Μια συζήτηση για την επόμενη ημέρα του σκληρού ήχου, η αναζήτηση των διαδόχων και τέσσερις μπάντες που ορίζουν τη metal του σήμερα με τους δικούς τους όρους.
Ο Dave Mustaine δεν είναι απλώς ένας μουσικός, είναι ένα θεμελιώδες κεφάλαιο στην ιστορία του σκληρού ήχου και αναπόσπαστο κομμάτι αυτού που μάθαμε να αποκαλούμε Big Four. Τη δεκαετία του ’80, ο όρος δημιουργήθηκε για να περιγράψει την απόλυτη κυριαρχία των Megadeth, Metallica, Slayer και Anthrax, των τεσσάρων ιπποτών δηλαδή του thrash metal.
Ωστόσο, βρισκόμαστε πλέον σε μία εποχή που η νοσταλγία, όσο γοητευτική κι αν είναι, δεν αρκεί για να συντηρήσει τη φλόγα. Ο ίδιος ο Mustaine, με την οξυδέρκεια που τον διακρίνει, πιστεύει πως ήρθε η ώρα για μία νέα τάξη πραγμάτων.
Σε μία αποκαλυπτική συνέντευξη στο Loudwire, ο ηγέτης των Megadeth άνοιξε τα χαρτιά του σχετικά με τη θρυλική τετράδα, προσφέροντας μία ενδιαφέρουσα οπτική γωνία για την ανάγκη στέψης των νέων βασιλιάδων της metal.
Ανακαλώντας μία μνήμη που τον σημάδεψε, ανέφερε: «Είδα αυτό το περιστατικό πριν από πολύ καιρό, όπου οι The Police έπαιζαν στο Giants Stadium. Και έβγαλαν τα όργανα τους και τα έδωσαν στους τύπους των U2. Ήταν μία νόμιμη παράδοση της σκυτάλης».
Η εικόνα αυτή, συμβολική και ουσιαστική, φαίνεται να απασχολεί τον Mustaine ως προς τη δική του κληρονομιά. «Δεν ξέρω ποιος —αν έρθει εκείνη η ώρα που θα βγάλω την κιθάρα μου και θα τη δώσω σε κάποιον άλλον— ποιος θα ήταν αυτός», συνέχισε, εκφράζοντας τον προβληματισμό του.
«Αλλά πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να υπάρξει μία νέα γενιά μελών των Big Four». Παρά την επιθυμία του για ανανέωση, ο Mustaine εξομολογήθηκε πως δεν είναι βέβαιος για το ποιοι θα έπρεπε να απαρτίζουν το νέο σχήμα. «Βλέπω πολλές μπάντες εκεί έξω και πολλές από αυτές είναι πραγματικά καλές», δήλωσε χαρακτηριστικά. «Αλλά υπάρχουν τέσσερις; Δεν ξέρω».
Ενώ ο Dave Mustaine μπορεί να διστάζει να δώσει το χρίσμα, η πραγματικότητα της μουσικής βιομηχανίας και η δυναμική των συναυλιακών χώρων έχουν ήδη αρχίσει να αναδεικνύουν τους διαδόχους. Αν θέλουμε να ορίσουμε τους σύγχρονους Big Four, πρέπει να κοιτάξουμε ποιοι αντιπροσωπεύουν για το σήμερα, αυτό που οι γίγαντες της thrah αντιπροσώπευαν για τα ’80s: την ικανότητα να φέρνουν τη metal στο ευρύ κοινό, επιτυγχάνοντας μαζική αποδοχή χωρίς να θυσιάζουν την αυθεντικότητά τους.
Για τις ανάγκες αυτής της λίστας, επιλέξαμε συνειδητά να αφήσουμε εκτός εξίσωσης ονόματα όπως οι Lamb of God ή οι Avenged Sevenfold. Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για τεράστιες, σημαντικές μπάντες, αλλά η μακροβιότητά τους τις τοποθετεί σε μία διαφορετική κατηγορία. Εδώ αναζητούμε πιο πρόσφατα σχήματα που έχουν εξελιχθεί σε headliners επιπέδου αρένας, έχοντας στις αποσκευές τους δίσκους που έχουν αποθεωθεί από κοινό και κριτικούς.
