Ο Paul McCartney υποδέχτηκε μία μικρή ομάδα θαυμαστών σε ένα στούντιο του Λος Άντζελες, προσφέροντας μία μαγική, βιωματική ακρόαση του νέου δίσκου του «The Boys Of Dungeon Lane».
Το βράδυ της Πέμπτης 16 Απριλίου, ο Paul McCartney αποφάσισε να προσφέρει μία εμπειρία ζωής σε 30 τυχερούς θαυμαστές. Μέσα από μία μαγική, μυστηριώδη ξενάγηση, άνοιξε την πόρτα στο νέο του σόλο άλμπουμ, το οποίο φέρει τον τίτλο «The Boys Of Dungeon Lane».
Η ακρόαση φιλοξενήθηκε στο νεοσύστατο στούντιο Diamond Dust του παραγωγού Andrew Watt στο Λος Άντζελες. Εκεί, ο McCartney και ο Watt ανέλυσαν τη δημιουργία του δίσκου τραγούδι προς τραγούδι, προτού πατήσουν το play για το καθένα από αυτά.
Στα ενδιάμεσα, ο εμφανώς ευδιάθετος McCartney, ο οποίος είχε δώσει δύο μικρές συναυλίες στην πόλη μόλις τρεις εβδομάδες νωρίτερα, μάγεψε το κοινό με γλυκές ιστορίες για τους συνοδοιπόρους του στους Beatles, προσφέροντας παράλληλα μία σειρά από βαθιά νοσταλγικά τραγούδια.
Συνολικά, το άλμπουμ, το οποίο κυκλοφορεί στις 29 Μαΐου από την Capitol Records, αποπνέει έντονα την αύρα των Beatles σε ορισμένα σημεία. Οι μελωδίες, η ενορχήστρωση, οι τολμηρές αλλαγές στον ρυθμό και το στυλ, και φυσικά τα φωνητικά του McCartney, εναλλάσσονται από στιβαρά και δυναμικά σε εξαιρετικά ευαίσθητα και ευάλωτα.
Ο Watt τόνισε ότι, ως επί το πλείστον και εξαιρώντας τα έγχορδα, ο McCartney έπαιξε όλα τα όργανα στο άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένων των ντραμς. Σημείωσε ωστόσο πως σε ένα τραγούδι έλαβε μία πολύ ικανή βοήθεια από τον Ringo Starr.
«Είπα στον Watt: “Θα φέρεις τον Chad Smith των Red Hot Chili Peppers;”. Και μου είπε: “Γιατί δεν δοκιμάζεις εσύ;”. Και το έκανα!», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο παραγωγός υπογράμμισε την ικανότητα του καλλιτέχνη, σημειώνοντας πως κανείς άλλος δεν μπορεί να παίξει τόσα όργανα με τέτοια μαεστρία. Ένας ταπεινός McCartney απάντησε πως υπάρχουν μερικοί που μπορούν να το κάνουν, πριν κάνει μία μικρή παύση, γείρει χαριτωμένα το κεφάλι του και προσθέσει πως, τελικά, δεν είναι και τόσοι πολλοί.
Οι θαυμαστές μεταφέρθηκαν από το Capitol Records Tower στο στούντιο χωρίς να τους έχει υποσχεθεί κανείς την παρουσία του καλλιτέχνη. Όταν όμως το κοινό και τρεις δημοσιογράφοι μπήκαν στο μικρό δωμάτιο και αντίκρισαν δύο βελούδινες μπορντό πολυθρόνες με τρεις ακουστικές κιθάρες πίσω τους, οι προσδοκίες απογειώθηκαν.
Λίγο πριν τις 7 το απόγευμα, ο Watt, ο McCartney και η σύζυγος του τελευταίου, Nancy Shevell, μπήκαν στον χώρο. Ο σπουδαίος μουσικός έκανε πως παίζει κιθάρα, καλωσορίζοντας το κοινό και συστήνοντας τη σύζυγό του, πριν περάσει κατευθείαν στο θέμα.
Για σχεδόν 90 λεπτά, ο εξαιρετικά ομιλητικός McCartney βούτηξε βαθιά στη δημιουργία του άλμπουμ. Ξεκίνησε εξηγώντας πώς γνώρισε τον 35χρονο, βραβευμένο με Βραβείο Grammy παραγωγό. Σε ηλικία 35 ετών, ο Watt έχει εξελιχθεί στον απόλυτο συνεργάτη για θρυλικούς καλλιτέχνες όπως οι Rolling Stones και ο Elton John, έχοντας προηγουμένως αναλάβει τις ηχογραφήσεις για ονόματα όπως η Miley Cyrus και ο Post Malone.
