Με αφορμή τη συμπλήρωση 25 ετών από το θρυλικό πρώτο άλμπουμ της «Songs Iin A Minor», η Alicia Keys αναλύει πώς απεγκλωβίστηκε από τις απαιτήσεις για τη γυναικεία εικόνα και διεκδικεί μια απόλυτη δημιουργική ελευθερία.
Είκοσι πέντε χρόνια έχουν περάσει από τη στιγμή που ένα κορίτσι από το Μανχάταν κάθισε στο πιάνο με πλεξούδες στα μαλλιά για να συστήσει στον πλανήτη το διαμαντένιο παρθενικό άλμπουμ της «Songs In A Minor» και την επιτυχία «Fallin’». Σήμερα, η Alicia Keys κοσμεί το εξώφυλλο του 30ού τεύχους του περιοδικού «Antidote», έχοντας πίσω της μια σπάνια παρακαταθήκη: 17 βραβεία Grammy, 65 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων και περισσότερα από πέντε δισεκατομμύρια streams.
Ο φακός του Yann Weber την απαθανάτισε στη Νέα Υόρκη, σε μια συγκυρία όπου η Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα δεν επιλέγει τον δρόμο της εύκολης νοσταλγίας, αλλά αναλύει τους μηχανισμούς μιας ολόκληρης βιομηχανίας γύρω από την εικόνα και την ταυτότητα.
Η αναμέτρηση με τις προσδοκίες των άλλων υπήρξε ένα από τα δυσκολότερα κεφάλαια της πορείας της. Η πίεση για το πώς οφείλει να ντύνεται και να συμπεριφέρεται μια γυναίκα στη μουσική σκηνή αποτέλεσε μια διαρκή δοκιμασία.
«Όλοι έχουν προσδοκίες για το τι πρέπει να φοράς και πώς οφείλεις να παρουσιάζεις τον εαυτό σου. Αυτό είναι ίσως το πεδίο όπου χρειάζεται να κοπιάσεις περισσότερο για να μην χάσεις την ταυτότητά σου», εξηγεί η Alicia Keys.
Αναπολώντας τα πρώτα της βήματα, η τραγουδίστρια διακρίνει με ειλικρίνεια τις καμπές που σημάδεψαν την αυτογνωσία της.
«Στο ξεκίνημα της καριέρας μου, νιώθω πως καταλάβαινα καλύτερα ποια ήμουν. Στη συνέχεια, κάπου στην πορεία, έχασα τον δρόμο μου, αλλά πιστεύω πως από τότε έχω βρει ξανά τον εαυτό μου», παρατηρεί.
Αυτή η συμφιλίωση με τον εαυτό της αντικατοπτρίζεται πλέον καθαρά στις αισθητικές της επιλογές, οι οποίες υπαγορεύονται από το προσωπικό της συναίσθημα και όχι από την ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση. Η καλλιτέχνιδα στρέφεται συνειδητά προς γραμμές που αμφισβητούν τους παραδοσιακούς ρόλους.
«Νιώθω εξαιρετικά άνετα με ένα αρρενωπό στιλ και με ελκύουν οι ανδρόγυνες εμφανίσεις που θολώνουν τα όρια ανάμεσα στο θηλυκό και το αρσενικό. Λατρεύω τα κοστούμια, τις εφαρμοστές μέσες σε συνδυασμό με φαρδύτερους ώμους, καθώς το παιχνίδι με τις αναλογίες μού χαρίζει μια αίσθηση δύναμης», αναφέρει.
Την ίδια στιγμή, απορρίπτει τις παγιωμένες νόρμες που απαιτούν από τις γυναίκες να είναι αποκλειστικά ελκυστικές, ευχάριστες και υποταγμένες σε προκαθορισμένα καλούπια.
«Στη μουσική βιομηχανία υπάρχει συχνά η απαίτηση να είσαι ελκυστική, ευχάριστη και να συμμορφώνεσαι με μια συγκεκριμένη εικόνα. Η πραγματική δουλειά, όμως, είναι να ανακαλύψεις τι θέλεις εσύ η ίδια, τι σκέφτεσαι και τι σε κάνει να νιώθεις όμορφα, και στη συνέχεια να ακολουθήσεις το δικό σου όραμα», τονίζει.
Εκτός από τους κανόνες της μόδας, η Alicia Keys αντιμετωπίζει τη μουσική ως μια αναγκαία συνεκτική δύναμη απέναντι στον κοινωνικό κατακερματισμό.
«Πιστεύω πως, ως καλλιτέχνες, φέρνουμε συμπόνια στον κόσμο γύρω μας, γιατί όποιος μας έπεισε πως διαφέρουμε μεταξύ μας είπε το μεγαλύτερο ψέμα. Η μουσική μάς θυμίζει ουσιαστικά ότι είμαστε συνδεδεμένοι μέσα από συχνότητες: τις ακούμε, τις νιώθουμε, και οτιδήποτε άλλο παύει να έχει σημασία», δηλώνει η τραγουδίστρια.
Αυτή η φιλοσοφία διατρέχει και τις δραστηριότητές της έξω από τα στούντιο ηχογράφησης. Στο Broadway, το μιούζικαλ «Hell’s Kitchen» —εμπνευσμένο από τα νεανικά της χρόνια στην ομώνυμη γειτονιά της Νέας Υόρκης— απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και σημαντικές διακρίσεις στα Βραβεία Tony.
Παράλληλα, η περιοδεύουσα εικαστική έκθεση «Giants: Art from the Dean Collection», την οποία συνδιοργανώνει με τον σύζυγό της Swizz Beatz, συγκεντρώνει σπουδαία έργα της αφρικανικής διασποράς από καλλιτέχνες όπως ο Gordon Parks και ο Jean-Michel Basquiat, σε συνεργασία με μεγάλα μουσεία όπως το Brooklyn Museum και το High Museum of Art.
«Νιώθω σαν να μην υπάρχει πλέον κανένα ταβάνι. Η μουσική παραμένει τα θεμέλιά μας, η βάση του σπιτιού μας, το μέρος όπου δημιουργούμε εδώ και τον περισσότερο καιρό», επισημαίνει.
Κι ενώ έχουν περάσει 25 χρόνια από την ημέρα που ακούσαμε τις πρώτες νότες από τα πλήκτρα του πιάνου στο «Songs In A Minor», η Alicia Keys δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Μέσα σε ένα αυστηρό ανδρικό κοστούμι με φαρδείς ώμους, συνεχίζει να κοιτάζει μπροστά, γνωρίζοντας πως η μόνη φωνή που αξίζει να ακολουθεί είναι εκείνη που ανακάλυψε ξανά μέσα της.
