Η Charli xcx εξηγεί πώς η σχέση της με τον George Daniel, μία υπαρξιακή φράση του David Cronenberg και η συνάντηση των John Cale, Marc Jacobs και Martin Scorsese διαμόρφωσαν το νέο άλμπουμ της «Music, Fashion, Film».
Η Charli xcx είχε αποφασίσει να απομακρυνθεί για λίγο από το στούντιο μετά τον καταιγισμό του «Brat». Η έμπνευση, όμως, επέστρεψε πριν προλάβει να κλείσει η προηγούμενη εποχή και την οδήγησε κατευθείαν στο «Music, Fashion, Film», το νέο άλμπουμ της που κυκλοφόρησε στις 24 Ιουλίου και εξετάζει τη δημιουργία, τη δέσμευση, τη φήμη και τη βεβαιότητα ότι κάθε καλλιτεχνική εικόνα έχει ημερομηνία λήξης.
Μιλώντας με τον Zane Lowe στο Apple Music, η Βρετανίδα τραγουδίστρια άνοιξε την πόρτα στον προσωπικό κόσμο πίσω από τον δίσκο. Στο κέντρο της συζήτησης βρέθηκαν ο George Daniel, ο David Cronenberg και η παράδοξη συνύπαρξη των John Cale, Marc Jacobs και Martin Scorsese στο εξώφυλλο.
Ο τίτλος «Music, Fashion, Film» μοιάζει σχεδόν υπερβολικά απλός για έναν δίσκο που ενδιαφέρεται τόσο έντονα για τη φύση της καλλιτεχνικής ταυτότητας. Για τη Charli xcx, οι τρεις λέξεις περιγράφουν τους χώρους όπου κινείται πλέον η ζωή της: τη μουσική ως βασική γλώσσα, τη μόδα ως πεδίο κατασκευής εικόνων και τον κινηματογράφο ως νέα περιοχή προσωπικής περιέργειας.
Η πρώτη από τις προσωπικές ρωγμές του άλμπουμ εμφανίζεται στο τραγούδι «I’m Afraid». Εκεί, η Charli xcx εξετάζει την ένταση ανάμεσα στην ελευθερία που απαιτεί η καλλιτεχνική ζωή και στις ευθύνες που συνοδεύουν μία στενή, σταθερή σχέση.
«Μερικές φορές, όταν είσαι καλλιτέχνης, έχεις τη δυνατότητα να φέρεσαι εγωιστικά. Όταν μεταφέρεις αυτή τη συμπεριφορά μέσα σε μία σχέση, συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς πραγματικά να είσαι εγωιστής όλη την ώρα», εξήγησε.
Η παραδοχή αγγίζει μία συχνά αθέατη πλευρά της δημιουργικής εργασίας. Η εμμονή με μία ιδέα, η ανάγκη απομόνωσης και η απαίτηση να αντιμετωπίζεται κάθε παρόρμηση ως επείγουσα μπορούν να μοιάζουν φυσιολογικές μέσα στο στούντιο, όμως αποκτούν διαφορετικό βάρος όταν επηρεάζουν έναν άνθρωπο που μοιράζεται την καθημερινότητα του καλλιτέχνη.
Το «I’m Afraid» γεννήθηκε μέσα από αυτή την τριβή. Η Charli xcx δεν παρουσιάζει τη δέσμευση ως μία εύκολη λύση στα προσωπικά της άγχη, καθώς μιλά ανοιχτά για τον φόβο της απέναντι στην απώλεια ανεξαρτησίας και για τον τρόπο με τον οποίο η αγάπη απαιτεί χώρο, χρόνο και συνέπεια.
Ο George Daniel, ντράμερ των The 1975, δεν συμμετέχει στο νέο άλμπουμ. Η απουσία του από τις ηχογραφήσεις δεν μειώνει τη σημασία του στη διαδρομή που οδήγησε τη Charli xcx έως εδώ.
«Ο George δεν αποτελεί μέρος αυτού του άλμπουμ, όμως πρέπει να πω ότι δεν θα βρισκόμουν στη θέση όπου είμαι σήμερα χωρίς εκείνον. Μου έδωσε πάρα πολλή αυτοπεποίθηση», ανέφερε.
Η σχέση τους ξεκίνησε μέσα από τη συνεργασία τους μουσικά, έγινε γνωστή το 2022 και οδήγησε στον αρραβώνα τους τον Νοέμβριο του 2023. Οι δυο τους παντρεύτηκαν το 2025, πρώτα με πολιτική τελετή και αργότερα με μία δεύτερη γιορτή στη Σικελία, επομένως η αναφορά στον George Daniel αντανακλά προγενέστερη φάση της σχέσης τους.
