Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του Taylor Hawkins, ο Dave Grohl μιλά με σπάνια ευθύτητα για το τραύμα που άφησε πίσω της η τραγωδία, τη δουλειά που χρησιμοποίησε σαν δεκανίκι και για τους Foo Fighters που επιστρέφουν με νέο άλμπουμ, νέα σύνθεση στα ντραμς και διαφορετική αίσθηση προσανατολισμού.
Ο Dave Grohl άργησε να μιλήσει πραγματικά για τον θάνατο του Taylor Hawkins. Όχι δημόσια με τον τρόπο που συνηθίζουν οι rock stars, με μεγάλες φράσεις και εύκολες κορυφώσεις, αλλά με εκείνη τη δύσκολη καθαρότητα που έρχεται μόνο όταν έχει περάσει χρόνος και το σοκ έχει καθίσει μέσα στο σώμα.
Σε μία νέα συνέντευξή του στο Mojo, ο frontman των Foo Fighters ανοίγει ένα από τα πιο επώδυνα κεφάλαια της ιστορίας του συγκροτήματος. Και το κάνει με λόγια που δείχνουν ότι, τέσσερα χρόνια μετά, το τραύμα δεν έχει μετατραπεί σε τακτοποιημένη αφήγηση.
«Το να χάσουμε τον Taylor δεν ήταν κάτι που έπρεπε να συμβεί», είπε ο Dave Grohl στον David Fricke. «Αυτό αναποδογύρισε τον κόσμο μας και με έκανε να αμφισβητήσω τα πάντα για τη ζωή, ότι ήταν τόσο… Ήταν τόσο άδικο. Ακόμα δυσκολεύομαι να το καταλάβω».
Για τους Foo Fighters, ο θάνατος του Taylor Hawkins δεν ήταν μόνο η απώλεια ενός ντράμερ. Ήταν η βίαιη διακοπή μιας εσωτερικής ισορροπίας που έμοιαζε σχεδόν οργανική.
Ο Hawkins είχε εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον μουσικό που κρατούσε τον ρυθμό πίσω από τον Grohl. Ήταν βασικό κομμάτι της σκηνικής τους χημείας, του χιούμορ τους, της αίσθησης ότι αυτή η μπάντα λειτουργεί και σαν οικογένεια και σαν μηχανή ζωντανής ενέργειας.
Ο Grohl περιγράφει τη συνέχεια με ειλικρίνεια που κόβει. Μετά την τραγωδία, όπως λέει, βυθίστηκε στη δουλειά.
«Νομίζω ότι φοβόμουν τη σιωπή, φοβόμουν ότι θα έπρεπε να νιώσω», είπε. «Θα μου είχε κάνει καλό λίγη περισσότερη σιωπή, λίγη περισσότερη βουτιά σε βάθος. Δεν θέλω ποτέ να πω ότι η μουσική είναι ένας αντιπερισπασμός, αλλά σίγουρα τη χρησιμοποιούσα σαν δεκανίκι για κάποιο σπασμένο άκρο».
Εδώ βρίσκεται και η πιο ουσιαστική πλευρά της εξομολόγησης. Για χρόνια, ο Grohl είχε ταυτιστεί με μία σχεδόν ακατάβλητη κινητικότητα: συναυλίες, ηχογραφήσεις, συνεργασίες, παράλληλες δουλειές, αδιάκοπη ενέργεια Στη νέα συνέντευξή του, αυτή η διαρκής κίνηση αποκτά άλλη σημασία. Μοιάζει λιγότερο με αστείρευτη ζωτικότητα και περισσότερο με μηχανισμό άμυνας απέναντι σε κάτι που δεν μπορούσε να αντέξει όταν όλα σταματούσαν.
Η επιστροφή των Foo Fighters από την παύση ήρθε τον Μάιο του 2023, με τον Josh Freese στα ντραμς. Ήταν μία επιστροφή που πολλοί διάβασαν ως προσπάθεια επιβίωσης μέσα από τη σκηνή, μέσα από το μόνο περιβάλλον όπου αυτό το συγκρότημα ήξερε πάντα να ανασυντάσσεται: τα τραγούδια, τα ντραμς, την ένταση του live.
