Μια εξομολόγηση από τον Pete Townshend για τα πρώτα χρόνια των Pink Floyd, τις ουσίες, τη συνάντηση με τον Eric Clapton στο UFO Club και την παλιά κόντρα με τους Led Zeppelin.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, το Λονδίνο έβραζε από μια πρωτοφανή δημιουργική αναταραχή. Οι The Who ήταν ήδη ένα καθιερωμένο όνομα στα charts, γεμίζοντας συναυλιακές αίθουσες και σπάζοντας κιθάρες, όταν από την underground σκηνή της πόλης άρχισε να κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα το όνομα ενός νέου συγκροτήματος που άλλαζε τους κανόνες του παιχνιδιού: των Pink Floyd.
Στο επίκεντρο εκείνης της πρώιμης περιόδου του συγκροτήματος βρισκόταν ένας αινιγματικός μουσικός, ο συνιδρυτής τους Syd Barrett. Δεκαετίες αργότερα, ο Pete Townshend αποφάσισε να ανοίξει το κεφάλαιο εκείνης της εποχής, εκφράζοντας τη λύπη του για τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η σχέση τους.
Μιλώντας στο Classic Album Review, ο κιθαρίστας των The Who αναφέρθηκε χωρίς περιστροφές στον Syd Barrett, περιγράφοντας την έντονη και ταραγμένη προσωπικότητά του. «Ήμουν φίλος του. Τον γνώριζα πολύ καλά. Ήταν τρελός. Έπαιρνε LSD συνέχεια», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Όταν ο δημοσιογράφος παρατήρησε ότι ο Roger Waters θεωρεί πως η κατάρρευση και η απομάκρυνση του Barrett ήταν αποτέλεσμα σχιζοφρένειας, ο Pete Townshend συμφώνησε απόλυτα με αυτή την εκτίμηση.
«Νομίζω ότι αυτό ισχύει. Πιστεύω ότι ο Roger έχει δίκιο, και ο Roger τον ήξερε καλύτερα από όλους. Ξέρετε, νομίζω ότι και ο David Gilmour τον ήξερε καλά επίσης. Το ίδιο και τα υπόλοιπα μέλη από το συγκρότημα. Είδα τους Floyd δέκα φορές στο Λονδίνο τους πρώτους έξι μήνες της καριέρας τους, και ο Sid ήταν στο συγκρότημα τότε, και ήταν φανταστικοί, κι εκείνος ήταν φανταστικός», εξήγησε.
Ο Pete Townshend στάθηκε ιδιαίτερα στον πρωτοποριακό ήχο που έβγαζε ο Barrett από την κιθάρα του, χαρακτηρίζοντάς τον «πάρα, πάρα πολύ ψυχεδελικό».
Εντυπωσιασμένος από τη χρήση των εφέ και την αλληλεπίδραση των οργάνων στη σκηνή, υπογράμμισε τον ρόλο που έπαιζε ο ρυθμός: «Ο Nick Mason στα ντραμς το άρπαζε πάντα και το μετέτρεπε σε μια κινητήρια δύναμη. Ήταν τόσο εντυπωσιακό».
Ο ενθουσιασμός του για εκείνες τις πρώτες συναυλίες ήταν τόσο μεγάλος, που θέλησε να τον μοιραστεί με τους συναδέλφους του. «Θυμάμαι να παίρνω τον Eric Clapton για να πάμε να τους δούμε στο UFO Club στο Λονδίνο, και απλώς μείναμε και οι δύο άναυδοι», θυμήθηκε.
Η επαφή των δύο μουσικών δεν περιοριζόταν μόνο στους συναυλιακούς χώρους. Ο κιθαρίστας των The Who επισκεπτόταν συχνά το διαμέρισμα όπου έμενε ο Barrett, καθώς εκεί συγκατοικούσε με τον Storm Thorgerson, τον μετέπειτα θρυλικό γραφίστα των εξωφύλλων της rock. Παρότι σπάνια συνέπιπταν οι διαδρομές τους μέσα στο σπίτι, υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που του έχει μείνει αξέχαστη, όταν «βγήκε έξω μια μέρα για να μιλήσουμε».
«Δεν μπορούσα να βγάλω μια λογική συζήτηση μαζί του, αλλά είχαμε κάνει κάποιες κουβέντες, και μου άρεσε πραγματικά το πρώτο άλμπουμ των Pink Floyd. Έμοιαζε με pop άλμπουμ, αλλά το αγάπησα πραγματικά», ανέφερε ο Pete Townshend.
Παρόλο που οι συνθήκες δεν τους επέτρεψαν να έρθουν πιο κοντά, ο ίδιος ένιωθε ότι υπήρχε ένας βαθύτερος δεσμός ανάμεσά τους: «Ήταν φοιτητής σε σχολή καλών τεχνών όπως κι εγώ, οπότε είχαμε πολλά κοινά. Και θα ήθελα να είχα περισσότερο χρόνο για να αναπτύξουμε τη φιλία μας. Και θα ήθελα να είχα καταφέρει να κρατηθώ κοντά του. Αλλά αυτό ισχύει για τους περισσότερους ανθρώπους που γνώριζαν τον Sid».
Στην ίδια συνέντευξη, η συζήτηση στράφηκε και σε άλλους κολοσσούς της rock σκηνής, με τον Pete Townshend να παραδέχεται ότι είχε κάνει λάθος στο παρελθόν σχετικά με τους Led Zeppelin. Ο κιθαρίστας εξήγησε ότι η αυστηρή και απορριπτική κριτική που τους ασκούσε παλαιότερα πήγαζε καθαρά από τον ανταγωνισμό: «Ακούω ξανά όλα τα άλμπουμ των Zeppelin. Σκέφτηκα ότι έπρεπε, και υπάρχουν μερικά γαμάτα πράγματα εκεί».
Αναλύοντας εκείνη την παλιά αντιπαλότητα, δεν δίστασε να αναγνωρίσει τις ανασφάλειες της εποχής: «Απλώς εκείνη την εποχή, δεν μου άρεσε που, κατά κάποιον τρόπο, προσπαθούσαν να μας κλέψουν το κοινό. Ξέρετε, το είχα ξαναπεράσει αυτό, όταν είχε έρθει ο Jimi Hendrix με τους μεγάλους ενισχυτές του, το distortion του, το wah-wah πετάλι του και όλα τα υπόλοιπα, και ξέρετε, έπρεπε να παραδεχτώ, ουάου, είναι μια ιδιοφυΐα της κιθάρας».
Καθώς γυρίζει σε εκείνη τη χρυσή εποχή, τα λόγια του Pete Townshend αποτυπώνουν με ειλικρίνεια το πνεύμα μιας γενιάς που ανακάλυπτε τον εαυτό της μέσα από υπερβολές, εντάσεις και ηλεκτρικό θόρυβο. Ανάμεσα στον αδυσώπητο ανταγωνισμό για την προσοχή του κοινού και τις προσωπικές τραγωδίες ανθρώπων όπως ο Syd Barrett, μένει τελικά η αναγνώριση του ταλέντου και μια γλυκόπικρη νοσταλγία για τις συμμαχίες που δεν πρόλαβαν ποτέ να ανθίσουν.
