Η Self Esteem μιλά για την εξάντληση, την αμφισβήτηση και την ανάγκη να ξαναβρεί νόημα πέρα από τη σκηνή της μουσικής.
Η Self Esteem, κατά κόσμον Rebecca Lucy Taylor, βρίσκεται σε μία από τις πιο ειλικρινείς και καθοριστικές φάσεις της πορείας της. Μετά από μία περίοδο έντονης δημιουργικής και επαγγελματικής δραστηριότητας, η Βρετανίδα καλλιτέχνιδα εξηγεί γιατί επέλεξε να στραφεί στην υποκριτική, αποκαλύπτοντας ότι η σχέση της με τη μουσική την οδήγησε σε «κατάσταση βαθιάς κατάθλιψης».
Η αφετηρία αυτής της μετάβασης έρχεται λίγο μετά την κυκλοφορία του τρίτου της άλμπουμ «A Complicated Woman», ενός δίσκου με σαφή καλλιτεχνική φιλοδοξία, τον οποίο μετέφερε στη σκηνή μέσα από μία θεατρική προσέγγιση στο West End του Λονδίνου. Αυτή η εμπειρία λειτούργησε σαν γέφυρα προς έναν νέο τρόπο έκφρασης, που σήμερα παίρνει πιο συγκεκριμένη μορφή.
Η Self Esteem εμφανίζεται πλέον στο Duke Of York’s Theatre του Λονδίνου, ενσαρκώνοντας τη Maggie Frisby στην αναβίωση του έργου «Teeth ‘n’ Smiles» του David Hare.
Το έργο, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1975, ακολουθεί μία rock star με αυτοκαταστροφικές τάσεις, η οποία συγκρούεται με τα μέλη του συγκροτήματός της καθώς η συμπεριφορά της γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Η επιλογή του ρόλου μοιάζει σχεδόν καθρέφτης εσωτερικών εντάσεων που η ίδια δεν διστάζει πλέον να κατονομάσει. Η παράσταση θα διαρκέσει έως τις 6 Ιουνίου.
Σε συνέντευξή της στην The Independent, η Self Esteem εξηγεί ότι η απόφαση να στραφεί στο θέατρο γεννήθηκε από μία αίσθηση βαθιάς κόπωσης. «Όταν τα πράγματα άρχισαν επιτέλους να πηγαίνουν καλά για μένα, απλώς αποσπάστηκε η προσοχή μου από τον πραγματικό στόχο της μουσικής», λέει, περιγράφοντας μία επιτυχία που δεν συνοδεύτηκε από την αναμενόμενη πληρότητα.
Η ίδια περιγράφει το διάστημα μετά την κυκλοφορία του «A Complicated Woman» ως περίοδο εξάντλησης και αποστροφής. Το θέατρο, και συγκεκριμένα η εμπλοκή της με το «Teeth ‘n’ Smiles», λειτούργησε σαν μηχανισμός επανασύνδεσης με τη δημιουργική της ενέργεια. Ένας διαφορετικός ρυθμός, μία άλλη μορφή πειθαρχίας, αλλά και μία συλλογική διαδικασία που της επέτρεψε να δει αλλιώς τον εαυτό της.
Η εξομολόγησή της, ωστόσο, προχωρά πιο βαθιά. «Δεν μπορώ να καταλάβω την ίδια την ύπαρξη. Μου φαίνεται τόσο παράλογο. Θέλω να το καταλάβω. Θέλω να το νιώσω», λέει, δίνοντας μία εικόνα υπαρξιακής αναζήτησης που ξεπερνά τα στενά όρια της καριέρας.
Σε ένα από τα πιο αποκαλυπτικά σημεία της συνέντευξης, αναφέρεται στην επίδραση που είχε η μουσική στην ψυχική της υγεία: «Έχει να κάνει με το να λες, ξέρεις τι; Μου κατέστρεψε τη ζωή. Κάποιες φορές έχω βρεθεί σε κατάσταση βαθιάς κατάθλιψης εξαιτίας της μουσικής. Και λέω, μα είναι μόνο τραγούδια τελικά; Έχεις μία στέγη πάνω από το κεφάλι σου, διάολε!».
