Τέσσερις δεκαετίες έπειτα από μια βιαστική νυχτερινή ηχογράφηση στο Μόναχο, ο Brian May και ο Roger Taylor των Queen επιστρέφουν στο στούντιο για να αντικαταστήσουν τον ψυχρό ρυθμό του 1984 με τη δική τους θυελλώδη ενορχήστρωση στο «Thank God It’s Christmas… Again!».
Για 42 χειμώνες, το «Thank God It’s Christmas» των Queen ακουγόταν σαν μια βιαστική καρτ ποστάλ που στάλθηκε την τελευταία στιγμή πριν κλείσουν τα ταχυδρομεία των γιορτών. Πίσω από την αλάνθαστη, κρυστάλλινη φωνή του Freddie Mercury, ο σκελετός του τραγουδιού χτυπούσε πάνω στον μηχανικό παλμό ενός drum machine — απομεινάρι μιας αγωνιώδους κούρσας με τον χρόνο τον Νοέμβριο του 1984.
Σήμερα, στην αυγή της φετινής εορταστικής περιόδου, ο Brian May και ο Roger Taylor γυρίζουν το ρολόι πίσω και χαρίζουν στο χριστουγεννιάτικο τραγούδι τους την επιβλητική, χειροποίητη λάμψη που του έλειπε από την πρώτη ημέρα: το «Thank God It’s Christmas… Again!» κυκλοφορεί ήδη στις υπηρεσίες streaming από τη Sony Music.
Η ιστορία ξεκίνησε στα τέλη του φθινοπώρου του 1984, όταν το πολύβουο καραβάνι των Queen μόλις είχε κατεβάσει αυλαία, στις 20 Οκτωβρίου, στο πρώτο σκέλος της περιοδείας «The Works Tour», αφού πρώτα είχε καταρρίψει κάθε ρεκόρ προσέλευσης στην Ευρώπη — ένα επίτευγμα που αργότερα θα επαναλάμβανε και στη Νότια Αμερική.
Εκμεταλλευόμενοι μια σύντομη ανάπαυλα προτού ξαναβγούν στον δρόμο στις αρχές Ιανουαρίου, αποφάσισαν να γράψουν, να ηχογραφήσουν και να κυκλοφορήσουν ένα γιορτινό single μέσα σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες.
«Είναι ένας όμορφος πλήρης κύκλος, πραγματικά. Ο Roger κι εγώ συνεργαστήκαμε για να δημιουργήσουμε αυτό το τραγούδι τότε, και οι απευθείας συνεργασίες μεταξύ μας δεν συνέβαιναν σχεδόν ποτέ· αυτό ήταν ξεχωριστό. Ο Roger είχε έτοιμους όλους τους στίχους και εγώ άκουγα ήδη ένα ρεφρέν στο μυαλό μου», θυμάται σήμερα ο Brian May.
Δύο πρόχειρα demo στήθηκαν βιαστικά μέσα σε λίγες ώρες: το «Thank God It’s Christmas» και το «I Dream of Christmas» του Brian May, το οποίο έμελλε αργότερα να χαριστεί στη μετέπειτα σύζυγό του, ηθοποιό Anita Dobson (γνωστή τότε από τη σειρά «EastEnders»), και να κυκλοφορήσει από εκείνη τρία χρόνια αργότερα μαζί με τη χορωδία του σχολείου Langdon School.
Στις 7 Νοεμβρίου 1984, ο Brian May, ο Roger Taylor και ο μπασίστας John Deacon πέρασαν το κατώφλι των Sarm West Studios στο Νότινγκ Χιλ του Λονδίνου για να δουλέψουν πάνω στις δύο πρόχειρες ηχογραφήσεις. Δύο ημέρες αργότερα, στις 9 Νοεμβρίου, βρέθηκαν στα υπόγεια Musicland Studios του Μονάχου για να συναντήσουν τον Freddie Mercury. Τότε αποφάσισαν πως το πρώιμο ακόμα «Thank God It’s Christmas» άξιζε να φορέσει το όνομα των Queen.
«Τα ηχογραφήσαμε όλα στο σπίτι με ένα drum machine μέσα σε λίγες ώρες, και έπειτα ο Freddie έκανε το δικό του μέρος σε μία μόνο ηχογράφηση στο Μόναχο. Η δισκογραφική εταιρεία το ετοίμασε σε χρόνο ρεκόρ, ακριβώς στην ώρα του για τα Χριστούγεννα. Αλλά όλο αυτό έγινε βιαστικά», εξηγεί ο Brian May.
Ο Roger Taylor συμπληρώνει τη νυχτερινή εικόνα εκείνου του στούντιο: «Πήγαμε το demo στο Μόναχο και το ηχογραφήσαμε μέσα σε μία νύχτα με τον Freddie στο μικρόφωνο. Δεν μου φάνηκε ποτέ τόσο τέλειο τραγούδι των Queen όσο θα μπορούσε να είναι, οπότε η ευκαιρία να το ξαναφτιάξουμε με νέα δεύτερα φωνητικά, αληθινά ντραμς και επιπλέον κιθάρα το έφερε στα πλήρη πρότυπα των Queen! Καλή τύχη σε όσους σαλπάρουν μαζί του».
