Τη στιγμή που ονόματα όπως ο Michael J. Fox και η Michelle Obama βρίσκουν μια θέση στις φετινές υποψηφιότητες των Βραβείων Grammy, ο Harry Styles βλέπει το τολμηρό «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.» να μένει εκτός της λίστας, σε μια απόφαση που σπάει μια παράδοση πενήντα ετών.
Οι υποψηφιότητες για τα Βραβεία Grammy 2027 έκρυβαν αρκετές εκπλήξεις, καμία όμως δεν προκάλεσε μεγαλύτερη αμηχανία από την απουσία του Harry Styles.
Το άλμπουμ του «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.» κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2026, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, έκανε ντεμπούτο στο No. 1 των charts σε ΗΠΑ και Ηνωμένες Πολιτείες και περιλάμβανε το single «Aperture», το οποίο κατέκτησε επίσης την κορυφή των charts.
Παρ’ όλα αυτά, η Ακαδημία Ηχογράφησης δεν του χάρισε ούτε μία υποψηφιότητα, παρότι ο προηγούμενος δίσκος του, το «Harry’s House», είχε κερδίσει το βραβείο για το Άλμπουμ της Χρονιάς και το single «As It Was» είχε διεκδικήσει τα βραβεία για το Τραγούδι της Χρονιάς και την Ηχογράφηση της Χρονιάς.
Η αντίθεση γίνεται ακόμη πιο παράδοξη αν κοιτάξει κανείς ποιοι βρέθηκαν τελικά στη λίστα των υποψηφίων.
Ο Michael J. Fox, ο Shaggy, ο Fred Armisen, η Michelle Obama, ο Frank Zappa και ο Tim Curry εξασφάλισαν από μία υποψηφιότητα, η Queen Latifah και ο Black Francis των Pixies διαγωνίζονται στην κατηγορία της country, ενώ ακόμη και ο Kanye West διεκδικεί το βραβείο για το Καλύτερο Rap Άλμπουμ.
Αντίθετα, ο Harry Styles αποκλείστηκε από τα Grammy 2027, παρότι η ομάδα του υπέβαλε το «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.» στις κατηγορίες το Άλμπουμ της Χρονιάς, το Καλύτερο Pop Άλμπουμ και το Καλύτερο Εξώφυλλο Άλμπουμ, όπου έμειναν επίσης εκτός η Charli XCX και η Slayyyter.
Ανάλογη τύχη είχαν το «Aperture» στις κατηγορίες για την Ηχογράφηση της Χρονιάς, το Τραγούδι της Χρονιάς, την Καλύτερη Pop Σόλο Ερμηνεία και το Καλύτερο Μουσικό Βίντεο, το «Coming Up Roses» για την Καλύτερη Ενορχήστρωση, καθώς και η συναυλιακή ταινία «One Night in Manchester» του Netflix για την Καλύτερη Μουσική Ταινία, ενώ ο τραγουδιστής δεν κατέθεσε συμμετοχή στις dance pop ή rock κατηγορίες.
Αυτός ο ολοκληρωτικός αποκλεισμός ανατρέπει έναν άγραφο κανόνα μισού αιώνα. Τα τελευταία πενήντα χρόνια, σχεδόν κάθε καλλιτέχνης που κερδίζει το βραβείο για το Άλμπουμ της Χρονιάς εξασφαλίζει έστω μία υποψηφιότητα για την επόμενη δισκογραφική του δουλειά.
Οι μόνες εξαιρέσεις αφορούσαν τους Mumford & Sons μετά το «Babel» του 2013, τους Steely Dan μετά το «Two Against Nature» του 2001 και τους Toto μετά το «Toto IV» του 1983, κανένας όμως από τους επόμενους δίσκους τους δεν έφτασε στο No. 1 ούτε περιείχε κάποιο τραγούδι που να ανέβηκε στην κορυφή των charts.
Όλοι οι υπόλοιποι νικητές —από τον Christopher Cross, τον Phil Collins, τη Natalie Cole, τον Tony Bennett, τη Norah Jones και τον George Michael μέχρι τη Celine Dion, τον Bob Dylan, τους Santana, τους OutKast, τον Herbie Hancock, τους Arcade Fire και τον Jon Batiste— έλαβαν τουλάχιστον μία τιμητική αναγνώριση στη συνέχεια, με εξαίρεση όσους πέθαναν, αποσύρθηκαν ή ακολούθησαν τον δρόμο της Lauryn Hill.
Άλλωστε, οι ψηφοφόροι της Ακαδημίας Ηχογράφησης φημίζονται για τη συντηρητική τους προσήλωση σε όσους έχουν ήδη βραβεύσει, όπως συνέβη και με την Kacey Musgraves, η οποία μετά τη νίκη της με το «Golden Hour» απέσπασε υποψηφιότητες για το τραγούδι «Camera Roll» παρότι το άλμπουμ «Star-Crossed» δεν ενθουσίασε το κοινό.
