Μέσα από τις σελίδες του «David Bowie: Music Lover», ο παιδικός του φίλος Geoff MacCormack και ο συγγραφέας Jérôme Soligny φέρνουν στην επιφάνεια τη δισκοθήκη των τελευταίων χρόνων του καλλιτέχνη, αποκαλύπτοντας την επιρροή του «To Pimp a Butterfly», του D’Angelo και των Death Grips.
Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του τελευταίου του άλμπουμ, «Blackstar», ο David Bowie στράφηκε επίμονα στη σύγχρονη μουσική και άκουγε εκτενώς τον Kendrick Lamar.
Αυτό αποκαλύπτει το βιβλίο «David Bowie: Music Lover – The Inside Story of David Bowie’s Record Collection», το οποίο κυκλοφόρησε στις 16 Σεπτεμβρίου από τον εκδοτικό οίκο ACC Art Books και φέρει την υπογραφή του επί σειρά ετών φίλου και συνεργάτη του καλλιτέχνη, Geoff MacCormack, καθώς και του συγγραφέα Jérôme Soligny, ο οποίος γνώριζε τον Bowie επί 25 χρόνια.
Το βιβλίο των 224 σελίδων εξετάζει χρονολογικά, από τη δεκαετία του ’50 έως τη δεκαετία του 2010, περισσότερους από εκατό καλλιτέχνες που πέρασαν από το πικάπ του — ξεκινώντας από τον Little Richard των παιδικών του χρόνων και φτάνοντας μέχρι τον Kendrick Lamar, ο οποίος εξελίχθηκε σε βασικό σημείο αναφοράς όσο διαμορφωνόταν το «Blackstar».
Όπως σημειώνει ο Jérôme Soligny, «το τρίτο άλμπουμ του ράπερ από το Λος Άντζελες είναι ένας δίσκος που ο David Bowie άκουγε πάρα πολύ το 2015, τη χρονιά που ηχογράφησε το “Blackstar”».
Πρόκειται για το «To Pimp a Butterfly», τη σημασία του οποίου είχε μεταφέρει στον συγγραφέα ο ίδιος ο παραγωγός Tony Visconti, με τον οποίο ο Soligny διατηρεί φιλία από τη δεκαετία του ’90.
Μιλώντας παλαιότερα για εκείνες τις ηχογραφήσεις στα στούντιο Magic Shop και Human Worldwide της Νέας Υόρκης, ο Visconti είχε εξηγήσει πώς η ευρύτητα του Lamar ενέπνευσε την απομάκρυνσή τους από τα καθιερωμένα: «Ακούγαμε πολύ Kendrick Lamar. Δεν καταλήξαμε σε κάτι παρόμοιο, αλλά αγαπήσαμε το πόσο ανοιχτόμυαλος ήταν και το ότι δεν δημιούργησε έναν συμβατικό hip-hop δίσκο — έριξε τα πάντα μέσα, και αυτό ακριβώς θέλαμε να κάνουμε κι εμείς, ώστε να αποφύγουμε τη rock & roll».
Ο ίδιος ο Soligny απέφυγε να ερμηνεύσει αυθαίρετα τις προτιμήσεις του Bowie, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως «ο Lamar είναι ένας τόσο τολμηρός καλλιτέχνης που δεν θα μπορούσε παρά να γοητεύσει τον David Bowie».
Εκτός από τον ράπερ από το Compton, το βιβλίο αποκαλύπτει ότι ο Bowie και ο Tony Visconti εντυπωσιάστηκαν ιδιαίτερα από το «Black Messiah» του D’Angelo, το οποίο επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο επεξεργάστηκαν τα φωνητικά στο «Blackstar».
Στο πλάι του, ο σαξοφωνίστας Donny McCaslin —τον οποίο ο Bowie είχε εντοπίσει ο ίδιος ζωντανά στο κλαμπ 55 Bar του West Village πριν προσλάβει ολόκληρο το jazz κουαρτέτο του, με τον πιανίστα Jason Lindner, τον μπασίστα Tim Lefebvre και τον ντράμερ Mark Guiliana— ανέδειξε ακόμη δύο σύγχρονες, αντισυμβατικές αγάπες του καλλιτέχνη: το πειραματικό hip-hop συγκρότημα Death Grips και το σκωτσέζικο δίδυμο ηλεκτρονικής και ambient μουσικής, Boards of Canada.
«Ο Donny McCaslin ανέφερε τους Death Grips ως ένα από τα αγαπημένα του Bowie στην ηχογράφηση του τελευταίου άλμπουμ, ενώ στα τελευταία του χρόνια δεν έμεινε αδιάφορος στους Boards of Canada, το σκωτσέζικο ambient δίδυμο. Αυτά τα ονόματα επιβεβαιώνουν ότι άκουγε τους άλλους μέχρι το τέλος και εμποτιζόταν φυσικά όταν δημιουργούσε τη δική του μουσική», γράφει ο Soligny.
Η επιθυμία του David Bowie να συμβαδίζει με το παρόν επεκτάθηκε και στον τεχνικό τομέα της παραγωγής του «Blackstar». Όπως αναφέρεται στο βιβλίο, ο ίδιος πρότεινε στον Tony Visconti να αναθέσουν τη μίξη του δίσκου στον Tom Elmhirst, έχοντας εντυπωσιαστεί από τη δουλειά του νεαρού ηχολήπτη δίπλα σε καλλιτέχνες όπως η Amy Winehouse, η Adele, οι Arcade Fire και ο Beck.
«Ως ύστατη απόδειξη της επιθυμίας του να συμβαδίζει με την εποχή του, ο David Bowie πρότεινε στον Tony Visconti να κάνει τη μίξη του “Blackstar” ο Tom Elmhirst, ένας νεαρός ηχολήπτης με εντυπωσιακή πορεία (Amy Winehouse, Adele, Arcade Fire, Beck). Οι δύο φίλοι τού έδωσαν πλήρη ελευθερία πάνω στις ηχογραφήσεις τους και δεν το μετάνιωσαν», καταλήγει ο συγγραφέας.
Οι αποκαλύψεις αυτές φωτίζουν τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούσε ο Bowie στα τελευταία χρόνια της ζωής του, επιβεβαιώνοντας πόσο ανοιχτός παρέμενε σε νέα ακούσματα μέχρι και το τέλος.
Το «Blackstar» κυκλοφόρησε στις 8 Ιανουαρίου 2016, ανήμερα των 69ων γενεθλίων του David Bowie, ο οποίος έφυγε από τη ζωή μόλις δύο ημέρες αργότερα, στις 10 Ιανουαρίου.
Από τα πρώτα τραγούδια του Little Richard σε ένα παιδικό πικάπ μέχρι τις νύχτες του 2015 στα στούντιο της Νέας Υόρκης, όπου ακουγόταν το «To Pimp a Butterfly», η δισκοθήκη που ξεδιπλώνει το «David Bowie: Music Lover» εξερευνά έξι δεκαετίες αδιάκοπης περιέργειας.
Μέχρι τα 69α γενέθλιά του και την κυκλοφορία του «Blackstar», ο David Bowie δεν άκουγε τη σύγχρονη μουσική από απόσταση — την άφηνε να περνά μέσα από τη φωνή του μέχρι την τελευταία νότα.
