Το νέο ντοκιμαντέρ «Unshatter» των Linkin Park αποκαλύπτει τις εξαντλητικές πρόβες, τις αμφιβολίες και την εσωτερική μάχη της Emily Armstrong μπροστά στα εμβληματικά τραγούδια του Chester Bennington.
Όταν η Emily Armstrong δέχθηκε την πρόταση να αναλάβει τα βασικά φωνητικά των Linkin Park το 2024, βρέθηκε αντιμέτωπη με τη δυσκολότερη δοκιμασία της ζωής της. Δεν επρόκειτο απλώς για μια νέα αρχή μετά τη θητεία της στους Dead Sara, αλλά για την αναμέτρηση με έναν ολόκληρο μύθο. Τα τραγούδια που καλούνταν να τραγουδήσει είχαν σφραγιστεί ανεξίτηλα από τη φωνή του Chester Bennington, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2017 σε ηλικία 41 ετών.
Η τεράστια αυτή ψυχολογική πίεση αποκαλύπτεται στο νέο ντοκιμαντέρ του συγκροτήματος με τίτλο «Unshatter», το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η 40χρονη Armstrong παραδέχεται ότι η πρώτη επαφή με το ιστορικό ρεπερτόριο συνοδεύτηκε από έντονο δέος και διαρκή αυτοαμφισβήτηση.
«Το βλέπεις και στο ντοκιμαντέρ, όπου αναρωτιέμαι: “Είμαι άραγε κατάλληλη γι’ αυτό;”», δήλωσε η ίδια στο People. «Προσπαθείς να βρεις λόγους για να πεις στον εαυτό σου: “Δεν είσαι καλή. Όλοι ξέρουν αυτά τα τραγούδια”».
Από την πλευρά του, ο 49χρονος Mike Shinoda, ο οποίος μοιράζεται τα φωνητικά, γνώριζε καλά το μέγεθος της πρόκλησης. «Μόλις η Emily είπε ότι ήταν πρόθυμη να κάνει μερικές συναυλίες μαζί μας, αρχίσαμε να εξετάζουμε το ρεπερτόριο», θυμάται ο ίδιος στην ταινία. «Θα τραγουδήσεις το “Crawling”. Θα τραγουδήσεις το “Numb”. Θα τραγουδήσεις το “In the End”. Πώς το κάνουμε αυτό; Ήταν δύσκολο εγχείρημα».
Μπροστά σε αυτή την ευθύνη, η Armstrong επέλεξε συνειδητά να μην προσπαθήσει να μιμηθεί το παρελθόν. «Αυτό ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσα να σκεφτώ», εξήγησε στο «PEOPLE». «Μην προσπαθείς να γίνεις σαν κάποιον άλλον. Δεν είσαι αντικαταστάτρια. Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ, μα ποτέ, να αντικαταστήσει τον Chester. Κάνε αυτό που ξέρεις να κάνεις».
Ο στόχος της ήταν να διατηρήσει ακέραιο το συναίσθημα των κομματιών, όπως θα το περίμενε ο οποιοσδήποτε ακροατής. «Το μόνο που θα μπορούσα ίσως να επιδιώξω με τα παλιά τραγούδια είναι να προκαλέσω το ίδιο συναισθηματικό αντίκτυπο όσο περισσότερο μπορώ, γιατί αυτό είναι που τελικά θα ήθελε κανείς σε αυτή τη φάση», ανέφερε. «Αυτό θα ήθελα κι εγώ ως ακροάτρια, ως θαυμάστρια των Linkin Park. Θα ήθελα να νιώσω αυτό το συναίσθημα. Και σκέφτηκα: “Εντάξει. Νομίζω ότι μπορώ να το κάνω”».
Η ταινία ακολουθεί τα βήματα της επιστροφής του συγκροτήματος στη σκηνή το 2024, παρουσιάζοντας τις εντατικές πρόβες ανάμεσα στην Armstrong και τον νέο ντράμερ Colin Brittain, καθώς προσπαθούσαν να βρουν τα πατήματά τους. Οι δυο τους αφιέρωσαν αμέτρητες ώρες για να προσαρμόσουν το παλιό υλικό στη φωνή της νέας τραγουδίστριας χωρίς να αλλοιώσουν τον δυναμισμό του.
