Στο 16ο άλμπουμ της, η βασίλισσα της φωνητικής ακρίβειας Mariah Carey επιστρέφει πιο ήρεμη και προσγειωμένη από ποτέ, προσφέροντας ένα έργο που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτε, παρά μόνο την ουσία της.
Το ερώτημα που πλανιόταν φέτος, τόσο σε κύκλους θαυμαστών όσο και σε παρατηρητές με περισσότερο σκεπτικισμό, ήταν απλό αλλά φορτισμένο: θέλει ακόμη η Mariah Carey να τραγουδάει; Τα σημάδια ήταν διφορούμενα. Εμφανίσεις χλιαρές, κάποιες απόμακρες, είχαν γεννήσει φήμες περί αποκαρωμένης καλλιτέχνιδας που ίσως δεν είχε πια ούτε την πυγμή ούτε την όρεξη να σταθεί μπροστά στο μικρόφωνο.
Απέναντι σε αυτή τη σιωπηρή, σχεδόν μελαγχολική αμφιβολία, η Carey απαντά με το «Here For It All». Όχι με στόμφο, όχι με τις γεμάτες φωνητικές πυραμίδες που την καθιέρωσαν, αλλά με έναν δίσκο ήρεμης καταξίωσης· με μία συλλογή έντεκα κομματιών που υπενθυμίζουν διακριτικά γιατί παραμένει μοναδική.
Ηχητικά, η Mariah Carey κινείται σε ασφαλή άλλα όχι νωθρά εδάφη. Αντί να ακολουθήσει τον φουτουρισμό του ψηφιακού ήχου ή να κυνηγήσει νέα είδη, επιλέγει μία αναδρομή στο κλασικό. Soul μπαλάντες με παλμό Motown, dance στιγμές με αρώματα disco και funk.
Ακόμη και το «Type Dangerous», το βασικό single του άλμπουμ, βασίζεται στο sample του «Eric B. Is President» των Eric B. and Rakim – μία σαφής δήλωση επιστροφής στις ρίζες της μουσικής της ενήλικης ζωής.
Η έκταση της φωνής της παραμένει εντυπωσιακή, μα περισσότερο νιώθει κανείς τη βαρύτητα στην επιλογή των λέξεων. Χωρίς ακροβατικά, χωρίς επιδεικτική τεχνική, η Mariah Carey τραγουδά σαν γυναίκα που έχει δει, έχει χάσει, έχει κουραστεί, αλλά συνεχίζει να στέκεται από επιλογή.
Είναι δύσκολο να προσπεράσει κανείς το γεγονός ότι προσφάτως βίωσε δύο μεγάλες απώλειες – τη μητέρα και την αδερφή της, μέσα σε λίγες ώρες. Προσθέτοντας και την πίεση καθημερινότητας με δύο έφηβα παιδιά, καθώς και τις δικαστικές προκλήσεις γύρω από το «All I Want For Christmas Is You» που τελικά απορρίφθηκαν, συναντούμε μία γυναίκα με εύλογη συναισθηματική κόπωση.
Και όμως, μέσα απ’ όλα αυτά, γράφει ένα τραγούδι όπως το «Nothing Is Impossible» – μία ανάταση, ένα ακόμα από τα γνώριμα anthems αισιοδοξίας της. «Έλειψα για λίγο, μα τώρα είμαι καλύτερα… ήξερα μέσα μου ότι μπορώ να πετάξω», τραγουδά, καθιστώντας σαφές πως μπορεί να έχασε για λίγο τον εαυτό της, όμως δεν ξέχασε ποτέ τι σημαίνει επιστροφή.
Το «My Love», μία διασκευή του ομώνυμου κομματιού των Wings των Paul McCartney, είναι τρυφερό, νηφάλιο, σχεδόν αθόρυβο στην έντασή του. Δεν έχει τίποτε από τη στόφα των παλαιότερων μελοδραματικών στιγμών της. Είναι λιτό σαν χειρονομία αγάπης, παρέχοντας χώρο για τη σκέψη να αγγίξει τον ακροατή. Υπάρχει μία ηχητική λιτότητα που θυμίζει Roberta Flack: συγκίνηση χωρίς θόρυβο.