Μετά από προτροπή του μάνατζέρ του, ο McCartney συνάντησε τον Watt για ένα τσάι, αλλά κατέληξαν αμέσως να τζαμάρουν και να ανταλλάσσουν μουσικές ιδέες. Το σημείο εκκίνησης για το πρώτο του σόλο άλμπουμ από το 2020 είχε μόλις βρεθεί.
«Μερικές φορές, μου αρέσει να βρίσκω μία τρελή συγχορδία και ίσως αυτό να με εμπνεύσει. Είπα αμέσως: “εντάξει, θα δουλέψουμε μαζί”», εξήγησε, αρπάζοντας μία ακουστική κιθάρα για να αναπαραγάγει τη συγχορδία.
Το μικρό κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα, με τον McCartney να αστειεύεται πως δεν ήταν και τόσο καλό. Από εκείνη τη στιγμή, άρχισαν να δουλεύουν πάνω στο άλμπουμ, το οποίο ηχογραφήθηκε ανάμεσα στο Λος Άντζελες και την Αγγλία.
«Όταν πρωτογνώρισα τον Andrew, σκέφτηκα: “Είναι λιγάκι πιεστικός”. Και είναι, αλλά αυτό ακριβώς θέλεις από έναν παραγωγό. Δεν θέλεις κάποιον που να κρύβεται», ανέφερε.
Κατά τη διάρκεια της ακρόασης, ο McCartney τραγουδούσε σχεδόν κάθε λέξη ή έπαιζε ντραμς στον αέρα. Ο Watt, ο οποίος έξυπνα παραχώρησε όλο τον χώρο στον καλλιτέχνη, τον συνόδευε παίζοντας νοητή κιθάρα.
Το πρώτο τραγούδι που προέκυψε από εκείνη τη συνάντηση, το «As You Lie There», γεννήθηκε από τις παιδικές του αναμνήσεις στο Λίβερπουλ. Εμπνεύστηκε από ένα κορίτσι της γειτονιάς, την Jasmine, με τον ίδιο να ζητάει χαριτωμένα συγγνώμη από τη σύζυγό του. Το τραγούδι ξεκινάει με απαγγελία πριν εξελιχθεί σε μία γλυκιά μελωδία της rock που αλλάζει συνεχώς ρυθμό, με τους στίχους να αναρωτιούνται αν περνάει ποτέ από το μυαλό της.
Η συνέχεια δόθηκε με το «Lost Horizon». Ο αείμνηστος Eddie Klein, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τους Beatles στο Abbey Road, βρήκε το ηχογραφημένο υλικό, το οποίο ο McCartney δεν θυμόταν καν να γράφει. Στην Αγγλία έκαναν την παραγωγή ακριβώς όπως ακουγόταν στην κασέτα, και στη συνέχεια το έφεραν στο Λος Άντζελες για να προσθέσουν κιθάρες, δημιουργώντας ένα νοσταλγικό τραγούδι που υπενθυμίζει ότι πρέπει να ζούμε για το τώρα.
Το «Days We Left Behind», το οποίο κυκλοφόρησε ως το πρώτο single πριν από λίγες εβδομάδες, αποτελεί ένα γλυκό νεύμα στο παρελθόν. Πρόκειται για τις αναμνήσεις του από το Λίβερπουλ, τότε που περίμενε το λεωφορείο με τον George Harrison για να μιλήσουν για κιθάρες. Ο McCartney ανέφερε επίσης ότι του άρεσε να παρατηρεί τα πουλιά στην ακτή του Mersey, προκαλώντας τα γέλια του κοινού που νόμιζε ότι χρησιμοποιούσε τη βρετανική αργκό για τα κορίτσια, πριν εκείνος ξεκαθαρίσει πως εννοούσε τα πραγματικά πτηνά.
Ακολούθησε το άκρως ανεβαστικό «Ripples In a Pond», με τα φωνητικά του να βρίσκονται στο προσκήνιο πάνω σε μία χορευτική παραγωγή. Το τραγούδι γράφτηκε για τη Shevell, με τον καλλιτέχνη να αλλάζει τους στίχους από το τρίτο πρόσωπο στο δεύτερο για να το κάνει πιο προσωπικό. Κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής, την κοιτούσε στα μάτια τραγουδώντας πως την αγαπάει περισσότερο από ποτέ.
Το «Mountaintop» πειραματίζεται με λούπες και αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού κοριτσιού που διασκεδάζει σε ένα μουσικό φεστιβάλ. Η φωνή του είναι σχεδόν αγνώριστη σε αυτό το ονειρικό τραγούδι, το οποίο μοιάζει συγγενικό με το «Lucy in the Sky With Diamonds» και αποκτά ταχύτητα με δυνατές κιθάρες και ντραμς, θυμίζοντας πως ο ίδιος άνθρωπος βοήθησε στη δημιουργία μίας νέας γλώσσας για τη μουσική πριν από 70 χρόνια.
