Η Dua Lipa συνεχίζει την παράδοση να τιμά τοπικούς θρύλους στην παγκόσμια περιοδεία της «Radical Optimism», μετατρέποντας κάθε συναυλία σε μία μοναδική, τοπική γιορτή της μουσικής.
Σε μία εποχή όπου οι μεγάλες συναυλίες συχνά ακολουθούν ένα αυστηρά προκαθορισμένο σενάριο, η Dua Lipa έχει βρει έναν τρόπο να κάνει κάθε στάση της παγκόσμιας περιοδείας της, «Radical Optimism», μία αυθεντικά μοναδική εμπειρία.
Η στρατηγική της είναι απλή αλλά ιδιοφυής: σε κάθε πόλη, αποτίνει φόρο τιμής σε έναν τοπικό καλλιτεχνικό ήρωα, διασκευάζοντας μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.
Την Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου, η παράδοση αυτή συνεχίστηκε στη Βοστώνη, όπου η διάσημη pop star ανέλαβε μία τεράστια πρόκληση: να ερμηνεύσει το εμβληματικό «I Don’t Want to Miss A Thing» των Aerosmith.
Στην πρώτη από τις δύο sold-out βραδιές της στο TD Garden, και περίπου στο όγδοο τραγούδι του προγράμματός της, η Dua Lipa πήρε μία στιγμή για να απευθυνθεί στο ενθουσιώδες κοινό.
«Σε αυτό το σημείο του σόου, κάθε βράδυ, κάνω ένα διαφορετικό τραγούδι από έναν ντόπιο καλλιτέχνη της πόλης στην οποία βρίσκομαι», εξήγησε. «Είμαι πολύ ενθουσιασμένη, αλλά και λίγο νευρική για το επόμενο τραγούδι».
Η εισαγωγή της ήταν μία νοσταλγική αναφορά σε μία ολόκληρη γενιά: «Είναι από ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε προφανώς στη Βοστώνη, αλλά νιώθω ότι για κάθε νέο παιδί που ήταν οπλισμένο με το LimeWire στα νιάτα του, αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που κατέβαζε», είπε.
Και συνέχισε: «Ήταν η πρώτη μεγάλη power ballad που τραγουδάς με όλη τη δύναμη των πνευμόνων σου όταν σου δίνεται η ευκαιρία. Έχει και μία ταινία για να σε αποτελειώσει, το “Armageddon”, που σε κάνει να κλαις γοερά. Αυτό είναι το “I Don’t Want To Miss A Thing” των Aerosmith».
Περιστοιχισμένη από την μπάντα της, η οποία σχημάτισε έναν κύκλο γύρω της στη σκηνή, η Lipa χάρισε στο κοινό μία ερμηνεία γεμάτη πάθος, αποδεικνύοντας τη φωνητική της δεινότητα και τον σεβασμό της για τον rock ύμνο του 1998.
Η κίνηση αυτή, ωστόσο, δεν ήταν μία μεμονωμένη στιγμή έμπνευσης. Το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Σικάγο, προσέφερε στους θαυμαστές της μία διπλή έκπληξη.
Την Παρασκευή, κάλεσε στη σκηνή τον τοπικό θησαυρό, τη θρυλική Chaka Khan, για να ερμηνεύσουν μαζί την επιτυχία της «Ain’t Nobody» με τους Rufus από το 1983. Το Σάββατο, παρουσίασε μία πιστή απόδοση του κλασικού «September» του συγκροτήματος Earth, Wind & Fire, που επίσης κατάγεται από το Σικάγο.
Η συνήθεια αυτή ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της περιοδείας της σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, όπου ερμήνευσε τραγούδια των AC/DC, της Lorde και της Kylie Minogue, και υποδέχτηκε καλεσμένους όπως ο Troye Sivan, οι Tame Impala και ο Neil Finn των Crowded House.
Κατά το ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας, η λίστα έγινε ακόμη πιο πολυσυλλεκτική: στη Μαδρίτη, διασκεύασε το «Hero» του Enrique Iglesias. Στο Λονδίνο, στο Στάδιο Wembley, ερμήνευσε το «Virtual Insanity» των Jamiroquai με τη βοήθεια του ίδιου του Jay Kay, ενώ το επόμενο βράδυ έφερε στη σκηνή την Charli XCX για μία εκτέλεση του δικού της «360».
Στο Λίβερπουλ, ένωσε τις δυνάμεις της με τον Dave McCabe για το «Valerie» των Zutons, και στην επόμενη συναυλία της στη γενέτειρα των Beatles, δεν θα μπορούσε παρά να ερμηνεύσει το «Hey Jude». Στο Δουβλίνο, η επιλογή της ήταν βαθιά συγκινητική, αποτίοντας φόρο τιμής «σε μία αείμνηστη Ιρλανδή θρύλο» με το «Nothing Compares 2 U» της Sinead O’Connor.
Η περιοδεία «Radical Optimism Tour» συνεχίζει το ταξίδι της στις ΗΠΑ, με άλλη μία εμφάνιση στη Βοστώνη, πριν κατευθυνθεί στην Ατλάντα.
Το αμερικανικό της σκέλος, που ολοκληρώνεται τον Οκτώβριο, περιλαμβάνει τέσσερις εμφανίσεις στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης από τις 17 Σεπτεμβρίου, και άλλες τέσσερις βραδιές στο Kia Forum του Λος Άντζελες από τις 4 Οκτωβρίου, πριν ταξιδέψει στη Νότια Αμερική τον Νοέμβριο.
Σε τελική ανάλυση, η στρατηγική της Dua Lipa είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα έξυπνο συναυλιακό τέχνασμα. Αποτελεί μία δήλωση σεβασμού στη μουσική ιστορία και μία γέφυρα που ενώνει τη δική της παγκόσμια pop αισθητική με τις τοπικές κουλτούρες που την υποδέχονται.
Η Dua Lipa μετατρέπει κάθε συναυλία από μία απλή παράσταση σε έναν διάλογο, αποδεικνύοντας ότι κατανοεί ότι η μουσική, στην καρδιά της, παραμένει μία βαθιά τοπική και κοινοτική υπόθεση.