Η Charli xcx έχει περιγράψει τον Daniel ως τον πρώτο άνθρωπο που ένιωσε ότι την κατάλαβε πραγματικά, μαζί με τις αντιφάσεις, τις ανασφάλειες και τη χαοτική ενέργειά της. Η εμπιστοσύνη αυτή φαίνεται να της πρόσφερε μία ασφαλή βάση από την οποία μπορούσε να πάρει μεγαλύτερα καλλιτεχνικά ρίσκα, χωρίς να αισθάνεται ότι οφείλει να λογοδοτεί συνεχώς στην εξωτερική εικόνα της.
Το «Music, Fashion, Film» διευρύνει αυτή την προσωπική έρευνα μέσα από συνεργασίες με πρόσωπα που έχουν αφιερώσει ολόκληρες δεκαετίες στην αναμέτρηση με την τέχνη, τη φθορά και την κληρονομιά. Η πιο σκοτεινή παρουσία ανήκει στον David Cronenberg.
Ο Καναδός σκηνοθέτης, γνωστός για τον τρόπο με τον οποίο έχει συνδέσει το σώμα, την τεχνολογία, την επιθυμία και τον τρόμο, ακούγεται σε ένα spoken outro του άλμπουμ. Η συμμετοχή του προέκυψε από μία εκτενή προσωπική συζήτηση με τη Charli xcx και κατέληξε σε μία φράση που έδωσε φιλοσοφικό βάρος στον δίσκο.
«Άρχισε κατά κάποιον τρόπο να μιλά ξανά για εκείνη την ιστορία και ύστερα ξεστόμισε αυτή την τρελή φράση: “Η λήθη είναι ελευθερία”», θυμήθηκε η τραγουδίστρια.
«Το να τον ακούω να μιλά για την τέχνη και για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως καλλιτέχνη και σκηνοθέτη ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον για εμένα», σημείωσε.
Η φωνή του Cronenberg εμφανίζεται στο κλείσιμο του «No One Lasts Forever», όπου αφηγείται σκέψεις που συνδέονται με μία εμπειρία κοντά στον θάνατο, τη ματαιότητα της φήμης και την εξαφάνιση της προσωπικής κληρονομιάς. Η παρέμβασή του επιτρέπει στο άλμπουμ να κλείσει με μία ιδέα σχεδόν ανακουφιστική: η αποδοχή ότι τίποτα δεν διαρκεί μπορεί να απελευθερώσει τον καλλιτέχνη από την εξαντλητική ανάγκη να μείνει αθάνατος.
Η φράση «η λήθη είναι ελευθερία» ταιριάζει ιδανικά σε μία δημιουργική περίοδο που ακολουθεί το «Brat». Η τεράστια εμβέλεια εκείνου του άλμπουμ δημιούργησε μία σχεδόν αδύνατη απαίτηση: κάθε επόμενο βήμα έπρεπε να σταθεί απέναντι σε μία εποχή που είχε ξεπεράσει τα όρια της μουσικής και είχε μετατραπεί σε ευρύτερο κοινωνικό φαινόμενο.
Η Charli xcx επέλεξε να απαντήσει με έναν δίσκο πιο τραχύ, σκοτεινό και αυτοσαρκαστικό, γεμάτο κιθάρες, ηλεκτρονικές παραμορφώσεις και αναφορές στην indie και alternative rock των προηγούμενων δεκαετιών. Οι A. G. Cook και Finn Keane συμμετείχαν στη διαμόρφωση ενός ήχου που διατηρεί τη νευρική ένταση της ηλεκτρονικής της ταυτότητας, ενώ αφήνει χώρο σε πιο ωμές, αναλογικές υφές.
Το άλμπουμ ανοίγει με το «Rock Music», ένα τραγούδι που χειρίζεται τον ίδιο τον όρο με ειρωνεία. Η Charli xcx χρησιμοποιεί τη rock σαν στάση και σαν αισθητικό λεξιλόγιο, χωρίς να προσποιείται ότι αναπαράγει πιστά κάποιο ιστορικό είδος.
Τραγούδια όπως τα «SS26», «Card Declined» και «Camera» συνεχίζουν αυτή τη σύγκρουση ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και στο πρόσωπο που υπάρχει πίσω από αυτή. Οι κιθάρες λειτουργούν δίπλα στις απότομες ηλεκτρονικές επεξεργασίες, ενώ οι στίχοι ασχολούνται με τη φήμη, την καλλιτεχνική αυθεντικότητα, τη φιλοδοξία και το άγχος της συνεχούς έκθεσης.
