Ο Ed O’Brien των Radiohead επιστρέφει με το «Blue Morpho», έναν δίσκο που αναπνέει μέσα από την πολυπλοκότητα της φύσης και τη θεραπευτική δύναμη της μουσικής, προσφέροντας μία εμπειρία που εξελίσσεται οργανικά όπως τα κύτταρα ενός ζωντανού οργανισμού.
Κάθε θαυμαστής των Radiohead διατηρεί τη δική του προσωπική αδυναμία για κάποιο από τα πολλά προσωπεία που έχει υιοθετήσει το συγκρότημα κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης πορείας του. Η δισκογραφία τους είναι τόσο πλούσια και πολυεπίπεδη, που ακόμα και οι πιο ενημερωμένοι και πιστοί οπαδοί καταλήγουν σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα σχετικά με το ποιες είναι οι κορυφαίες στιγμές της μπάντας. Υπάρχουν οι νευρικοί ηλεκτρονικοί δυναμίτες, οι ύμνοι της αποκαρδιωμένης πανικού της χιλιετίας, αλλά και τα εντυπωσιακά ατμοσφαιρικά folk τραγούδια.
Ωστόσο, τα σπουδαιότερα τραγούδια των Radiohead είναι εκείνα τα δαιδαλώδη, ξετυλιγμένα μικρά έπη, εκείνα που μεταμορφώνονται και ανασχηματίζονται μπροστά στα μάτια του ακροατή. Εμφανίζονται σε διαφορετικά σχήματα και μεγέθη, όπως το «Weird Fishes/Arpeggi», το «Bloom» ή το «These Are My Twisted Words», αλλά όλα διαθέτουν μία σχεδόν βιολογική φύση, καθώς επεκτείνονται και αναπτύσσονται σαν κύτταρα που βρίσκονται σε διαδικασία διαίρεσης.
Το νέο σόλο άλμπουμ του Ed O’Brien, του κιθαρίστα και των backing vocals των Radiohead που θεωρείται ευρέως ο άνθρωπος πίσω από τις υφές του ήχου τους, διοχετεύει ακριβώς αυτόν τον τρόπο λειτουργίας που θυμίζει μίτωση, παράγοντας ορισμένα διακριτικά αλλά θεαματικά αποτελέσματα.
Οι ρίζες του «Blue Morpho» βρίσκονται βαθιά σε μία περίοδο κατάθλιψης που πέρασε ο O’Brien. Η διαδικασία της καταγραφής ιδεών στην κιθάρα του, σε συνδυασμό με τον χρόνο που πέρασε στην ύπαιθρο της Ουαλίας και τις τυχαίες συναντήσεις με διάφορες προσωπικότητες, ανάμεσα στις οποίες και ο Shabaka Hutchings που συνεισφέρει με το φλάουτο του στον δίσκο, οδήγησαν σταδιακά στη δημιουργία αυτής της τρυφερής και χαρακτηριστικά ευφάνταστης δεύτερης σόλο δουλειάς του.
Τα επτά τραγούδια του άλμπουμ φαντάζουν τόσο φρέσκα και καθαρά όσο μία ανάσα ορεινού αέρα της Ουαλίας, ενώ οι δομές και οι ρυθμοί τους σφύζουν από την πολυπλοκότητα των δασών που συναντά κανείς στις κοιλάδες.
Τα δύο πρώτα τραγούδια του άλμπουμ, τα οποία έχουν αξιοσημείωτη διάρκεια, μοιάζουν στις ενορχηστρώσεις τους με ρίζες που απλώνονται, περιλαμβάνοντας λεπτεπίλεπτα περάσματα και ρυθμούς που πλέκονται μεταξύ τους με έναν τρόπο που θυμίζει το ευρύ δίκτυο του δάσους.
Το «Incantations» είναι ένα εξαιρετικά καθηλωτικό τραγούδι, διάρκειας επτάμισι λεπτών, που εξελίσσεται μέσα από πολλαπλά και συναρπαστικά περάσματα. Καταλήγοντας σε ένα εξαιρετικό ψυχεδελικό krautrock τμήμα, δίνει την αίσθηση του O’Brien που αναδύεται από την περίοδο της θεραπείας του επιστρέφοντας σε αυτό που γνωρίζει καλύτερα: τις εφευρετικές γραμμές της κιθάρας.
Το ομώνυμο τραγούδι που ακολουθεί, το «Blue Morpho», διοχετεύει ρητά τον σεβασμό του δημιουργού του για τον φυσικό κόσμο. Ενσωματώνει sample από πλούσια κελαηδίσματα πουλιών μέσα στην ατμόσφαιρα των εγχόρδων και της ηλιόλουστης αύρας του.
Το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, το «Obrigado», που είναι και το μεγαλύτερο σε διάρκεια αγγίζοντας τα δέκα λεπτά, αποτελεί μία ενδιαφέρουσα αντιστροφή των προηγούμενων τραγουδιών. Το πρώτο του μισό μετατρέπεται σταδιακά σε κάτι που προσεγγίζει την trip hop, πριν το δεύτερο μισό αρχίσει να σβήνει αργά. Αυτή είναι η πιο ιδιαίτερη στιγμή του άλμπουμ και ίσως αντικατοπτρίζει το σημείο στο οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή το ταξίδι ίασης του O’Brien.
Όσο φιλόδοξο και σχολαστικά δομημένο θα περίμενε κανείς, το νέο εγχείρημα του Ed O’Brien είναι μία όμορφη, γαλήνια δουλειά της art rock, η οποία, παρά τις συμπαθητικές μικρότερες στιγμές —το «Solfeggio» και το «Thin Places» προσφέρουν μία ειλικρινή ατμόσφαιρα— απογειώνεται χάρη στη δύναμη των εκτενών τραγουδιών που βρίσκονται στην αρχή και στο τέλος του.
Το «Blue Morpho» προσφέρει μία υπενθύμιση ότι, όπως ο ίδιος και οι υπόλοιποι συνεργάτες του στο συγκρότημα έχουν αποδείξει επανειλημμένα, ο O’Brien διαθέτει μία εντελώς απελευθερωμένη προσέγγιση στον τρόπο με τον οποίο ενορχηστρώνεται η rock και η μουσική, με αποτέλεσμα έργα που κινούνται και αναπτύσσονται όπως οι δομικοί λίθοι της ίδιας της ζωής.
Αν το «Blue Morpho» μάς διδάσκει κάτι, είναι ότι η διαδικασία της ίασης δεν είναι ποτέ γραμμική. Μοιάζει με την ίδια τη φύση: περνά από τον χειμώνα της απομόνωσης στην άνοιξη της δημιουργίας. Ο Ed O’Brien πήρε το προσωπικό του τραύμα και το μετέτρεψε σε μια ανοιχτή πρόσκληση, αποδεικνύοντας ότι η μουσική παραμένει το πιο ισχυρό, το πιο οργανικό φάρμακο της ανθρώπινης ψυχής.
Το άλμπουμ αυτό δεν απευθύνεται μόνο στους νοσταλγούς των Radiohead, αλλά σε όποιον έχει νιώσει την ανάγκη να επιβραδύνει τους ρυθμούς του, να αφουγκραστεί τις «ρίζες» του και να θεραπευτεί. Είναι ένας δίσκος-οικοσύστημα που απαιτεί την προσοχή μας, ανταμείβοντας τον ακροατή με μια σπάνια αίσθηση πνευματικής κάθαρσης.