Η μίξη ολοκληρώθηκε αστραπιαία στο Μόναχο στις 11 Νοεμβρίου και το τραγούδι κυκλοφόρησε στη Βρετανία δεκαπέντε ημέρες αργότερα, στις 26 Νοεμβρίου 1984 — την ίδια ακριβώς ημέρα που η πολυμελής σύμπραξη του Band Aid ηχογραφούσε το «Do They Know It’s Christmas?» στα Sarm West Studios.
Χωρίς μουσικό βίντεο, κάτι σχεδόν ανήκουστο για τα δεδομένα του 1984, και αντιμέτωπο με τον χριστουγεννιάτικο τυφώνα των Band Aid και Wham!, το single σταμάτησε στο No. 21 των βρετανικών charts — μια ασυνήθιστα χαμηλή πτήση για τα μέτρα του συγκροτήματος.
Κι όμως, ο χρόνος λειτούργησε αθόρυβα υπέρ του. Χάρη στη συμπερίληψή του στις συλλογές «Greatest Hits III» και «The Platinum Collection», καθώς και σε αναρίθμητες χριστουγεννιάτικες επιλογές στις πλατφόρμες streaming, το τραγούδι συγκέντρωσε σχεδόν 400 εκατομμύρια streams μόνο στο Spotify και άγγιξε συνολικά το μισό δισεκατομμύριο.
Το 2019 οι Queen διόρθωσαν επιτέλους την απουσία εικόνας και παρουσίασαν μια τρυφερή, χιονισμένη νυχτερινή ταινία κινουμένων σχεδίων, η οποία απεικόνιζε μια πόλη ντυμένη στα λευκά και έστειλε το τραγούδι ξανά στα ευρωπαϊκά charts.
Το κίνητρο για τη φετινή, ολοκληρωμένη μεταμόρφωση ήρθε από τη νέα δισκογραφική στέγη του συγκροτήματος, τη Sony Music, η οποία εξαγόρασε τα δικαιώματα της δισκογραφίας τους το 2024.
«Να ‘μαστε χρόνια αργότερα, μόνο ο Rog κι εγώ, και μαθαίνουμε από τη νέα μας δισκογραφική, τη Sony, ότι λατρεύει το τραγούδι και νιώθει πως δεν είχε ποτέ μια πραγματική ευκαιρία παγκόσμιας προβολής. Έτσι οι δυο μας μπήκαμε ξανά στο στούντιο τις τελευταίες εβδομάδες και προσθέσαμε όλη εκείνη την επιπλέον παραγωγή που θα κάναμε τότε αν είχαμε χρόνο!», αφηγείται ο Brian May.
Μαζί με τους συμπαραγωγούς Joshua J Macrae, Justin Shirley-Smith και Kris Fredriksson, ο May και ο Taylor πέρασαν στο στούντιο νωρίτερα μέσα στο 2026 για να επεκτείνουν τη διάρκεια του τραγουδιού και απομάκρυναν το ψυχρό LinnDrum του 1984.
Στη θέση του έστησαν αληθινά ντραμς που χτυπούν με σάρκα και οστά, έντυσαν το ρεφρέν με νέες στρώσεις ηλεκτρικής κιθάρας, πρόσθεσαν πλούσια δεύτερα φωνητικά και έριξαν πάνω στην ηχογράφηση κουδουνάκια ελκήθρου και γιορτινές λεπτομέρειες, ενώ άφησαν τη φωνή του Freddie Mercury άθικτη στο κέντρο του κάδρου.
«Και είναι όλο λαμπερό και καινούργιο! Η αυθεντική φωνή του Freddie, φυσικά, στέκεται το ίδιο αστραφτερή όσο ποτέ, μία από τις καλύτερες φωνητικές του στιγμές. Αλλά σίγουρα προσθέσαμε λίγη λάμψη, οπότε ορίστε το “Thank God It’s Christmas… Again!”. Καλά Χριστούγεννα σε όλους!», κατέληξε ο κιθαρίστας.
Εκτός από την ψηφιακή κυκλοφορία, το *«Thank God It’s Christmas… Again!* θα είναι διαθέσιμο και σε συλλεκτικό κόκκινο βινύλιο 7 ιντσών απότ τις 18 Δεκεμβρίου, τα αντίτυπα του οποίου έχουν ήδη εξαντληθεί.
Πάνω από 40 χρόνια μετά εκείνο το βιαστικό βράδυ στο υπόγειο του Μονάχου, η φωνή του Freddie Mercury δεν ακούγεται πια πάνω από τον ψυχρό χτύπο μιας μηχανής της δεκαετίας του ’80. Ακούγεται τώρα μέσα από τις κιθάρες και τα ντραμς των δύο παλιών του συνοδοιπόρων, σαν μια χριστουγεννιάτικη κάρτα που έφτασε τελικά στον προορισμό της τυλιγμένη σε χιόνι, θόρυβο και χρυσόσκονη.