Σε άλλα σημεία, όπως το «In Your Feelings», η Carey ακουμπά στην αισθητική ενός παλιού piano bar – με blues στίχους, ρυθμό 6/8, και scat αυτοσχεδιασμούς που έχουν τη χαλαρότητα περιστασιακής κουβέντας. Σαν να μοιράζεται το τραπέζι με τους ακροατές της, χωρίς σκηνικό διαχωρισμό.
Το «Jesus I Do», με τις Clark Sisters, φέρνει έναν αέρα εκκλησιαστικής έντασης. Ανήκει σαφώς στο gospel ρεπερτόριο, φτιαγμένο για να το βιώνεις όρθιος με τα μάτια κλειστά. Αντιθέτως, στο «Play This Song» που μοιράζεται με τον Anderson .Paak, η Mariah Carey προσπαθεί να πιάσει τον ρυθμό των Silk Sonic, μία προσπάθεια ευχάριστη αλλά λιγότερο λειτουργική από όσο θα ήλπιζε κανείς.
Όμως πραγματικά λάμπει στο «I Won’t Allow It», ένα κομμάτι που πατά σε εθιστικό groove με σαφή αναφορά στην disco-funk των ’70s, όπου δεν λείπει η γνωστή της ειρωνεία. «Τι θα κάνεις όταν το πρόσωπό σου τα ’χει παίξει και δεν βρίσκεις ούτε φάρμακο για την ακμή; Καλύτερα να ’σουν πιο Proactiv», τραγουδά, αποδεικνύοντας πως το στιχουργικό της πείραγμα έχει ακόμα αιχμή.
Από εκεί και πέρα, υπάρχουν στιγμές ραδιοφωνικής ευθύτητας. Τα «Type Dangerous» και «Sugar Sweet» αποτελούν ισχυρούς υποψήφιους μουσικής εξόδου – φωτεινά, χορευτικά, με hook που κολλά στο μυαλό. Το «Confetti and Champagne» επιλέγει μία vintage R&B προσέγγιση, ιδανική για βραδινές αποδράσεις γεμάτες ελαφρότητα.
Το άλμπουμ κλείνει με το ομότιτλο «Here For It All»· μία μπαλάντα που χτίζεται υπομονετικά, με συγκινησιακή θερμοκρασία που ανεβαίνει ώσπου –στο φινάλε– ξεσπά, προσφέροντας τις μεγάλες νότες που περίμεναν οι πιστοί ακροατές της. Μπορεί να μην φτάνει το εκρηκτικό πάθος της εποχής των «We Belong Together» ή του «Heavenly (No Ways Tired/Can’t Give Up Now)», όμως προσφέρει κάτι διαφορετικό: συνέχεια.
Η Mariah Carey εδώ επιλέγει κάτι πιο βαρύ από τα εύκολα εντυπωσιακά – επιλέγει την αυθεντικότητα. Δεν προσπαθεί να θυμίσει ποια ήταν. Μας δείχνει ποια είναι.
Το «Here For It All» δεν κραυγάζει. Δεν επιχειρεί να κατακτήσει ξανά την κορυφή των charts με νέο στιλ, ούτε να προσθέσει τεχνητό δράμα σε μία ήδη πολυσύνθετη καριέρα. Αντίθετα, αφηγείται την αλήθεια όπως την αντιλαμβάνεται σήμερα: λιγότερος ενθουσιασμός, περισσότερο νόημα.
Αυτός ο δίσκος δεν είναι για αυτούς που περιμένουν πυροτεχνήματα. Είναι για εκείνους που αναγνωρίζουν την αξία ενός καλλιτέχνη όταν σταματά να φωνάζει και αρχίζει να μιλά – ή, στην περίπτωση της Carey, όταν επιλέγει όχι απλώς να τραγουδήσει, αλλά να μοιραστεί.
Αν πρόκειται πράγματι για ένα διάλειμμα –μια σιωπηλή αποχώρηση από τον θόρυβο της μουσικής βιομηχανίας– τότε αυτή η πράξη δεν στερείται μεγαλείου. Το «Here For It All», με στιχουργική σιγουριά και ερμηνευτική αμεσότητα, είναι ένας διακριτικός, ώριμος και ειλικρινής θρίαμβος. Και ίσως, τελικά, να μην υπήρχε καλύτερος τρόπος για τη Mariah Carey να υπενθυμίσει πως είναι ακόμα παρούσα – ακριβώς έτσι όπως θέλει.
