Ο Brian Jones ήταν από τους πυρήνες της αστρονομικής επιτυχίας των Rolling Stones, όμως δεν μπορούσε να αποδεχτεί το γεγονός ότι υποβιβάστηκε στο ίδιο του το συγκρότημα.
Ο Brian Jones μισούσε μία από τις μεγαλύτερες και πιο κλασικές επιτυχίες των Rolling Stones.
Πάντα ήταν όνειρο κάθε καλλιτέχνη να δημιουργήσει ένα συγκρότημα που θα αντέξει στον χρόνο.
Ακόμα κι αν χρειάζονται χρόνια σκληρής δουλειάς για να βρεις κάτι που πραγματικά λειτουργεί, όλα αξίζουν τον κόπο όταν επιτέλους βρεις εκείνο το ένα τραγούδι που σε απογειώνει και σε τοποθετεί ανάμεσα στην ελίτ των rock stars.
Ο Brian Jones ήταν από τους πυρήνες της αστρονομικής επιτυχίας των Rolling Stones, αλλά το «(I Can’t Get No) Satisfaction» (1965) ήταν το δίκοπο μαχαίρι που τον έκανε να μισήσει τη θέση του στο συγκρότημα.
Ας γυρίσουμε στην εποχή που ξεκίνησε το συγκρότημα, πριν καν ονειρευτούν οι Rolling Stones την επιτυχία.
Τότε που ο Mick Jagger και ο Keith Richards ήταν σχεδόν ανύπαρκτοι, ο Brian Jones ήταν εκείνος που έστησε την ομάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1960, με στόχο να δημιουργήσει ένα blues συγκρότημα στο οποίο κανείς δεν θα μπορούσε να αντισταθεί όταν θα ανέβαινε στη σκηνή.
Δούλεψε ως μάνατζέερ τους, παρακολουθούσε όλες τις βαρετές επαγγελματικές συναντήσεις και μάλιστα ήταν που έδωσε το όνομα στο συγκρότημα.
Όμως, κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την αίγλη και τη δύναμη του Mick Jagger και του Keith Richards.
Ο Brian Jones σίγουρα ήταν φωτογενής με το κλασικό κοντό κούρεμά του και τις απίστευτες ικανότητες του στην κιθάρα, αλλά μόλις τα «The Glimmer Twins» ξεκίνησαν να γράφουν τα δικά του τραγούδια, τα πράγματα άλλαξαν.
Το «(I Can’t Get No) Satisfaction» ήταν το κομβικό τραγούδι που άλλαξε την ιστορία του συγκροτήματος μέσα σε ένα λεπτό.
Το κλασικό riff κιθάρας που δημιούργησε ο Keith Richards κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας όρισε τι θα έπρεπε να είναι το rock and roll. Εφόσον ολόκληρο το τραγούδι εστιάζει σε αυτές τις πέντε πρώτες νότες, ο Brian Jones ήξερε ότι το συγκρότημα δεν του ανήκε πραγματικά πια.
Πρέπει να θυμάστε ότι ο Brian Jones μπορούσε να παίξει σχεδόν οποιοδήποτε όργανο που μπορούσε να δημιουργήσει μουσική, αλλά το να βλέπει το συγκρότημά του να φεύγει από τα χέρια δεν ήταν κάτι που θα το άφηνε να περάσει έτσι.
Ο Brian Jones είχε επίσης μία τραγικά μικρή ποσότητα σόλο συμμετοχής στο «(I Can’t Get No) Satisfaction», η οποία του έδινε ακόμα λιγότερα να κάνει όταν ερχόταν η ώρα να παίξουν οι Rolling Stones ζωντανά το τραγούδι.
Αφού δεν μπορούσε να βάλει το χεράκι του στο τραγούδι, έπρεπε να αποδείξει την αξία του παίζοντας την καλύτερη μουσική που μπορούσε να παίξει.
Καθώς εναλλάσσονταν μεταξύ διαφορετικών μουσικών οργάνων, ο Brian Jones δημιούργησε ένα βιογραφικό που θα ζήλευαν οι περισσότεροι μουσικοί, παίζοντας τα πάντα, από πιάνο και σαντούρι μέχρι όμποε και οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε, κατά την περίοδο που δούλευε στα βασικά άλμπουμ του συγκροτήματος.
Όταν όμως έχεις τη μουσική μέσα σου, είναι δύσκολο να συμβιβαστείς με το γεγονός ότι θα έχει έναν δευτερεύοντα ρόλο για την υπόλοιπη ζωή σου.
Τη στιγμή που οι Rolling Stones άρχισαν να μπαίνουν στη χρυσή περίοδό τους, ο Jones φαινόταν να απέχει συνέχεια.
Χαρακτηριστικά, ο παραγωγός Jimmy Miller έχει θυμηθεί ότι το μόνο που έκανε ο Brian Jones όταν το συγκρότημα δούλευε σε άλμπουμ όπως το «Beggars Banquet» (1968) ήταν να κάθεται στη γωνία και να μένει μόνος του τις περισσότερες φορές.
Βέβαια, αν πίστευε ότι δεν θα λάμβανε την ίδια προσοχή με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, ο χρόνος στην πραγματικότητα στάθηκε πιο ευνοϊκός απέναντι στη δουλειά του Brian Jones.
Πολλοί θαυμαστές τον έχουν επαινέσει για τη συνεισφορά του στο συγκρότημα, εκφράζοντας τη λύπη τους για τον τραγικό θάνατό του λίγο μετά την απομάκρυνσή του από τους Rolling Stones, σε ηλικία 27 ετών στις 3 Ιουλίου 1969.
Από την άλλη πλευρά, κανένα επίπεδο λατρείας και θαυμασμού δεν θα μπορούσε ποτέ να αντισταθμίσει την ανασφάλεια που ένιωθε ο Brian Jones από τον υποβιβασμό του στο ίδιο του συγκρότημα.
Είναι φυσικό για τους μουσικούς να συνέρχονται και να στέκονται ξανά στα πόδια του, αλλά ο Brian Jones ειλικρινά έμοιαζε με έναν άνθρωπο που του ράγισε η καρδιά.