Η σύνδεση με τον κινηματογράφο έχει βαθύτερες ρίζες από τη συμμετοχή του Cronenberg. Νωρίτερα μέσα στο 2026, η Charli xcx συνεργάστηκε με τον John Cale των The Vel στο «House», ένα τραγούδι για το soundtrack της κινηματογραφικής μεταφοράς του «Ανεμοδαρμένα Ύψη» (Wuthering Heights) από την Emerald Fennell.
Η επαφή της με τον κόσμο της υποκριτικής και της παραγωγής έχει ενισχυθεί τα τελευταία χρόνια, επιτρέποντάς της να βλέπει τον κινηματογράφο ως χώρο όπου η μουσική, η εικόνα, το σώμα και η περσόνα μπορούν να συνυπάρξουν. Η λέξη «Film» στον τίτλο καταγράφει αυτή τη διεύρυνση των ενδιαφερόντων της, καθώς η καριέρα της παύει να περιορίζεται αποκλειστικά στη δισκογραφία.
Η μόδα κατέχει εξίσου οργανική θέση. Η Charli xcx έχει χρησιμοποιήσει επανειλημμένα τα ρούχα, τις καμπάνιες, τα εξώφυλλα και τις εμφανίσεις της ως εργαλεία κατασκευής χαρακτήρων, διατηρώντας μία σχέση με τη μόδα που βασίζεται στη συνεργασία και στον αμοιβαίο πειραματισμό.
Το εξώφυλλο του «Music, Fashion, Film» συμπυκνώνει αυτή τη λογική με μία εικόνα που αποφεύγει εντελώς το πρόσωπο της ίδιας. Στη θέση της εμφανίζονται ο εμβληματικός John Cale, ο διάσημος σχεδιαστής μόδας Marc Jacobs και ο θρυλικός σκηνοθέτης Martin Scorsese, φωτογραφημένοι από τον στενό της φίλο και συνεργάτη Aidan Zamiri.
Ο John Cale εκπροσωπεί τη μουσική, κουβαλώντας μαζί του την ιστορία των Velvet Underground, της avant-garde και μιας ζωής αφιερωμένης στη διαρκή αποδόμηση της rock. Ο Marc Jacobs αντιπροσωπεύει τη μόδα μέσα από μία καριέρα που έχει συνδέσει την πολυτέλεια, την αμερικανική νεανική κουλτούρα και την έλξη προς την ατέλεια.
Ο Martin Scorsese καταλαμβάνει τη θέση του κινηματογράφου. Η παρουσία του φέρνει στο εξώφυλλο έναν σκηνοθέτη που έχει περάσει δεκαετίες εξετάζοντας την εμμονή, την πίστη, τη βία, την ενοχή και τη διαμόρφωση της ταυτότητας μέσα από τις εικόνες.
«Πρέπει να τσιμπήσω τον εαυτό μου για να επανέλθω στην πραγματικότητα και να πω: “Θεέ μου, αυτοί οι τρεις άνθρωποι βρίσκονται στο εξώφυλλο του άλμπουμ μου”», παραδέχθηκε η Charli xcx.
«Ένιωσα πολύ συγκινημένη όταν βρέθηκα σε εκείνο το δωμάτιο με αυτούς τους τρεις ανθρώπους και με τον καλύτερό μου φίλο να τραβά τη φωτογραφία», πρόσθεσε.
Η στιγμή είχε για εκείνη χαρακτήρα προσωπικής επιβεβαίωσης. Μουσική, μόδα και κινηματογράφος απέκτησαν ανθρώπινα πρόσωπα, τα οποία βρέθηκαν μαζί στον ίδιο χώρο για χάρη μιας εικόνας που συνδέει τρεις διαφορετικές γενιές πολιτισμικής επιρροής.
«Όλοι πιθανότατα έχουν τη δική τους τριάδα για τη μουσική, τη μόδα και τον κινηματογράφο. Για εμένα, είναι αυτοί», είπε.
Η απουσία της Charli xcx από το εξώφυλλο συνεχίζει μία αισθητική απόφαση που είχε ήδη αποκτήσει τεράστια αναγνωρισιμότητα με το «Brat». Η τραγουδίστρια αποφεύγει ξανά το παραδοσιακό πορτρέτο της pop καλλιτέχνιδας και παραδίδει το κέντρο της εικόνας σε τρεις άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας, των οποίων η παρουσία λειτουργεί σαν προσωπικό moodboard επιρροών.
