Ο Elvis Costello εξηγεί γιατί δεν μπορεί να ακούσει Pink Floyd μετά την αποχώρηση του Syd Barrett, αποκαλύπτει την αδυναμία του στην Kelis και επανεκδίδει το ιστορικό πρώτο του άλμπουμ.
Στην ιστορία της rock, οι Pink Floyd αντιμετωπίζονται συχνά ως ένα σχεδόν ιρό κεφάλαιο που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Για τον Elvis Costello όμως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Οι πολυεπίπεδες ηχητικές τους αναζητήσεις και τα μεγαλεπήβολα άλμπουμ τους δεν αποτελούν για εκείνον τίποτα περισσότερο από ένα πολυτελές υπνωτικό.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα The Guardian, ο Βρετανός καλλιτέχνης κλήθηκε να ονομάσει το τραγούδι που δεν αντέχει πλέον να ακούει. Αντί να επιλέξει ένα συγκεκριμένο κομμάτι, προτίμησε να απορρίψει συλλήβδην σχεδόν ολόκληρη τη δισκογραφία του θρυλικού συγκροτήματος.
«Οτιδήποτε από τους Pink Floyd. Ποτέ δεν μπορούσα να τους ακούσω και ποτέ δεν θα μπορέσω. Βρίσκω τη μουσική τους ανιαρή», δήλωσε απερίφραστα ο Costello. Η τοποθέτησή του δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνείας για τα αισθήματά του απέναντι στη μουσική τους.
Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι η εκτίμησή του εξαντλείται αποκλειστικά στα πρώτα ψυχεδελικά τους βήματα υπό την καθοδήγηση του αρχικού τους ηγέτη. «Λατρεύω τη φαντασία και τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα του “See Emily Play”, αλλά μετά την αποχώρηση του Syd Barrett δεν μου είπαν ποτέ τίποτα», συμπλήρωσε.
Αυτή η έντονη αποστροφή δεν αποτελεί καινούργια υπόθεση για τον τραγουδοποιό, καθώς συνδέεται άμεσα με τη δική του μουσική φιλοσοφία που βασίζεται στην αμεσότητα του πανκ και του pub rock. Για τον ίδιο, η στροφή του συγκροτήματος σε εκτενείς ορχηστρικές φόρμες και θεατρικά εφέ απομάκρυνε το συναίσθημα από τον πυρήνα των τραγουδιών.
Το 2023, κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής εκπομπής «The Project», ο Costello είχε περιγράψει με παρόμοια λόγια την αδιαφορία του για τις παραγωγές τους. «Δεν με συγκινούσε ιδιαίτερα ο ξηρός πάγος και όλο αυτό το σκηνικό. Γνώριζα πολλή jazz που ήταν απείρως πιο ενδιαφέρουσα από αυτή τη μουσική, οπότε απλώς δεν μου έκανε τίποτα», είχε εξηγήσει τότε.
«Γι’ αυτό και δεν έχω ούτε έναν δίσκο των Pink Floyd στη συλλογή μου», είχε συμπληρώσει στην ίδια συνέντευξη χωρίς ίχνος μεταμέλειας. «Βρίσκω αυτή τη μουσική τόσο απονεκρωμένη, καθόλου ελκυστική, απλώς με κοιμίζει», πρόσθεσε με το γνώριμο καυστικό του χιούμορ.
Παρά την αυστηρή κριτική του απέναντι στους πιο αναγνωρισμένους εκπροσώπους της progressive rock, ο Costello παραμένει ανοιχτός σε εντελώς διαφορετικά ακούσματα. Όταν ρωτήθηκε από τον The Guardian για τις κρυφές του προτιμήσεις, ο τραγουδιστής δεν δίστασε να εκφράσει τον θαυμασμό του για μια μεγάλη pop επιτυχία των αρχών της δεκαετίας του 2000.
«Έχω γράψει μερικά τραγούδια που μισώ κρυφά, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα που να μου αρέσει κρυφά, εκτός από το “Milkshake” της Kelis», ανέφερε γελώντας. «Και δεν νομίζω ότι αυτό είναι καν μυστικό», συμπλήρωσε, αποδεικνύοντας ότι εκτιμά τον αυθεντικό ρυθμό όπου κι αν τον συναντήσει.
Οι δηλώσεις αυτές συνέπεσαν με μια περίοδο έντονης ζωντανής δραστηριότητας για τον ίδιο και τους The Imposters. Ο καλλιτέχνης απέδειξε για άλλη μια φορά την ακούραστη σκηνική του ενέργεια ταξιδεύοντας σε ολόκληρη τη Μεγάλη Βρετανία. Το καλοκαίρι ολοκλήρωσαν μια μεγάλη περιοδεία, η οποία ξεκίνησε από το Μπράιτον στις 12 Ιουνίου.
Το πρόγραμμα των εμφανίσεών τους περιλάμβανε εμβληματικούς χώρους, όπως το Symphony Hall στο Μπέρμιγχαμ, το Royal Albert Hall στο Λονδίνο και το Barbican στην Υόρκη. Ακολούθησαν σταθμοί στο Μάντσεστερ και το Πόρτσμουθ, πριν η περιοδεία ολοκληρωθεί με μια ιδιαίτερα φορτισμένη συναυλία στο Olympia του Λίβερπουλ.
Παράλληλα, ο Costello φρόντισε να τιμήσει και το ιστορικό του ξεκίνημα, κυκλοφορώντας στις 2 Οκτωβρίου μια επετειακή έκδοση για τα 49 χρόνια του πρώτου του άλμπουμ, «My Aim Is True». Η νέα αυτή έκδοση του δίσκου του 1977 περιλαμβάνει τον εντυπωσιακό αριθμό των 102 τραγουδιών. Μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό και ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις, ο καλλιτέχνης άνοιξε ξανά τα αρχεία μιας περιόδου που σημάδεψε ανεξίτηλα τη μετέπειτα πορεία του.
Αρνούμενος να υποταχθεί στους καθιερωμένους μύθους της ιστορίας της rock, ο Elvis Costello παραμένει μια από τις πιο αυθεντικές και ασυμβίβαστες φωνές της βρετανικής σκηνής. Είτε απορρίπτει κολοσσούς του παρελθόντος είτε ανακαλύπτει τη γοητεία σε ένα σύγχρονο R&B κομμάτι, συνεχίζει να κρίνει τη μουσική αποκλειστικά με τα δικά του αυστηρά κριτήρια.
