Ο Bruce Dickinson αποκαλύπτει την αγωνία για την επιστροφή του στη σκηνή, την ετοιμότητά του να βρει τον αντικαταστάτη του και την ιερή πεποίθηση ότι «η μουσική είναι απαραβίαστη».
Ο Bruce Dickinson των Iron Maiden μιλά με αφιλτράριστη ειλικρίνεια για την κατάσταση της υγείας του και τον αγώνα που έδωσε για να ξαναβρεί τη θρυλική του φωνή.
Σε μία εμφάνισή του στο κανάλι «The Charismatic Voice» στο YouTube, ο Dickinson αναφέρθηκε στη διαδικασία του να τραγουδήσει ξανά μετά τη θεραπεία για τον καρκίνο, τη διάγνωση του οποίου το συγκρότημα είχε αποκαλύψει για πρώτη φορά το 2015.
«Είμαι ο πιο ανυπόμονος άνθρωπος στον κόσμο, και προσπάθησα να τραγουδήσω μετά από περίπου έξι μήνες, και σοκαρίστηκα με το πόσο απαίσια ακουγόταν», δήλωσε ο 67χρονος τραγουδιστής.
«Ακουγόταν σαν πληγωμένο βουβάλι. Έβγαζε αυτόν τον ήχο, πώς το λένε, όπως στο “Young Frankenstein”, όταν το τέρας βγαίνει και τραγουδούν το “Puttin’ on the Ritz” και εκείνος κάνει “Ritz”. Αυτός ήμουν εγώ. Κι εγώ σκεφτόμουν: “Θεέ μου”», συνέχισε.
Τον Φεβρουάριο του 2015, το συγκρότημα των Iron Maiden είχε εκδώσει μία ανακοίνωση αποκαλύπτοντας ότι ο Bruce Dickinson ολοκλήρωσε μία θεραπεία επτά εβδομάδων για έναν καρκινικό όγκο που βρέθηκε στο πίσω μέρος της γλώσσας του.
Η ανακοίνωση ανέφερε ότι ο όγκος ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ενός προγραμματισμένου τσεκάπ και ότι ο Dickinson υποβλήθηκε σε ακτινοβολίες και χημειοθεραπεία.
«Καθώς ο όγκος εντοπίστηκε στα αρχικά στάδια, η πρόγνωση ευτυχώς είναι εξαιρετικά καλή», συμπλήρωνε η ανακοίνωση του συγκροτήματος.
Στο «The Charismatic Voice», ο Bruce Dickinson είπε ότι οι γιατροί του είχαν πει πως η ανάρρωση θα διαρκούσε 10 μήνες — και έτσι αποφάσισε να περιμένει πριν προσπαθήσει ξανά να τραγουδήσει.
«Σταδιακά το σώμα μου άρχισε να αναρρώνει, ξαναβρήκα την ενέργειά μου και άρχισα να παίρνω λίγο βάρος», είπε. «Μια μέρα, λοιπόν, περπατούσα στο σπίτι και ένιωθα καλά. Οπότε έκανα, [τραγουδά μερικές νότες]. Δεν πόναγε. Και τότε, ήταν εκεί».
«Και μετά απλώς σκέφτηκα: “Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να κάνω ένα κομματάκι από το “Run to the Hills” [των Maiden]”. Και το έκανα. Και σκέφτηκα: “Θεέ μου, είναι εκεί. Θεέ μου”», περιέγραψε.
Μόλις συνειδητοποίησε ότι η φωνή του ήταν άθικτη, ο Dickinson κατάλαβε ότι έπρεπε να την «αφήσει στην ησυχία της» για λίγο ακόμα: «Βάλ’ τη πίσω στο κουτί της, γιατί ξέρεις ότι θα είναι εντάξει. Και όσο περισσότερο την αφήνεις, τόσο πιο εντάξει θα είναι όταν θα θελήσεις να τα δώσεις όλα και να αρχίσεις να την πιέζεις».
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Dickinson αποκάλυψε ότι όταν οι γιατροί ανακάλυψαν για πρώτη φορά τον όγκο, είχε το μέγεθος «μπάλας του γκολφ» και ήταν στο 3ο στάδιο. Αργότερα, ανακάλυψαν επίσης έναν όγκο στον λεμφαδένα του, στο μέγεθος «φράουλας».
Τον Νοέμβριο του περασμένου έτους, ο Bruce Dickinson —ο οποίος πρόσφατα ολοκλήρωσε με τους Iron Maiden την παγκόσμια περιοδεία «Run For Your Lives World Tour»— είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στον Rich Roll ότι ήταν πρόθυμος να βοηθήσει το συγκρότημα να βρει τον αντικαταστάτη του, αν ο ίδιος δεν μπορούσε να τραγουδήσει μετά τη θεραπεία.
«Ήμουν απόλυτα προετοιμασμένος να αποδεχτώ ότι μπορεί να μην ήμουν σε θέση να τραγουδήσω ξανά με τους Iron Maiden», αποκάλυψε.
«Μπορεί να ήμουν σε θέση να τραγουδήσω, να μπορώ να βγάλω φωνή, να μπορώ να τραγουδήσω με διαφορετικό τρόπο, αλλά αν δεν μπορούσα να τραγουδήσω με τον τρόπο που πρέπει να τραγουδάω με τους Iron Maiden, θα τους βοηθούσα να βρουν έναν σπουδαίο αντικαταστάτη. Γιατί η μουσική είναι απαραβίαστη», πρόσθεσε.
Ο Bruce Dickinson εντάχθηκε στους Iron Maiden το 1981 και συνέβαλε σε μερικές από τις πιο αναγνωρίσιμες επιτυχίες τους, όπως το «Run to the Hills» και το «2 Minutes to Midnight».
Το 1993, αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω αυξανόμενων εντάσεων, αλλά επέστρεψε το 1999. Από τότε, το συγκρότημα συνεχίζει να περιοδεύει και να ηχογραφεί, με το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους, «Senjutsu», να κυκλοφορεί το 2021.
«Ένας από τους λόγους που πιστεύω ότι το συγκρότημα έχει επιβιώσει είναι επειδή έχουμε ωριμάσει ο ένας μέσα στον άλλο με τα χρόνια ως άνθρωποι, αλλά ταυτόχρονα η μουσική είναι πάντα απαραβίαστη», είπε ο Dickinson για τη σχέση του με τα υπόλοιπα μέλη των Maiden.
Μέσα από τη συνέντευξη αυτή, ο Bruce Dickinson αφήνει να φανεί το βάρος αλλά και το μεγαλείο της προσωπικής του διαδρομής: από τον τρόμο της απώλειας της φωνής του μέχρι την ανακούφιση της επιστροφής της.
Με χιούμορ, ειλικρίνεια και μία σχεδόν παιδική έκπληξη για το ίδιο του το όργανο, μιλά σαν άνθρωπος που ξαναβρήκε μία χαμένη υπερδύναμη.
Τα λόγια του δεν είναι μόνο για τον καρκίνο ή την ανάρρωση, αλλά για την ευθύνη απέναντι σε κάτι που θεωρεί ιερό – τη μουσική. Και μέσα από αυτά τα λόγια καθιστά σαφές ότι η φωνή του, αν και δοκιμάστηκε σκληρά, παραμένει ζωντανή, όπως και η αφοσίωσή του σε αυτό που τον καθορίζει επί δεκαετίες: το τραγούδι και η αυθεντική του δύναμη.
