Ο Barry Manilow παραμένει ένας απρόθυμος showman που δηλώνει πως στην πραγματικότητα δεν θεωρεί τον εαυτό του τραγουδιστή, παρά τη μεγαλειώδη διαδρομή του στη μουσική βιομηχανία και το γεγονός ότι οι δημιουργίες του έχουν σημαδέψει ολόκληρες γενιές.
Ο Barry Manilow υπήρξε ανέκαθεν μία περίπτωση καλλιτέχνη που έμοιαζε να ισορροπεί ανάμεσα στη λάμψη των προβολέων και την εσωτερική ανάγκη για καλλιτεχνική απομόνωση.
Σε ηλικία 82 ετών σήμερα, ο εμβληματικός τραγουδιστής έχει διαγράψει μία πορεία που θα ζήλευαν οι περισσότεροι συνάδελφοί του, έχοντας κατακτήσει την κορυφή με διαχρονικά τραγούδια όπως το «Could It Be Magic», το «Weekend in New England», το «Can’t Smile Without You» και, φυσικά, το αξέχαστο «Copacabana (At the Copa)».
Παρά τον τεράστιο όγκο της δουλειάς του και την αναγνώριση από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, ο ίδιος προέβη σε μία αποκάλυψη που ανατρέπει την εικόνα που έχει το κοινό για εκείνον.
Μιλώντας στην εφημερίδα Guardian, ο Manilow εξομολογήθηκε με περισσή ειλικρίνεια πως, ακόμα και τώρα, δεν μπορεί να ταυτιστεί με την ιδιότητα του τραγουδιστή, μία δήλωση που δείχνει το βάθος της ταπεινότητας αλλά και της αυτοαντίληψής του ως καλλιτέχνη.
«Η πρώτη μου αγάπη δεν είναι το να είμαι performer ή ακόμα και τραγουδιστής», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Manilow, θέτοντας τις βάσεις για μία συζήτηση γύρω από την πραγματική του ταυτότητα.
«Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τραγουδιστή, θεωρώ τον εαυτό μου μουσικό. Και ξέρετε, αν αυτό το υπέροχο κομμάτι της καριέρας μου δεν είχε εκραγεί με τον τρόπο που έγινε, θα έπαιζα πιάνο σε κάποιο μπαρ στο Παρίσι και θα ήμουν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, πραγματικά», συμπλήρωσε, αφήνοντας να εννοηθεί πως η δόξα ήταν μάλλον μία παράπλευρη συνέπεια παρά ο αυτοσκοπός της ζωής του.
Η καριέρα του Barry Manilow εκτείνεται πλέον σε περισσότερα από 60 χρόνια, μία διάρκεια που ελάχιστοι καταφέρνουν να διατηρήσουν με τέτοια συνέπεια. Ωστόσο, η μακρόχρονη έκθεση στη δημόσια σφαίρα δεν στάθηκε ικανή να τον κάνει να νιώσει απόλυτα άνετα κάτω από το έντονο φως της δημοσιότητας.
Ο ίδιος παραδέχεται πως η αμηχανία που νιώθει απέναντι στη φήμη παραμένει ζωντανή. «Δεν νομίζω ότι το συνήθισα ποτέ πραγματικά… Απλώς δεν είναι αυτό που είμαι. Έχω βρει βέβαια τον τρόπο να το κάνω. Και ο τρόπος για να το πετύχεις είναι να είσαι ειλικρινής με το κοινό. Επειδή δεν ξέρω πώς να μην είμαι ειλικρινής πάνω σε αυτή τη σκηνή», εξήγησε, περιγράφοντας την αυθεντικότητα ως τη μοναδική του άμυνα απέναντι στην έκθεση.
Παρά την αδιαμφισβήτητη επιτυχία του, ο δρόμος δεν ήταν πάντα στρωμένος με ροδοπέταλα, καθώς ο Manilow βρέθηκε συχνά στο στόχαστρο σφοδρής κριτικής. Οι μουσικοκριτικοί στάθηκαν πολλές φορές ιδιαίτερα σκληροί μαζί του, γεγονός που ο ίδιος ανακαλεί στη μνήμη του με μία δόση πίκρας.
«Ήταν λες και είχα πληγώσει κάποιον από την οικογένειά τους», θυμάται ο ίδιος, περιγράφοντας την προσωπική φύση των επιθέσεων που δεχόταν.
«Κράτησε για τόσο πολύ καιρό – από το να με υποτιμούν για τα τραγούδια μου, μέχρι το να με υποτιμούν για την εμφάνισή μου. Αν ήθελες να προκαλέσεις ένα δυνατό γέλιο, αρκούσε να αναφέρεις το όνομά μου. Ήταν 15 χρόνια αδιάκοπων, φρικτών κριτικών», εξομολογήθηκε, αποκαλύπτοντας το μέγεθος της περιφρόνησης που κλήθηκε να διαχειριστεί την εποχή της μεγάλης του ακμής.
Αυτός ο καλλιτέχνης, που έχει στο ενεργητικό του 13 πλατινένια και 6 πολυπλατινένια άλμπουμ, παραδέχεται πως στο παρελθόν αυτή η αρνητικότητα τον επηρέαζε βαθιά σε ψυχολογικό επίπεδο. Με το πέρασμα του χρόνου όμως, και καθώς η καριέρα του εξελισσόταν, αναγκάστηκε να αναπτύξει μηχανισμούς διαχείρισης της πίεσης που συνεπάγεται η επιτυχία.
Όταν ρωτήθηκε για το πώς τον έκαναν να νιώθει όλες εκείνες οι αρνητικές κριτικές, ο Manilow δεν δίστασε να περιγράψει τις στιγμές αδυναμίας του. «Θα διάβαζα ανόητα κάποια από αυτά τα πράγματα και θα βυθιζόμουν στην αυτολύπηση, και θα τραβούσα τα σκεπάσματα πάνω από το κεφάλι μου», είπε.
«Και μετά θα ντυνόμουν και θα πήγαινα στο sound check, και αυτό ήταν όλο. Επειδή δεν συμφωνούσα μαζί τους», κατέληξε, δείχνοντας πως η πίστη στο μουσικό του ένστικτο ήταν τελικά πιο ισχυρή από τη γνώμη των ειδικών.
Σήμερα, ο Barry Manilow παραμένει μία σταθερή αξία, ένας δημιουργός που επέλεξε να υπηρετήσει τη μουσική παρά την προσωπική του συστολή. Η ιστορία του είναι μία υπενθύμιση πως η καλλιτεχνική δημιουργία συχνά συνοδεύεται από μία εσωτερική πάλη ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και την ανάγκη για επικοινωνία, μία μάχη που ο Manilow κατάφερε να κερδίσει παραμένοντας, πάνω από όλα, ένας αφοσιωμένος τραγουδιστής.
