Ο A$AP Rocky μοιράζεται τις σκέψεις του για τη θεραπεία, τη δημόσια έκθεση και τον ρόλο – κλειδί που παίζει ο Jay-Z στο υποσυνείδητο (και μη) των καλλιτεχνών της γενιάς του.
Ο A$AP Rocky δεν αφήνει ποτέ τη συζήτηση να κυλήσει χωρίς να πει κάτι απρόσμενο. Είτε πρόκειται για μουσική, μόδα ή κινηματογράφο, η παρουσία του εκπέμπει συνέπεια και ασυνέπεια ταυτόχρονα — ένας καλλιτέχνης που φαίνεται να κινείται απόλυτα συνειδητά ανάμεσα στον έλεγχο και την πρόκληση.
Και τώρα, με τη νέα ταινία του «If I Had Legs I’d Kick You», κινείται ακόμα βαθύτερα σε αχαρτογράφητα νερά, όχι μόνο ως ηθοποιός αλλά και ως σχολιαστής ενός κόσμου γεμάτου άγχη, αντιφάσεις και θεσμούς που ίσως δεν εμπιστεύεται πλήρως.
Η ταινία, ένα ψυχολογικό θρίλερ με την υπογραφή Rose Byrne στο πλευρό του, βρίσκει τον A$AP Rocky σε έναν ρόλο που η ίδια η συμπρωταγωνίστριά του αποκάλεσε «ο πιο δύσκολος» απ’ όλους.
Όπως εξήγησε η Byrne: «Έχει μία αληθινή περιέργεια και τεράστιο σεβασμό για τη δουλειά, είναι δημιουργικός εκ φύσεως. Οι σκηνές μου μαζί του δεν ήταν εύκολες γιατί έπρεπε να είμαι πολύ σκληρή απέναντί του. Νομίζω ότι ο δικός του ρόλος είναι ο πιο δύσκολος, γιατί είναι ειλικρινής και συμπονετικός με τους άλλους χαρακτήρες.»
«Η συνεργασία μας έμοιαζε με χορό – μία εναλλαγή παιχνιδιού και έντασης. Είχε την ικανότητα να εφευρίσκει τρομερά δημιουργικές προσβολές για να με λέει, αλλά το έκανε με χαμόγελο. Και λες, μάλλον μπορεί να τη γλιτώνει. Έχει μία σχεδόν υπερφυσική γοητεία», πρόσθεσε.
Μιλώντας στο περιοδικό ELLE, ο A$AP Rocky περιέγραψε την ταινία ως «μια συνεχόμενη κρίση άγχους», μία φράση που φέρνει τον ρυθμό της ταινίας πιο κοντά στον εσωτερικό του κόσμο. Και κάπως έτσι, η κουβέντα στράφηκε στη θέση της ψυχοθεραπείας στη σημερινή πραγματικότητα — και στην άρνηση, εκ μέρους του, να ενσωματωθεί άνευ όρων σε αυτήν.
«Η στάση μου απέναντι στη θεραπεία είναι τόσο απαισιόδοξη που καταντά αστείο,» δήλωσε με τον χαρακτηριστικό του εσωτερικό σαρκασμό. «Μπορεί να με κρεμάσουν γι’ αυτό, αλλά βάζω τους ψυχοθεραπευτές στο ίδιο κουτί με τα μέντιουμ.»
Κι όταν ρωτήθηκε γιατί νιώθει έτσι, δεν έκανε καν προσπάθεια να το απογυμνώσει μέσα από μία «λογοτεχνική» εξήγηση: «Το βλέπω έτσι – αν δεν έχεις τις ίδιες εμπειρίες με μένα, ποιο το νόημα να κάθομαι να διηγούμαι σε έναν άγνωστο για μία ώρα όλη μου τη ζωή, μόνο και μόνο για να μου απαντήσει: “Εντάξει, και πώς σε έκανε αυτό να νιώσεις;”»
Όλος ο σκεπτικισμός του Rocky κρύβεται μέσα στο ειρωνικό του χαμόγελο: δεν απορρίπτει απαραίτητα τη θεραπεία, αλλά ίσως δεν εμπιστεύεται τον θεσμικό της χαρακτήρα.
Όταν η δημοσιογράφος Clover Hope του υπενθύμισε ότι υπάρχουν φωνές που υποστηρίζουν πως χρειάζονται περισσότεροι ψυχοθεραπευτές μέσα από τη Μαύρη κοινότητα, ο A$AP Rocky δεν το αμφισβήτησε, απλώς το μετέθεσε. «Νομίζω πως ο Jay-Z είναι ψυχοθεραπευτής. Πάρα πολλοί πάνε σε εκείνον με τα προβλήματά τους.»
Δεν ήταν χιουμοριστική ατάκα — ήταν μία σχεδόν ποιητική παραδοχή: μέσα στη βιομηχανία, ο Jay-Z, το είδωλο πολλών και η ήρεμη δύναμη πίσω από δυναμικά πρόσωπα όπως η Beyoncé ή ο Kanye West (άλλο δύσβατο ψυχολογικό πεδίο…), έχει αποκτήσει ρόλο άτυπου μεσολαβητή – μίας φιγούρας που μπορεί να μιλήσει τη γλώσσα και την εμπειρία. Ενός ανθρώπου που δεν υποδύεται ότι καταλαβαίνει, αλλά γνωρίζει γιατί έχει διασχίσει τα ίδια πεδία.
Η φράση του A$AP Rocky μεταφέρει πολλά περισσότερα από μία πρόταση. Προδίδει τη βαθιά ανάγκη για κατανόηση — αλλά από κάποιο πρόσωπο που έχει δει τα ίδια φώτα. Και ίσως, πράγματι, ο Jay-Z να είναι κάτι περισσότερο από θρύλος της μουσικής: σύμβολο συναισθηματικού καταφύγιου για μία γενιά που ακόμα δυσκολεύεται να ανοιχτεί χωρίς προκατάληψη, φόβο, ή υπερηφάνεια.
Στην καρδιά όλης αυτής της εξομολόγησης, όμως, υπάρχει ένας άνδρας που γίνεται πατέρας για τρίτη φορά. Ο A$AP Rocky και η Rihanna απέκτησαν πρόσφατα την κόρη τους Rocki — μία νέα εποχή σε προσωπικό ρυθμό. Ο ίδιος ίσως αρνείται τη θεραπεία με την παραδοσιακή έννοια, αλλά η στροφή του προς άλλες μορφές δημιουργικής αυτοσυνείδησης φαίνεται να τον διαμορφώνει ως έναν άνθρωπο που, αν μη τι άλλο, ξέρει πότε να σπάει τις σιωπές με νόημα.
Το γεγονός ότι αυτό το νόημα δίνεται μέσα από μία νεοϋορκέζικη, χειμαρρώδη ατάκα για τον Jay-Z, δείχνει πως ο κόσμος της hip-hop κουλτούρας έχει πια μετατραπεί – όχι μόνο σε καλλιτεχνική σκηνή, αλλά σε κανονικό πεδίο υπαρξιακής εξερεύνησης. Εκεί όπου η φράση «σε ποιόν ανοίγεσαι;» δεν είναι ρητορική, αλλά κραυγή αλήθειας.
Και ίσως, σε έναν κόσμο που αναζητά αξιοπιστία πίσω από κάθε ακουστικό, ένας άνθρωπος σαν τον Jay-Z να αποπνέει τη μοναδική πολυτέλεια που έχουν λίγοι: τη σιωπηλή κατανόηση χωρίς λέξεις.
