Σε έναν υπόγειο τσιμεντένιο χώρο 400 καθημένων χωρίς κινητά τηλέφωνα, οι U2 γιόρτασαν τη μακροχρόνια σύμπραξή τους με τον Brian Eno λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ «Carnaval de Luz».
Μακριά από τις γιγαντοοθόνες LED και την τεχνολογική υπερπαραγωγή των εμφανίσεών τους στο Λας Βέγκας, οι U2 επέλεξαν έναν σκοτεινό, μπρουταλιστικό χώρο για να θυμίσουν ότι παραμένουν απρόβλεπτοι. Την Τρίτη 3 Νοεμβρίου, μόλις 400 τυχεροί θεατές που εξασφάλισαν είσοδο κατόπιν κλήρωσης —και έμαθαν την ακριβή τοποθεσία μόλις λίγες ώρες πριν την έναρξη— οδηγήθηκαν στο υπόγειο του κτιρίου Blavatnik της πινακοθήκης μοντέρνας τέχνης Tate Modern στο Λονδίνο.
Αντί για το επιβλητικό Turbine Hall, όπου άλλοτε γέμισαν τον αχανή χώρο ονόματα όπως η PJ Harvey και οι Kraftwerk, το ιρλανδικό συγκρότημα προτίμησε τις δεξαμενές The Tanks, τις άλλοτε υπόγειες αποθήκες καυσίμων του παλιού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής Bankside, πριν αυτός διαμορφωθεί από τους αρχιτέκτονες Herzog & de Meuron στη σημερινή Tate Modern, οι οποίες φιλοξενούν συνήθως πειραματικές εκθέσεις. Εκεί, το κοινό παρέδωσε υποχρεωτικά τα κινητά του τηλέφωνα σε ειδικές σφραγισμένες θήκες, αντικρίζοντας ένα σκηνικό πρωτόγνωρο.
Στον διαμορφωμένο με καθίσματα χώρο, φοιτητές καλών τεχνών από τοπικές σχολές κάθονταν σε πουφ ακριβώς μπροστά στη σκηνή, ενώ ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρίσκονταν προσωπικότητες όπως ο Noel Gallagher και η Lily Allen.
Οι γυμνοί τοίχοι από μπετόν πήραν ζωή χάρη στο έργο «77 Million Paintings» του Brian Eno. Το πρόγραμμα παραγωγής εικόνων που ανέπτυξε ο σπουδαίος παραγωγός το 2006 συνδύαζε τυχαία χρώματα, σχήματα και γραμμές σε πραγματικό χρόνο, λούζοντας την αίθουσα με συνεχώς μεταβαλλόμενες αποχρώσεις.
«Είμαστε εδώ απόψε για να γιορτάσουμε το έργο του Brian. Είναι ένας αναντικατάστατος συνεργάτης που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον ήχο μας», δήλωσε από μικροφώνου ο Bono, αποκαλώντας χαριτολογώντας τον χώρο «ενυδρείο».
Η βραδιά είχε ξεκάθαρο θεματικό άξονα: κάθε τραγούδι του προγράμματος έφερε την υπογραφή ή την παραγωγή του Eno, ο οποίος έβαλε τη σφραγίδα του σε κορυφαίους δίσκους τους, όπως το «The Joshua Tree» του 1987 και το «Achtung Baby» του 1991. Η κορυφαία στιγμή της γιορτής ήρθε στο φινάλε, όταν κατά την κλιμάκωση του «With or Without You», ο Bono έψαξε τον Eno μέσα στο πλήθος και τον ανέβασε στη σκηνή υπό το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκομένων.
Η συναυλία είχε και έναν ακόμη ισχυρό συμβολισμό: τη συνένωση και των τεσσάρων μελών. Ο Larry Mullen Jr. κάθισε ξανά πίσω από τα ντραμς δίπλα στους Bono, The Edge και Adam Clayton, επιστρέφοντας στη δράση μετά το χειρουργείο στον αυχένα -μια επέμβαση αποκατάστασης των σπονδύλων που κρίθηκε αναγκαία έπειτα από δεκαετίες έντονης καταπόνησης πίσω από το drum kit- που τον ανάγκασε να απουσιάσει από τη σειρά εμφανίσεων στο Sphere τη διετία 2023-2024.
Ανάμεσα στα έντεκα τραγούδια της βραδιάς ξεχώρισε το «Bad», το οποίο ακούστηκε δεύτερο στη σειρά. Το κομμάτι είχε να παρουσιαστεί ζωντανά από το 2019 και δεν είχε συμπεριληφθεί καθόλου στις παραστάσεις του Λας Βέγκας, με τον Bono να αποδίδει το χαρακτηριστικό «I’m wide awake» με σπάνια καθαρότητα.