Δύο χρόνια αργότερα, όμως, η συνεργασία με τον Josh Freese έληξε. Τη θέση του πήρε ο Ilan Rubin από τους Nine Inch Nails.
Η αλλαγή αυτή είχε τη δική της ιδιαιτερότητα, σχεδόν σουρεαλιστική για τα δεδομένα της ροκ ιστορίας. Οι Foo Fighters πήραν τον Rubin από τους Nine Inch Nails και οι Nine Inch Nails κάλυψαν το κενό φέρνοντας στη θέση του τον Freese.
Ο ίδιος ο Freese, μιλώντας το 2025 στους The New York Times, έδωσε μία μάλλον ψύχραιμη εκδοχή της αποχώρησής του. «Κοιτάζοντας πίσω, μάλλον ήταν περισσότερο ζήτημα με το management τους», είπε. «Δεν ήταν μουσική με την οποία πραγματικά ένιωθα ότι συντονιζόμουν».
Ο Dave Grohl, από την πλευρά του, δεν έχει εξηγήσει με λεπτομέρεια γιατί οι Foo Fighters αποφάσισαν να προχωρήσουν χωρίς τον Josh Freese. Σε συνέντευξή του στον Zane Lowe τον Φεβρουάριο, επέλεξε έναν τόνο που έδειχνε συνειδητή αποφυγή δημόσιας δραματοποίησης.
«Δεν βγάλαμε δελτίο Τύπου, δεν κάναμε tweet τίποτα, ούτε δώσαμε συνεντεύξεις», είπε. «Δεν είπαμε τίποτα. Από τότε, έχει γίνει πολλή συζήτηση γι’ αυτό, αλλά νομίζω ότι ο Josh το είπε καλύτερα όταν είπε ότι, ξέρεις, δεν ένιωθε ότι η μουσική μας συντονιζόταν πραγματικά μαζί του, και αυτό είναι πολύ σημαντικό, σωστά;»
Η φράση έχει σημασία και για κάτι ακόμη. Δείχνει ότι οι Foo Fighters αυτή τη στιγμή δεν αναζητούν απλώς έναν τεχνικά επαρκή ντράμερ. Αναζητούν έναν μουσικό που να μπαίνει σε μία συναισθηματική και εσωτερική συχνότητα, σε μία μπάντα που συνεχίζει μετά από απώλεια και άρα χρειάζεται κάτι περισσότερο από επαγγελματισμό.
Οι Foo Fighters έδωσαν την πρώτη συναυλία τους με τον Ilan Rubin τον Σεπτέμβριο του 2025. Ήταν η πρώτη δημόσια δοκιμή αυτής της νέας φάσης, με το συγκρότημα να επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη μνήμη, στη συνέχεια και στην ανάγκη να ξαναβρεί παλμό χωρίς να προσποιείται ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Αυτή η περίοδος οδηγεί τώρα στο νέο άλμπουμ τους, «Your Favorite Toy», που κυκλοφορεί στις 24 Απριλίου. Η προώθησή του ξεκίνησε με μία σειρά από πιο κλειστές εμφανίσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο μέσα στον Φεβρουάριο, μία επιλογή που έδωσε στο συγκρότημα χώρο να δοκιμάσει το νέο υλικό σε πιο άμεση επαφή με το κοινό.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 28 Απριλίου, οι Foo Fighters ξεκινούν αμερικανική περιοδεία από το Μπρίτζπορτ του Κονέκτικατ. Στη συνέχεια θα περάσουν μεγάλο μέρος του καλοκαιριού παίζοντας σε αμερικανικά στάδια μαζί με τους Queens of the Stone Age και τους Mannequin Pussy.
Πρόκειται για πρόγραμμα φιλόδοξο, σχεδόν κλασικά «Foo Fighters» στη λογική του. Όμως ο ίδιος ο Grohl δείχνει να το βλέπει μέσα από άλλο πρίσμα σε σχέση με το παρελθόν. Στο Mojo μίλησε ανοιχτά για μία εσωτερική αναθεώρηση που αφορά τόσο τη φιλοδοξία όσο και το γιατί έκανε όλα όσα έκανε τα προηγούμενα χρόνια.