Η πιο νοσταλγική στιγμή της βραδιάς ήρθε με το «Down South». Αφετηρία στάθηκε μία ιστορία για το πώς έκανε οτοστόπ με τον Harrison και τον John Lennon, κατευθυνόμενοι συχνά προς την Ουαλία ή τη νότια Αγγλία μαζί με οδηγούς φορτηγών. Το ακουστικό αυτό τραγούδι αποτυπώνει κυριολεκτικά τον τρόπο που γνωρίστηκαν και έγιναν φίλοι μέσα από αυτές τις διαδρομές.
«Ο George ήταν στη μέση. Καθόταν ακριβώς πάνω στην μπαταρία. Ξαφνικά πετάχτηκε πάνω. Φορούσε τζιν με φερμουάρ στο πίσω μέρος και ενώθηκε με την μπαταρία! Αργότερα μου έδειξε το σημάδι από το φερμουάρ που είχε καεί στο σώμα του», διηγήθηκε γλαφυρά.
Βρήκε επίσης την ευκαιρία να πειράξει τον Lennon, ο οποίος προσποιούνταν ότι ήταν φτωχότερος από ό,τι πραγματικά ήταν. Όπως αποκάλυψε, ο Lennon δήλωνε πάντα ήρωας της εργατικής τάξης, ενώ στην πραγματικότητα είχε αρκετά εύπορους συγγενείς. Ο Ringo Starr ήταν αυτός που προερχόταν από τα λαϊκά στρώματα, ενώ ο ίδιος και ο Harrison βρίσκονταν κάπου στη μέση, θυμίζοντας τη φορά που έκαναν οτοστόπ στο Παρίσι και ξόδεψαν αμέσως τα 100 λίρες που τους είχε δώσει ένας συγγενής του Lennon.
Η δημιουργία του «We Two» έκρυβε ίσως την πιο τρυφερή ιστορία του δίσκου. Όταν η EMI εξαγοράστηκε το 1979, οι νέοι ιδιοκτήτες θέλησαν να ξεφορτωθούν όλο τον εξοπλισμό από το Abbey Road. Ο McCartney απέκτησε μεγάλο μέρος του, συμπεριλαμβανομένου ενός μαγνητοφώνου τεσσάρων καναλιών Studer, με το οποίο οι Beatles είχαν ηχογραφήσει πολλά από τα κλασικά τους τραγούδια.
«Εγώ και ο Ringo ήμασταν στο μπάσο και στα ντραμς, τα οποία έπιαναν δύο κανάλια και μετά τα συμπυκνώναμε σε ένα. Έπρεπε να το κάνεις σωστά, γιατί δεν μπορούσες να το γυρίσεις πίσω», εξήγησε.
Σε αυτό ακριβώς το μηχάνημα ηχογράφησαν στην Αγγλία το γλυκό αυτό ερωτικό τραγούδι, δηλώνοντας ιδιαίτερα περήφανοι για τον ήχο στα ντραμς. Το τραγούδι κλείνει εντυπωσιακά με τον ήχο να παίζει ανάποδα.
Το κλίμα άλλαξε με το καθαρόαιμο «Come Inside», το οποίο έκανε το κοινό να χειροκροτεί ρυθμικά. Ο McCartney παραδέχτηκε ότι δεν είχε πολλά να πει για αυτό το δυναμικό τραγούδι, το οποίο καλεί τον ακροατή να ανοίξει το μυαλό και την καρδιά του, συμφωνώντας με το κοινό πως ακουγόταν πολύ ωραίο.
Στη συνέχεια, το βαρύ και πυκνό «Never Know» έφερε στο δωμάτιο την ατμόσφαιρα του Laurel Canyon της δεκαετίας του ’70. Ο McCartney εξήγησε πως προσπαθούσε να αναπαραγάγει αυτή ακριβώς την αισθητική παίζοντας κιθάρα στην Καλιφόρνια, σε ένα τραγούδι που ενσωματώνει κλαρινέτο και φωνητικά που θυμίζουν τον Lennon.
Οι θαυμαστές των Beatles αναμένεται να λατρέψουν το νοσταλγικό «Home To Us», όπου ο McCartney και ο Starr εναλλάσσουν τα φωνητικά τους στίχο προς στίχο. Η συνεργασία αυτή ωστόσο προέκυψε μέσα από μία μικρή παρεξήγηση.
Ο McCartney προσκάλεσε τον Starr στο στούντιο του Watt για να παίξει ντραμς, αλλά ο Starr ένιωσε ενοχλημένος όταν θεώρησε ότι το υλικό δεν ήταν αρκετό για να δημιουργηθεί ένα πλήρες τραγούδι. Τελικά, ο McCartney έχτισε ένα τραγούδι γύρω από την ενηλικίωσή τους στο Λίβερπουλ, τονίζοντας πως όσο σκληρή κι αν ήταν η περιοχή, ήταν το σπίτι τους.