«Συναντιόμασταν στο σπίτι μου, ίσως τέσσερις μέρες την εβδομάδα για αρκετούς μήνες, για να μάθουμε τα τραγούδια», εξήγησε στην ταινία ο 39χρονος Brittain. «Αλλάξαμε αρκετές φορές τις τονικότητες σε πολλά τραγούδια, προσπαθώντας να βρούμε ποια ήταν η πιο άνετη για εκείνη, διατηρώντας παράλληλα την αρχική ενέργεια και τη δομή τους».
Παρά την εξαντλητική προετοιμασία, ο φόβος της αποτυχίας παρέμενε έντονος. «Ξέρεις ήδη ότι αυτό το συγκρότημα είναι θρυλικό, οπότε πρέπει να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων», σχολίασε η Armstrong στο ντοκιμαντέρ. «Ξέρω τι μπορώ να κάνω. Πώς όμως το ενεργοποιώ αυτό τη δεδομένη στιγμή; Σκέφτομαι: “Θεέ μου, ελπίζω να μην τα θαλασσώσω και καταστρέψω αυτό το τραγούδι”».
Η κρίσιμη στιγμή ήρθε όταν η ομάδα αποφάσισε να δοκιμάσει για πρώτη φορά το «Crawling», το κορυφαίο single από το ντεμπούτο άλμπουμ «Hybrid Theory» του 2000. Τη σκηνοθεσία του «Unshatter» υπογράφει ο Joe Hahn, ο οποίος λειτουργεί και ως καλλιτεχνικός διευθυντής του συγκροτήματος.
«Νομίζω ότι το πρώτο με το οποίο ασχοληθήκαμε ήταν το “Crawling”», δήλωσε στο «PEOPLE» ο 49χρονος Hahn. «Το σημαντικό για εμάς ήταν να το τραγουδήσει με τον δικό της τρόπο, χωρίς να μιμείται τίποτα. Αν το νιώθει προσωπικό της, τότε θα έχει απήχηση».
Το αποτέλεσμα εκείνης της δοκιμής λειτούργησε απελευθερωτικά για όλους τους παρευρισκόμενους. «Το ακούσαμε, κάναμε μερικές μικρές τροποποιήσεις και είπαμε: “Εντάξει, αυτό όντως λειτουργεί”», πρόσθεσε ο Hahn. «Ήταν σαν να σπάει ο πάγος, κάνοντας τα υπόλοιπα να φαντάζουν πολύ πιο εφικτά».
Η Armstrong δηλώνει βαθιά ευγνώμων για τη συγκυρία, αναγνωρίζοντας πόσο σπάνια είναι μια τέτοια ευκαιρία. «Ξέρω πόσο τυχερή είμαι», ανέφερε στην ταινία. «Είναι όλα όσα ονειρευόμουν. Είμαι τόσο τυχερή που βρίσκομαι σε αυτή τη θέση. Είναι απίστευτο. Το γεγονός ότι συμβαίνει σε αυτή τη φάση της ζωής μου είναι κάτι που δεν θα άλλαζα».
Την ίδια ανακούφιση εκφράζει και ο Shinoda, βλέποντας το συγκρότημα να επικοινωνεί ξανά με το κοινό, όπως συνέβη και στις εμφανίσεις τους στην Ισπανία μαζί με τον μπασίστα Dave Farrell.
«Το να βρίσκεις στο σύμπαν άλλους πέντε ανθρώπους που έχουν τη σύνδεση που έχουν οι Linkin Park, και μάλιστα να συμβαίνει αυτό όχι μόνο μία, αλλά δύο φορές, είναι τρελό», δήλωσε ο Shinoda. «Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω πόσο ευγνώμων είμαι που μπορώ να το ξανακάνω».
Το ντοκιμαντέρ «Unshatter» προβάλλεται σε περιορισμένο αριθμό κινηματογραφικών αιθουσών. Παράλληλα, κυκλοφορεί ήδη το ζωντανό άλμπουμ «Unshatter (Live in São Paulo)», το οποίο συγκεντρώνει αποκλειστικές ηχογραφήσεις που δεν συμπεριλήφθηκαν στην ταινία.
Αντί να επιχειρήσει να ξαναγράψει την ιστορία ή να σβήσει το παρελθόν, η Emily Armstrong βρήκε τη δική της φωνή μέσα στο βάρος της κληρονομιάς των Linkin Park. Με το «Unshatter», το συγκρότημα αποδεικνύει ότι ο απόλυτος σεβασμός στη μνήμη του Chester Bennington μπορεί να συνυπάρξει με ένα νέο, ζωντανό κεφάλαιο πάνω στη σκηνή.