Η επιλογή προκάλεσε απορίες και ειρωνικά σχόλια στο διαδίκτυο, ιδιαίτερα από όσους αντιμετώπισαν τους Cale, Jacobs και Scorsese σαν τρεις τυχαίους ηλικιωμένους. Η ίδια η φωτογραφία, όμως, στηρίζεται ακριβώς σε αυτή την παράξενη πρώτη εντύπωση: τρεις αδιαμφισβήτητες προσωπικότητες κάθονται μαζί, δίχως η καλλιτέχνιδα που τους συγκέντρωσε να χρειάζεται να εμφανιστεί στο κάδρο.
Πίσω από όλες αυτές τις συνεργασίες βρίσκεται μία αυθόρμητη επιστροφή στην ηχογράφηση. Μετά το «Brat», η Charli xcx πίστευε ότι θα χρειαζόταν μία μεγάλη περίοδο απόστασης, ώστε να ξεκουραστεί από την αδιάκοπη παραγωγή, τις συναυλίες και τη δημόσια ένταση που συνόδευσε τον δίσκο.
«Μετά το “Brat”, πραγματικά έλεγα ότι δεν θα έφτιαχνα άλλο άλμπουμ για αρκετό καιρό», αποκάλυψε στο Apple Music.
Η απόφαση κράτησε μέχρι να εμφανιστεί μία νέα ιδέα. Για μία καλλιτέχνιδα που έχει οικοδομήσει την καριέρα της πάνω στην ταχύτητα, στη συνεργασία και στην άμεση αντίδραση απέναντι στις επιθυμίες της, η αναμονή έχασε αμέσως το νόημά της.
«Ύστερα ήρθε η έμπνευση και αισθάνομαι ότι, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, οφείλεις να το κυνηγήσεις και να το ακολουθήσεις. Όταν έρχεται η έμπνευση, δεν πρόκειται να την αρνηθώ», τόνισε.
Η θέση αυτή εξηγεί τον ιδιαίτερο παλμό του «Music, Fashion, Film». Ο δίσκος γεννήθηκε πριν στεγνώσει η μπογιά της προηγούμενης εποχής, κουβαλώντας την κόπωση της επιτυχίας και την επιθυμία να ξεφύγει από τις προσδοκίες που η ίδια είχε δημιουργήσει.
Στην καρδιά του παραμένει το ερώτημα του «I’m Afraid»: πόσο χώρο μπορεί να απαιτεί ένας καλλιτέχνης για τον εαυτό του χωρίς να πληγώνει τους ανθρώπους που τον αγαπούν; Ο George Daniel αντιπροσωπεύει την εμπιστοσύνη που επέτρεψε στη Charli xcx να αντιμετωπίσει αυτή την ερώτηση χωρίς εύκολες απαντήσεις.
Ο Cronenberg μεταφέρει την ίδια αναζήτηση στο πεδίο της θνητότητας. Η λήθη, στη σκέψη του, αφαιρεί από τη φήμη την ψευδαίσθηση της μονιμότητας και προσφέρει μία έξοδο από την αγωνία της υστεροφημίας.
Οι Cale, Jacobs και Scorsese συμπληρώνουν την εικόνα ως πρόσωπα που έχουν επιβιώσει από δεκαετίες αλλαγών στα πεδία τους, διατηρώντας την επιθυμία να παραμένουν ενεργοί και περίεργοι. Η Charli xcx τοποθετεί τον εαυτό της απέναντί τους σαν μαθήτρια, συνεργάτιδα και οικοδέσποινα μιας συνάντησης που πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε απίθανη.
Το «Music, Fashion, Film» αποτυπώνει τελικά μία καλλιτέχνιδα που προσπαθεί να ζήσει μέσα στη δημιουργική ορμή χωρίς να χαθεί από τους ανθρώπους γύρω της. Η αγάπη τής ζητά να μοιράζεται τον χώρο, η τέχνη τής ζητά να τον καταλαμβάνει και η φωνή του David Cronenberg της υπενθυμίζει ότι στο τέλος όλα θα σβήσουν.
Μέσα σε αυτή τη συνειδητοποίηση βρίσκεται η ελευθερία του άλμπουμ. Η Charli xcx συνεχίζει να ηχογραφεί επειδή η έμπνευση εμφανίστηκε ξανά, συγκεντρώνει τους προσωπικούς της ήρωες σε ένα δωμάτιο και αφήνει τον Cronenberg να κλείσει τον δίσκο μιλώντας για τη λήθη. Για μία καλλιτέχνιδα που βρέθηκε ξαφνικά στο κέντρο της παγκόσμιας προσοχής, η αποδοχή ότι τίποτα δεν κρατά για πάντα μοιάζει με τον πιο καθαρό τρόπο να συνεχίσει.