Όταν του έστειλε το demo για να τραγουδήσει, ο Starr, παρανοώντας ξανά, τραγούδησε μόνο στο ρεφρέν, κάνοντας τον McCartney να πιστέψει πως δεν του άρεσε. Μόλις ξεκαθάρισαν τα πράγματα, ο Starr επέστρεψε, πρόσθεσε περισσότερα ντραμς και το τραγούδι μετατράπηκε σε ένα αληθινό ντουέτο.
«Ο Ringo δεν έχει κάνει ποτέ ντουέτο με κανέναν από τους Beatles», είπε γελώντας ο McCartney. Το τραγούδι αποτελεί ίσως την πιο πιστή αναβίωση του ήχου τους, με αλλαγές στον ρυθμό και πολυεπίπεδα φωνητικά με τη συμμετοχή της Chrissie Hynde από τους Pretenders και της Sharleen Spiteri από τους Texas.
Το «Life Can Be Hard» γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της καραντίνας, την οποία πέρασε με την οικογένεια της ανιψιάς της συζύγου του. Κάθε μέρα έφτιαχνε μία απαλή μελωδία και άφηνε το μωρό να γρατζουνάει τις χορδές της κιθάρας. Το αποτέλεσμα είναι ένα απλό, αισιόδοξο τραγούδι που του φέρνει στο μυαλό πολύ όμορφες αναμνήσεις, δίνοντας ελπίδα για το μέλλον.
Η αισιοδοξία συνεχίζεται στο «Star», το οποίο γράφτηκε κατά τη διάρκεια μίας βροχερής ημέρας στην Κόστα Ρίκα. Αντί να κάνει ηλιοθεραπεία όπως σχεδίαζε, αποφάσισε να γράψει ένα ακουστικό τραγούδι για την ελπίδα που αντλεί όταν βλέπει το πρώτο αστέρι να εμφανίζεται στον νυχτερινό ουρανό, διαβεβαιώνοντας πως ο μικρός του κόσμος είναι ακόμα εντάξει.
Το εξαιρετικά αυτοβιογραφικό «Salesman Saint» αποτελεί έναν φόρο τιμής στους γονείς του. Ο πατέρας του, James, είναι ο «πωλητής» της ιστορίας και η μητέρα του, Mary, η «αγία» μαία και νοσοκόμα. Το ζευγάρι γνωρίστηκε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τον πατέρα του να σβήνει φωτιές από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς.
Ο McCartney εξύμνησε την ανθεκτικότητα που επέδειξε η γενιά των γονιών του στις δύσκολες εποχές, προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τον ίδιο και τον αδερφό του, τον Mike. Το τραγούδι ξεκινά με μία τρομπέτα και χτίζεται σε έναν βαρύ ήχο, περνώντας το μήνυμα πως παρότι δεν άντεχαν άλλο, έπρεπε να συνεχίσουν.
Το κλείσιμο του δίσκου γίνεται με το «Momma Gets By», μία δραματική μπαλάντα στο πιάνο που πλαισιώνεται από έγχορδα και ορχήστρα. Εδώ, ο McCartney διευκρίνισε ότι μερικές φορές, όπως και στο «Lady Madonna», η διαδικασία στηρίζεται στη φαντασία και όχι στη μνήμη.
Το τραγούδι περιγράφει τον αγώνα μίας μητέρας να τα βγάλει πέρα την ώρα που ο πατέρας είναι χαμένος στις καταχρήσεις, μέσα από τα μάτια του μικρού γιου τους. Ο ίδιος ωστόσο ξεκαθάρισε πως οι στίχοι δεν αναφέρονται στους δικούς του γονείς, αλλά σε μία μητέρα που αγαπάει τον σύζυγό της με όλη της την ψυχή.
Φτάνοντας στο τέλος της ακρόασης, ο McCartney παρατήρησε ότι κανένα μεμονωμένο θέμα δεν κυριαρχεί απόλυτα στο άλμπουμ, παρότι η νοσταλγία επανέρχεται διαρκώς. Αυτό το γεγονός του δημιούργησε αρχικά ανησυχίες για την απουσία συνοχής.
«Μετά θυμάσαι τα άλμπουμ των Beatles. Εκεί δεν ανησυχούσαμε για τέτοια πράγματα», κατέληξε με ένα αμυδρό, γεμάτο νόημα χαμόγελο. Το «The Boys Of Dungeon Lane» στέκεται ως απόδειξη πως η ικανότητά του να αφηγείται ιστορίες παραμένει ανέπαφη στον χρόνο, προσφέροντας έναν δίσκο γεμάτο ειλικρίνεια και μουσική ευφυΐα.
