Από φωνές που λαχανιάζουν πάνω σε στίχους του Μπέρτολτ Μπρεχτ μέχρι μια παλιά μπαλάντα φόνου χωρίς οργανική συνοδεία, έξι δυσεύρετες ηχογραφήσεις του Tom Waits εγκαταλείπουν τα αυλάκια του βινυλίου του 2009 και φτάνουν για πρώτη φορά στις υπηρεσίες streaming, τιμώντας τα είκοσι χρόνια του μνημειώδους «Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards».
Από το 2009, έξι ηχογραφήσεις του Tom Waits παρέμεναν κλεισμένες αποκλειστικά σε εκδόσεις βινυλίου, μακριά από το ψηφιακό κοινό. Με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι ετών από την κυκλοφορία του μνημειώδους box set «Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards», το σπάνιο EP «Orphans: Bonus» προστέθηκε επιτέλους στις υπηρεσίες streaming, επαναφέροντας στο προσκήνιο το υλικό που πρωτοεμφανίστηκε όταν η συλλογή πέρασε από το CD στο βινύλιο.
Το EP συνδυάζει δικά του τραγούδια, διασκευές και συνεργασίες. Στο γεμάτο ψυχή και jazz αποχρώσεις «Pray», ο Tom Waits ηχογραφεί μαζί με τους Book of Knots, ένα avant-garde rock συγκρότημα που ανήκει επίσης στη δισκογραφική εταιρεία Anti-.
Σε jazz μονοπάτια κινείται και η funk διασκευή του στο «Crazy ‘Bout My Baby» του Fats Waller, στην οποία κυριαρχεί το πιάνο, ενώ στο «The Cannon Song» των Kurt Weill και Bertolt Brecht από το «The Threepenny Opera», ο τραγουδιστής ερμηνεύει τη δική του εκδοχή για το φάγωμα ωμών χάμπουργκερ πάνω σε ένα sample από φωνές που λαχανιάζουν και φυσούν.
Στον αντίποδα των διασκευών, το «Diamond in Your Mind» είναι δικό του τραγούδι, το οποίο έγραψε μαζί με τη σύζυγό του και τραγουδοποιό Kathleen Brennan για το «Woyzeck» του Robert Wilson, προτού το ηχογραφήσει αργότερα ο Solomon Burke. Το επαναλαμβανόμενο ρεφρέν «Always keep a diamond in your mind» ακουμπά πάνω σε ένα πλούσιο υπόβαθρο από έγχορδα ορχήστρας, άταστο μπάσο και ντέφι.
Το προτελευταίο τραγούδι του EP, «No One Can Forgive Me but My Baby», φέρει αποκλειστικά την υπογραφή του Tom Waits και εξελίσσεται σαν ένα blues ρετσιτατίβο πάνω σε κρουστά και λιτή ενορχήστρωση, καθώς ο ίδιος ικετεύει για συγχώρεση, ενώ το φινάλε έρχεται με το «Mathie Grove», μια παλιά μπαλάντα φόνου που τραγουδά εξ ολοκλήρου a cappella.
Το αρχικό box set «Orphans» κυκλοφόρησε πριν από είκοσι χρόνια σε τρία CD, το καθένα με τον δικό του χαρακτήρα: το «Brawlers» συγκέντρωσε τα πιο σκληρά blues και rock τραγούδια, το «Bawlers» φιλοξένησε τις μπαλάντες και το «Bastards» ακολούθησε πιο avant-garde κατευθύνσεις.
Ανάμεσά τους υπήρχαν τραγούδια γραμμένα για soundtracks και αρκετές διασκευές, όπως το «The Return of Jackie and Judy» των Ramones και το «Sea of Love», σε μια κυκλοφορία που απέσπασε υποψηφιότητα στα Βραβεία Grammy στην κατηγορία για το Καλύτερο Σύγχρονο Folk Άλμπουμ.
«Στο κέντρο αυτού του δίσκου βρίσκεται η φωνή μου. Προσπαθώ όσο μπορώ να γρυλίζω, να ποδοπατώ, να κλαίω, να ψιθυρίζω, να βογκάω, να ροχαλίζω, να κάνω scat, να ξεστομίζω, να οργίζομαι, να γκρινιάζω και να σαγηνεύω», είχε σχολιάσει ο Tom Waits την εποχή που κυκλοφόρησε το box set.
Η επιστροφή αυτών των σπάνιων ηχογραφήσεων στις ψηφιακές πλατφόρμες έρχεται σε μια περίοδο έντονης κινητικότητας για τον 76χρονο καλλιτέχνη. Τον Απρίλιο κυκλοφόρησε την πρώτη του νέα μουσική έπειτα από 15 χρόνια, παρουσιάζοντας το σκληρό αντιπολεμικό τραγούδι «Boots on the Ground» μαζί με τους Massive Attack, η δεύτερη πλευρά του οποίου φιλοξενούσε τη spoken-word ηχογράφηση «The Fly».
Πρόσφατα συμμετείχε επίσης στη συλλογή αφιέρωμα «20th Century Paddy – The Songs of Shane MacGowan» με τη δική του εκδοχή στο «Summer in Siam» των Pogues, παραχωρώντας μάλιστα στο Rolling Stone μια αποκλειστική δήλωση για τον MacGowan ενόψει του σχετικού άρθρου.
«Η φωνή του μπορεί να τραγουδήσει για ένα πηγάδι και εγώ σίγουρα θα πέσω μέσα του, και να τραγουδήσει για τον τοίχο ενός εργοστασίου και εγώ να είμαι εξουθενωμένος, να γέρνω και να φλερτάρω με επιφυλακτικότητα εκείνη την κοπέλα που τραβάει μια τζούρα από το τσιγάρο μου, και μπορεί να τραγουδήσει για μια μάχη και το κεφάλι μου θα είναι ματωμένο και δεμένο με επιδέσμους στο τέλος του τραγουδιού», έγραψε.
«Τα τραγούδια του βγαίνουν από τη γη, τον άνεμο, τα πουλιά και τις μέλισσες, όσα χάθηκαν και ξεχάστηκαν εκτός από τα τραγούδια τους», τόνισε.
Από τις πειραγμένες ανάσες του «The Cannon Song» μέχρι τις πρόσφατες αντιπολεμικές αιχμές του, η τέχνη του Tom Waits εξακολουθεί να ακούγεται σαν να αναδύεται από ένα καπνισμένο υπόγειο. Όταν στο φινάλε του «Orphans: Bonus» σωπαίνουν το πιάνο, τα έγχορδα και τα κρουστά, μένει μόνο εκείνη η γυμνή, a cappella φωνή στο «Mathie Grove» — μια φωνή που πέρασε επιτέλους από τη βελόνα του πικάπ στα ακουστικά του σήμερα.