Η δήλωση αυτή δεν λειτουργεί ως απόρριψη της τέχνης της, αλλά ως μία ωμή υπενθύμιση του πόσο απαιτητική μπορεί να γίνει. Η Self Esteem περιγράφει επίσης μία αίσθηση αποσύνδεσης από τον εαυτό της: «Ένιωθα κάπως, ξέρετε, νεκρή για ένα διάστημα». Το θέατρο, όπως φαίνεται, της έδωσε έναν τρόπο να επαναδιαπραγματευτεί αυτή τη σχέση.
Η συζήτηση γύρω από τη μουσική βιομηχανία παραμένει κεντρική για την ίδια. Σε προηγούμενη συνέντευξή της στο NME, στο πλαίσιο των βραβείων Ivor Novello Awards όπου τιμήθηκε με το Visionary Award, στάθηκε ιδιαίτερα στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες. «Δεν θέλω να αρχίσω να μιλάω πάλι για τις γυναίκες, όπως κάνω πάντα, αλλά ο κόσμος δεν πιστεύει ότι οι γυναίκες γράφουν τραγούδια», σημειώνει.
Η ίδια περιγράφει μία συνεχή αμφισβήτηση γύρω από την ιδιότητά της ως τραγουδοποιού: «Ακόμη αμφισβητείται. Ο κόσμος νομίζει ότι έχω ομάδες συγγραφής τραγουδιών και όλα αυτά. Δεν κρίνω αν κάποιος το κάνει, αλλά εδώ πρόκειται για τέχνη και αφιερώνω πάρα πολύ χρόνο σε αυτήν. Καταστρέφει τη ζωή μου και το μόνο που κάνω είναι να προσπαθώ να δημιουργήσω αυτή την τέχνη. Το έχω ανάγκη».
Με τα χρόνια, η ένταση αυτής της μάχης φαίνεται να έχει αφήσει το αποτύπωμά της. «Όσο μεγαλώνω, τόσο πιο κουρασμένη νιώθω και δεν έχω πια το κουράγιο να γκρινιάζω γι’ αυτό. Το να το προσέχει κάποιος, να νοιάζεται και να μου λέει ότι είμαι καλή σε αυτό, με κάνει να λέω: “Δόξα τω Θεώ”», προσθέτει, σε μία σπάνια στιγμή ευαλωτότητας που συνδυάζει κόπωση και ανάγκη για αναγνώριση.
Παρά τη στροφή της προς την υποκριτική, η μουσική δεν αποσύρεται από το κάδρο. Το καλοκαίρι που έρχεται, η Self Esteem θα δώσει τρεις υπαίθριες συναυλίες στο Ηνωμένο Βασίλειο, συγκεκριμένα σε Reading, York και Cardiff. Παράλληλα, θα συμμετάσχει σε δύο μεγάλες περιοδείες, ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Pulp στο Μάντσεστερ και των Florence + The Machine στο Εδιμβούργο.
Η διαδρομή της Rebecca Lucy Taylor αυτή τη στιγμή μοιάζει με μία προσπάθεια ισορροπίας ανάμεσα σε δύο κόσμους: τη μουσική που την καθιέρωσε και την εξάντλησε, και το θέατρο που της δίνει έναν νέο τρόπο να υπάρξει δημιουργικά. Δεν πρόκειται για μία εύκολη μετάβαση, ούτε για μία στρατηγική κίνηση καριέρας. Περισσότερο θυμίζει μία αναγκαία παύση για επαναπροσδιορισμό.
Στο τέλος, αυτό που μένει είναι η ειλικρίνεια με την οποία επιλέγει να μιλήσει για όσα συνήθως μένουν εκτός σκηνής. Και ίσως εκεί, σε αυτό το ενδιάμεσο μεταξύ εξάντλησης και αναζήτησης, να βρίσκεται η πιο ουσιαστική της φάση μέχρι σήμερα.
