα στη σχέση.
«Δεν είμαι τρελή. Απλώς αντιδρώ με απόλυτα λογικό τρόπο σε όσα συμβαίνουν όσον αφορά την αδικία ανάμεσα σε μένα και σε σένα», τόνισε, συμπληρώνοντας ότι ένα μεγάλο μέρος της καριέρας της καθοδηγήθηκε από την ανάγκη να ανακτήσει την αυτοπεποίθηση που έχασε τότε.
«Τα πάντα στην καριέρα μου αφορούσαν την εκδίκηση για εκείνο το κορίτσι… Δεν χρειάζομαι εκδίκηση πια, και είναι μάλλον κακό για το ημερολόγιό μου», πρόσθεσε, δείχνοντας ότι έχει προχωρήσει σε μία φάση ωριμότητας όπου η δημιουργία δεν πηγάζει πλέον από το τραύμα, αλλά από την αποδοχή.
Ωστόσο, οι προκλήσεις της μουσικής βιομηχανίας παραμένουν, ειδικά όσον αφορά τις εμπορικές προσδοκίες. Η Self Esteem αρνείται να περιορίσει τη δημιουργικότητά της για να χωρέσει σε συγκεκριμένα καλούπια, δηλώνοντας αποφασισμένη να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο: «Πρόκειται να φτιάξω τόσα πολλά άλμπουμ, και θα είναι όλα διαφορετικά, και δεν μπορούν να είναι όλα επιτυχημένα με τον ίδιο τρόπο».
Η ηλικία παραμένει ένα ευαίσθητο ζήτημα σε έναν χώρο που συχνά λατρεύει τη νεότητα εις βάρος της εμπειρίας. Η Rebecca Taylor, η οποία κλείνει τα 40 τον ερχόμενο Οκτώβριο, εξομολογήθηκε ότι αν και η ίδια δεν επηρεάζεται προσωπικά από τον αριθμό, η βιομηχανία στέλνει διαφορετικά μηνύματα.
«Γίνομαι 40 τον Οκτώβριο και δεν με νοιάζει καθόλου, αλλά ταυτόχρονα αυτό κάνει κάτι σε μένα και στην αίσθηση του εαυτού μου… ως γυναίκα στη μουσική βιομηχανία είναι σαν να υπάρχει γραμμένο με κόκκινο στυλό το “ΤΕΛΕΙΩΣΕΣ ΤΩΡΑ”», είπε.
Πέρα από τον σεξισμό και τις ηλικιακές διακρίσεις, έθιξε και το ζήτημα του ταξικού χάσματος στις τέχνες, το οποίο θεωρεί ότι διευρύνεται επικίνδυνα. Όπως παρατήρησε, πολλοί από τους συναδέλφους της προέρχονται από προνομιούχα περιβάλλοντα, γεγονός που τους δίνει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα χρόνου και πόρων.
«Οι συνάδελφοί μου στη μουσική προέρχονταν όλοι από προνομιούχο υπόβαθρο… γίνεσαι καλύτερος επειδή έχεις τη δυνατότητα να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο σε αυτό. Αυτό το χάσμα πρόκειται απλώς να μεγαλώνει όλο και περισσότερο», προέβλεψε, εκφράζοντας την ανησυχία της για το μέλλον της καλλιτεχνικής έκφρασης.
Η μεγαλύτερη πρόκληση για την ίδια παραμένει η ισορροπία ανάμεσα στην επιβίωση και την καθαρή δημιουργία. Σε έναν κόσμο όπου οι οικονομικές πιέσεις είναι ασφυκτικές, η τέχνη συχνά έρχεται σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην ανάγκη για βιοπορισμό.
«Πώς μπορώ να αποσυνδέσω ποτέ τον εγκέφαλό μου από τον φόβο τού να κρατήσω μία στέγη πάνω από το κεφάλι μου, ώστε να προσπαθήσω να δημιουργήσω τέχνη;», αναρωτήθηκε κλείνοντας, θέτοντας ένα ερώτημα που απασχολεί την πλειονότητα των σύγχρονων δημιουργών που παλεύουν να παραμείνουν αυθεντικοί σε ένα αμιγώς εμπορευματοποιημένο περιβάλλον.