Δίπλα σε διαχρονικά τραγούδια όπως τα «Beautiful Day», «Pride (In the Name of Love)» και «One», το συγκρότημα παρουσίασε δύο ακυκλοφόρητα κομμάτια, τα «Can’t Stop Us Now» και «The Greatest Show on Earth». Στο τελευταίο, η αέρινη κιθάρα του The Edge έδεσε ιδανικά με το στιβαρό μπάσο του Clayton και τον κοφτό ρυθμό του Mullen Jr.
Η συγκεκριμένη περίοδος χαρακτηρίζεται από έντονο δημιουργικό οίστρο για τους U2, έπειτα από την κυκλοφορία των EPs «Days of Ash» και «Easter Lily» την περασμένη άνοιξη. Την ερχόμενη Παρασκευή 13 Νοεμβρίου αναμένεται το 16ο άλμπουμ τους με τίτλο «Carnaval de Luz», το οποίο έρχεται να ανανεώσει το ρεπερτόριό τους έπειτα από μια μακρά περίοδο σχετικής δισκογραφικής εσωστρέφειας.
Εκτός από τη μουσική, ο Bono αξιοποίησε την ατμόσφαιρα του μουσείου για να μοιραστεί ιστορίες από τη στενή σχέση των U2 με τις εικαστικές τέχνες. Αναφέρθηκε στη Γαλλοαμερικανίδα γλύπτρια Louise Bourgeois, της οποίας η εντυπωσιακή χάλκινη αράχνη «Maman», ύψους εννέα μέτρων, είχε εγκαινιάσει το Turbine Hall του Tate Modern το 2000.
«Ο Adam Clayton απέκτησε το πρώτο του έργο από τη Bourgeois τη δεκαετία του 1990 και λίγο καιρό μετά βρέθηκα στο διαμέρισμά της. Της τραγούδησα το “Amazing Grace” παρότι δεν θυμόμουν καν τη δεύτερη στροφή, οπότε χρειάστηκε να αυτοσχεδιάσω», ανέφερε ο τραγουδιστής, σχηματίζοντας με τα χέρια του μια αυτοσχέδια τρομπέτα για να δείξει πώς η τέχνη γεννά λύσεις όταν λείπουν τα λόγια.
Λίγο πριν παίξουν το «In a Little While» από το άλμπουμ «All That You Can’t Leave Behind» του 2000, αποκάλυψε πως το τραγούδι γεννήθηκε μετά από γενναία κατανάλωση ισπανικού κρασιού που τους είχε συστήσει ο Eno ως πηγή έμπνευσης για ζωγράφους. Το αποτέλεσμα γράφτηκε με τρομερό πονοκέφαλο την επόμενη ημέρα, γεγονός που εξηγεί τον χαμηλόφωνο και υποβλητικό του χαρακτήρα.
Αυτή η αιφνιδιαστική εμφάνιση εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική. Μιλώντας στο podcast «Interview» της εφημερίδας The New York Times, ο Bono αναφέρθηκε στις κατευθύνσεις της Sulinna Ong, η οποία εντάχθηκε πρόσφατα στην ομάδα μάνατζμεντ των U2 πλάι στους Irving και Jeffrey Azoff.
Η βασική της εισήγηση για να ακουστεί η φωνή του συγκροτήματος στο σημερινό κατακερματισμένο τοπίο ήταν απλή: απρόσμενες εμφανίσεις σε απρόβλεπτα σημεία.
Η αρχή έγινε τον περασμένο Σεπτέμβριο με μια επίσκεψη στο παλιό τους σχολείο στο Δουβλίνο, 50 χρόνια μετά τη γνωριμία τους, και συνεχίστηκε με μια δωρεάν συναυλία-έκπληξη στην κεντρική οδό Grafton της ιρλανδικής πρωτεύουσας.
Η συνέχεια προμηνύεται εξίσου έντονη: η συναυλία του Tate μαγνητοσκοπήθηκε για λογαριασμό του BBC και θα μεταδοθεί τηλεοπτικά και μέσω του iPlayer αργότερα μέσα στον μήνα, ενώ τις επόμενες εβδομάδες οι U2 θα εμφανιστούν στο ημίχρονο του αγώνα της Ημέρας των Ευχαριστιών του NFL, έναν από τους πιο προσοδοφόρους τηλεοπτικούς θεσμούς των ΗΠΑ με ιστορία που κρατά από τη δεκαετία του 1930, παίρνοντας τη σκυτάλη από την Beyoncé που είχε αναλάβει το σόου το 2025.
Για ένα συγκρότημα που ετοιμάζει ήδη μια παγκόσμια περιοδεία σε στάδια για το 2027 και το 2028, το πέρασμα από τα τσιμεντένια υπόγεια του Λονδίνου ήταν το ιδανικό αντίβαρο. Πριν επιστρέψουν στους προβολείς των δεκάδων χιλιάδων θεατών, οι τέσσερις Ιρλανδοί απέδειξαν ότι ακόμη και μέσα σε ένα σκοτεινό καταφύγιο 400 θέσεων, ο ήχος τους παραμένει φτιαγμένος για να γεμίζει τον ορίζοντα.
