Λίγο πριν τη θριαμβευτική είσοδό της στο Rock and Roll Hall of Fame, η Cyndi Lauper μιλά για τον απρόσμενο τρόπο που γεννιούνται τα τραγούδια της, τη δουλειά της στο Broadway και τη διαρκή μάχη με τη δημιουργική αυτοκριτική.
Για κάποιους καλλιτέχνες, η έμπνευση εμφανίζεται μέσα στη σιωπή της νύχτας. Για άλλους, έρχεται με μία μελωδία στο κεφάλι, καθώς περπατούν στον δρόμο. Για τη Cyndi Lauper, όμως, τα τραγούδια συχνά ξεπηδούν την ώρα που καθαρίζει το σπίτι.
Σε μία συζήτηση με την Gracie Abrams στο πλαίσιο της σειράς «Musicians on Musicians» του Rolling Stone, η 72χρονη τραγουδίστρια αποκάλυψε πως η δημιουργική σπίθα συχνά ανάβει με τον ήχο της ηλεκτρικής σκούπας. «Καθαρίζω το σπίτι, και ενώ καθαρίζω, μου έρχονται όλα αυτά τα πράγματα. Δεν ξέρω γιατί», εξομολογήθηκε στη 26χρονη συνάδελφό της.
Η Abrams προσπάθησε να ερμηνεύσει το φαινόμενο, λέγοντας ότι ίσως η έμπνευση να έρχεται επειδή «είσαι σε κίνηση».
Η Lauper φάνηκε να συμφωνεί, θυμούμενη τα εφηβικά της χρόνια: «Η μητέρα μου μού έλεγε να καθαρίσω το δωμάτιο και εγώ απλώς καθόμουν και έπαιζα κιθάρα. Είχα φωτογραφίες των Beatles παντού, έναν σε κάθε τοίχο».
Η ίδια συμπλήρωσε, με μία χαρακτηριστική δόση νοσταλγίας, πως οι δάσκαλοί της τής έλεγαν ότι έπρεπε να σχεδιάζει τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα. «Είναι ενδιαφέρον να ακούς πώς εργάζεται ο καθένας διαφορετικά», σημείωσε.
Στη συζήτηση δεν έμειναν μόνο στις καθαριότητες και τις αναμνήσεις, αλλά επεκτάθηκαν και στον σημερινό τρόπο με τον οποίο η Cyndi Lauper δουλεύει τα τραγούδια της — ιδίως όταν γράφει για το Broadway.
«Τώρα γράφω πράγματα για παραστάσεις και είναι ταυτόχρονα πιο εύκολο και πιο δύσκολο, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να είναι η δική σου φωνή», εξήγησε. «Πρέπει να βρεις τι τους ταιριάζει. Πρέπει να καταλάβεις σε ποια τονικότητα τραγουδούν. Και μετά, να το κάνεις να ακούγεται σαν να βγήκε από το δικό τους κεφάλι».
Η εμπειρία της με το «Kinky Boots», για το οποίο έγραψε μουσική και στίχους, ήταν όπως λέει η ίδια, «διαφορετική». Το έργο ξεκίνησε το 2008 και έκανε πρεμιέρα το 2013. «Ήταν γρήγορο», είπε γελώντας.
Σε αντίθεση με αυτό, το άλλο εγχείρημά της στο σανίδι — τη θεατρική διασκευή του «Working Girl» — την απασχολεί για πάνω από δέκα χρόνια. Ωστόσο, πιστεύει ότι άξιζε τον κόπο: «Αυτό το έργο αξίζει, γιατί αξίζει να εξετάσουμε την ιστορία του και πού βρισκόμαστε τώρα».
Παρά τα περισσότερα από 40 χρόνια της στη μουσική βιομηχανία, η Lauper δηλώνει πως νιώθει ακόμη μαθήτρια. «Μερικές φορές γράφεις κάτι και λες: “Ουάου, κοίτα τι κάναμε! Ιδιοφυές!”. Και την επόμενη μέρα το ξανακούς και λες: “Τι σκεφτόσουν, άνθρωπέ μου;”», είπε με ειλικρίνεια. «Είναι πάντα έτσι. Αλλά δεν είναι αυτό που κάνουμε όλοι;».
Η συζήτηση αυτή έρχεται σε μία περίοδο όπου η Lauper τιμάται όσο λίγοι. Τον Νοέμβριο θα ενταχθεί επίσημα στο Rock and Roll Hall of Fame, σε μία τελετή που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο, 8 Νοεμβρίου, στο Peacock Theater στο Λος Άντζελες.
Σε μία εποχή που τα βιογραφικά επιτεύγματα πολλών καλλιτεχνών συμπιέζονται σε λίστες με πλατινένιους δίσκους και διακρίσεις, η Cyndi Lauper συνεχίζει να ξεχωρίζει με τον δικό της, απρόβλεπτο, σχεδόν μαγικό τρόπο. Ανέκαθεν γιόρταζε την ιδιαιτερότητα, την ανεξαρτησία και το χρώμα — και σήμερα, αποδεικνύει πως το ταλέντο δεν παύει να ανθίζει, ακόμα κι όταν κρατάς μία σφουγγαρίστρα στο χέρι.