«Έπρεπε να ξαναδώ τη φιλοδοξία και την πρόθεσή μου. Πολλά από εκείνα τα πράγματα όλα αυτά τα χρόνια ήταν μία επιφανειακή επιβεβαίωση για να αποδείξω ότι μπορούσα να το κάνω — όχι ότι χρειαζόταν να το κάνω. Ήμουν πάντα ο τύπος που δεν μπορούσε να καθίσει ήσυχος. Δεν μπορούσα να πάρω διακοπές. Χρειαζόμουν την τηλεόραση ανοιχτή για να με πάρει ο ύπνος. Ήταν η σιωπή — η ακινησία — που με τρόμαζε…», περιέγραψε.
«Ο ορίζοντάς μου είναι πολύ διαφορετικός. Θα υπάρξουν πολλά πράγματα που θα κάνουμε τα επόμενα λίγα χρόνια και θα θυμίσουν σε όλους ότι οι Foo Fighters λατρεύουν να γυρίζουν τον πλανήτη παίζοντας rock συναυλίες. Παλιά λειτουργούσα με αναθυμιάσεις και αμόλυβδη βενζίνη. Τώρα, απλώς καίω γ*** ντίζελ», τόνισε.
Είναι απόσπασμα που αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά. Όχι μόνο γιατί αποτυπώνει τη γνωστή, τραχιά ειλικρίνεια του Grohl, αλλά γιατί περιγράφει μία αλλαγή στη σχέση του με την ίδια την έννοια της κίνησης. Για χρόνια, η αδιάκοπη δράση ήταν σχεδόν στοιχείο ταυτότητας. Τώρα μοιάζει να συνοδεύεται από μεγαλύτερη επίγνωση για το τι σημαίνει να κινείσαι χωρίς να ξέρεις ακριβώς από τι τρέχεις να ξεφύγεις.
Αυτό πιθανότατα θα φανεί και στο «Your Favorite Toy». Όχι απαραίτητα μόνο στον ήχο, αλλά στο υπόβαθρο με το οποίο έρχεται αυτός ο δίσκος: μία μπάντα που επιμένει να υπάρχει, ένας αρχηγός που μιλά πιο καθαρά για τις ρωγμές του, μία μηχανή περιοδειών που συνεχίζει με άλλη αυτοσυνείδηση.
Υπάρχει και κάτι ακόμη στην περίπτωση των Foo Fighters που κάνει αυτή τη φάση ιδιαίτερη. Το συγκρότημα έχει χτίσει την εικόνα του πάνω σε μία πολύ αμερικανική ιδέα αντοχής, εργατικότητας και ανοιχτής καρδιάς.
Όταν αυτή η εικόνα συναντά μία απώλεια τέτοιου μεγέθους, η συνέχεια δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Κάθε επόμενη συναυλία, κάθε νέα σύνθεση, κάθε αλλαγή πίσω από τα ντραμς κουβαλά μέσα της και μία ερώτηση: πώς συνεχίζεις χωρίς να προδώσεις αυτόν που λείπει και χωρίς να μείνεις για πάντα παγιδευμένος στη στιγμή που τον έχασες;
Ο Dave Grohl δεν δίνει θεωρητικές απαντήσεις. Δίνει κάτι πιο χρήσιμο: περιγράφει τη σύγχυση, την αδικία, τον φόβο της σιωπής, τη δουλειά ως παυσίπονο, τη μετατόπιση της φιλοδοξίας.
Αυτή η αλυσίδα σκέψεων μετατρέπει τη νέα συνέντευξή του μία ματιά στον τρόπο με τον οποίο ένας μουσικός που έχει ζήσει σχεδόν τα πάντα στη δημόσια σφαίρα παλεύει ακόμη να βάλει σε λέξεις μία απώλεια που δεν χωρά εύκολα σε λέξεις.
Αυτό που μένει είναι πως οι Foo Fighters προχωρούν, αλλά προχωρούν αλλιώς. Με τον Ilan Rubin πλέον στα ντραμς, με το «Your Favorite Toy» καθ’ οδόν, με ένα καλοκαίρι γεμάτος συναυλίες, η μπάντα μπαίνει σε νέο κύκλο. Και ο Dave Grohl, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δείχνει έτοιμος να παραδεχτεί δημόσια ότι για να φτάσει ως εδώ χρειάστηκε πρώτα να σταθεί απέναντι στη σιωπή που τον τρόμαζε περισσότερο.