Knocked Loose
Σφυρηλατημένοι στη γη του bourbon και του Bluegrass, οι Knocked Loose διένυσαν μία εντυπωσιακή πορεία. Από μία μικρή παρέα παιδιών της Hardcore σκηνής του Κεντάκι, μεταμορφώθηκαν σε έναν ογκόλιθο της σύγχρονης metal. Η εξέλιξή τους δεν ήταν απλώς μουσική, αλλά και πολιτισμική, καθορίζοντας τον ήχο μιας ολόκληρης γενιάς.
Το τρίτο τους άλμπουμ, «You Won’t Go Before You’re Supposed To», ήταν, χωρίς καμία αμφιβολία, ο καλύτερος δίσκος του 2024. Η ποιότητα και η ένταση της δουλειάς τους αναγνωρίστηκε στο υψηλότερο επίπεδο, καθώς προτάθηκαν για το βραβείο Καλύτερης Metal Ερμηνείας στα Grammy. Επιπλέον, φέτος θα βρεθούν στην Ευρώπη ανοίγοντας τις συναυλίες των Metallica. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Knocked Loose είναι οι σημαιοφόροι των νέων Big Four.
Ice Nine Kills
Η διαδρομή των Ice Nine Kills μέχρι την κορυφή είναι μία ιστορία επιμονής και καλλιτεχνικής μετάλλαξης. Ξεκινώντας ως μία ska-punk μπάντα, εξελίχθηκαν στους metalcore μανιακούς που βλέπουμε σήμερα να κατακτούν τις σκηνές. Ο frontman Spencer Charnas και η ομάδα του δεν είναι απλώς μουσικοί δυναμίτες, αλλά χτίζουν ταυτόχρονα τη δική τους υποκουλτούρα.
Η επιτυχία τους βασίζεται στην αναγνώριση των δύο άλμπουμ που εμπνεύστηκαν από ταινίες τρόμου: το «The Silver Scream» (2018) και το «The Silver Scream 2: Welcome to Horrorwood» (2021).
Οι Ice Nine Kills παίζουν ένα παιχνίδι στρατηγικής και το κάνουν με εξαιρετικά καλοδουλεμένα riffs, κινηματογραφικές μελωδίες και περιστασιακά blastbeats, όλα υπό την καθοδήγηση του Charnas που μοιάζει με έναν παρανοϊκό διευθυντή ορχήστρας σε τσίρκο τρόμου.
Motionless in White
Για σχεδόν δύο δεκαετίες, οι Motionless in White εξελίσσονται στο θηρίο που βλέπουμε μπροστά μας. Με στοιχεία goth, δόσεις hardcore και άφθονη metal, η μπάντα από την Πενσυλβάνια έχει κάνει το μεγάλο άλμα την τελευταία δεκαετία.
Το άλμπουμ τους «Scoring the End of the World» του 2022 είναι το έκτο κατά σειρά, αλλά λειτούργησε ως καταπέλτης για αυτούς. Ακούγοντάς το, θα νόμιζε κανείς πως πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικό συγκρότημα.
Για να είμαστε δίκαιοι, το προηγούμενο άλμπουμ τους, «Disguise» (2019), έθεσε τις απαραίτητες βάσεις για αυτή την ευκαιρία. Ωστόσο, είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι κατάφεραν να μετατραπούν σε μπάντα που γεμίζει αρένες μέσα σε ελάχιστα χρόνια, αποδεικνύοντας τη δυναμική τους.
Turnstile
Εδώ είναι το σημείο που ίσως υπάρξουν αντιδράσεις, αλλά τα δεδομένα είναι αμείλικτα. Για χρόνια, οι Turnstile κρατούσαν αναμμένη τη δάδα του hardcore, γεγονός που τους ανέδειξε στο πιο αναγνωρίσιμο όνομα του είδους μετά τους Black Flag. Το πρώιμο υλικό της μπάντας είναι αξιοσημείωταο hardcore punk.
Στη συνέχεια, το 2021, κυκλοφόρησαν το «Glow On», τον τρίτο τους δίσκο. Το άλμπουμ αυτό παρουσίασε μία μεταμόρφωση προς πιο πειραματικά μονοπάτια, μία τάση που συνεχίστηκε και στο πολυβραβευμένο άλμπουμ τους «Never Enough» του 2025.
Οι Turnstile είναι πλέον νικητές Grammy, έχοντας κερδίσει στη φετινή τελετή απονομής το βραβείο για την Καλύτερη Metal Ερμηνεία. Το να πούμε ότι είναι η μεγαλύτερη hardcore μπάντα στον κόσμο αυτή τη στιγμή θα ήταν απλώς μία υποτίμηση της πραγματικής εμβέλειάς τους.