Το παράδοξο με τον Harry Styles μεγαλώνει ακόμη περισσότερο αν αναλογιστεί κανείς πως ο ίδιος υπήρξε κεντρικό πρόσωπο των πρόσφατων τελετών: φέτος παρέδωσε συγκινημένος το βραβείο για το Άλμπουμ της Χρονιάς στον Bad Bunny, ενώ το 2022 άνοιξε τη βραδιά με το «Watermelon Sugar», κερδίζοντας το πρώτο του βραβείο Grammy φορώντας ένα φτερωτό μπόα και κλείνοντας έναν κύκλο προκατάληψης απέναντι στο παρελθόν του στους One Direction.
Ίσως η εξήγηση να κρύβεται στο ίδιο το ρίσκο του «Kiss All The Time. Disco, Occasionally.». Αντί να επαναλάβει την εύκολη συνταγή του «Harry’s House», ο Harry Styles βούτηξε σε σκοτεινούς electroclash ήχους, μπερδεύοντας αρχικά όσους περίμεναν έναν καθαρόαιμο disco δίσκο.
Χωρίς προφανείς ραδιοφωνικές επιτυχίες τύπου «Adore You» ή «As It Was», τραγούδια όπως τα «Dance No More» και «Ready, Steady, Go» ή οι μπαλάντες «Coming Up Roses» και «The Waiting Game» απαιτούσαν χρόνο, ακριβώς όπως είχε συμβεί όταν άφησε τους One Direction για να παρουσιάσει το σχεδόν εξάλεπτο, εμπνευσμένο από το Λόρελ Κάνυον των ’70s, «Sign of the Times».
Η επιλογή του να ακολουθήσει το ένστικτό του δικαιώθηκε απόλυτα μέσα στο 2026.
Με την περιοδεία «Together, Together» γέμισε στάδια και κλειστά γήπεδα σε όλο τον πλανήτη μέσα από πολυήμερες σειρές εμφανίσεων, παρότι δεν έχει περάσει ακόμη από το Λος Άντζελες — μια λεπτομέρεια που ίσως εξηγεί την κίνηση των μελών της Ακαδημίας Ηχογράφησης.
Ξεχώρισαν οι θριαμβευτικές 30 συναυλίες του, σε διάστημα δέκα εβδομάδων, στο Madison Square Garden, ενώ παρουσίασε από συμφωνικές εκτελέσεις του «Bridge Over Troubled Water» στο Λονδίνο μέχρι electro-punk εκρήξεις του «Kiwi» στη Νέα Υόρκη, την ώρα που η σκηνή καραόκε με το «Sign of the Times» στην ταινία «Project Hail Mary» εξελίχθηκε σε μία από τις πιο συγκινητικές κινηματογραφικές στιγμές της χρονιάς.
Παρά τη φρενίτιδα γύρω από το όνομά του, ο Harry Styles δεν κυνήγησε ποτέ τα κόκκινα χαλιά.
Πέρυσι τη βραδιά των Όσκαρ έτρεχε μυστικά στον Μαραθώνιο του Τόκιο, προτού βελτιώσει τον χρόνο του στον Μαραθώνιο του Βερολίνου, ενώ στη Νέα Υόρκη περπατούσε μόνος του στους δρόμους φορώντας ένα καπέλο με την επιγραφή «Techno Is My Boyfriend» και εμφανίστηκε ντυμένος αρουραίος με πίτσα όταν ο Jalen Brunson των New York Knicks του παρέδωσε το τιμητικό λάβαρο για τις sold-out εμφανίσεις – ρεκόρ στο Madison Square Garden.
Όπως έχει δηλώσει επανειλημμένα, η μουσική του γεννιέται από προσωπική ανάγκη, στα πρότυπα του ειδώλου του Thom Yorke, με τον οποίο συζήτησε στο πλαίσιο του αφιερώματος «Musicians on Musicians» του Rolling Stone τον περασμένο Οκτώβιο.
«Πρέπει απλώς να αναρωτιέσαι τι θέλεις να ακούσεις σε αυτή τη φάση της ζωής σου και τι νιώθεις την ανάγκη να κάνεις, να πεις και να δημιουργήσεις. Το ότι ο κόσμος θα το ακούσει είναι μια συνειδητοποίηση που έρχεται αργότερα», είχε πει τότε ο τραγουδιστής στον Thom Yorke.
Στα δέκα σχεδόν χρόνια της προσωπικής πορείας του, ο Harry Styles έχει αποδείξει πως δεν γράφει τραγούδια έχοντας στο μυαλό του τις λίστες των επιτροπών, αλλά τη δική του περιέργεια. Έχοντας χτίσει ένα σπάνιο δεσμό εμπιστοσύνης με το κοινό του, ο Βρετανός καλλιτέχνης συνεχίζει να γεμίζει γήπεδα με τους δικούς του όρους, αφήνοντας τα Βραβεία Grammy να αναρωτιούνται πώς κατάφεραν να προσπεράσουν έναν από τους πιο ζωντανούς δίσκους της χρονιάς.
