Το ντοκιμαντέρ του Joe Hahn ακολουθεί τους Linkin Park από την απόφαση να επιστρέψουν μετά τον θάνατο του Chester Bennington μέχρι τη δημιουργία του «From Zero», αναζητώντας όχι το δράμα, αλλά όσα χρειάστηκαν για να σταθούν ξανά μαζί στη σκηνή.
Για τους Linkin Park, το 2024 δεν ήταν απλώς η χρονιά μιας επιστροφής. Ήταν η στιγμή που ένα συγκρότημα το οποίο είχε μείνει σιωπηλό για χρόνια αποφάσισε να ξαναβρεθεί στο ίδιο δωμάτιο, να ξαναπαίξει μουσική και να δει αν μπορούσε να προχωρήσει χωρίς να προσποιηθεί ότι τίποτα δεν είχε συμβεί.
Το «From Zero» έγινε το κέντρο αυτής της νέας περιόδου. Το άλμπουμ έφερε ξανά τους Linkin Park στην κορυφή, τρία singles έφτασαν στο No. 1 του Mainstream Rock Chart και το συγκρότημα απέσπασε δύο υποψηφιότητες για Grammy. Πίσω όμως από τα charts, τις συναυλίες και τη νέα σύνθεση υπήρχε μία πολύ πιο δύσκολη ιστορία.
Αυτή την ιστορία αφηγείται το «Linkin Park: Unshatter», το νέο ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία του Joe Hahn. Η ταινία θα προβληθεί στους κινηματογράφους για περιορισμένο χρονικό διάστημα από τις 30 Σεπτεμβρίου, λίγες ημέρες μετά την κυκλοφορία του live album «Unshatter (Live in Sao Paulo)», και έχει στο επίκεντρο τη συναυλία που έδωσαν οι Linkin Park στο Σάο Πάολο στις 15 Νοεμβρίου 2024, την ίδια ημέρα που κυκλοφόρησε το «From Zero».
Ο Hahn, ο οποίος έχει σκηνοθετήσει ή επιμεληθεί μεγάλο μέρος της οπτικής δουλειάς των Linkin Park, αρχικά δεν είχε στο μυαλό του ένα ντοκιμαντέρ για την επιστροφή του συγκροτήματος. Η ιδέα ήταν πολύ πιο απλή: να καταγραφεί η συναυλία στη Βραζιλία και να μεταφερθεί στους κινηματογράφους η εμπειρία του κοινού που βρέθηκε εκεί.
«Αρχικά, η ταινία προοριζόταν να είναι απλώς η καταγραφή εκείνης της συναυλίας, η καθαυτό εμπειρία της παρακολούθησης του σόου. Θεώρησα ότι αυτό δεν αρκούσε», εξηγεί ο Hahn.
Όσο περισσότερο όμως έβλεπε το υλικό, τόσο περισσότερο καταλάβαινε ότι η συναυλία ήταν μόνο η κορυφή μιας πολύ μεγαλύτερης ιστορίας. Οι Linkin Park δεν είχαν επιστρέψει απλώς για να παίξουν ξανά τα τραγούδια τους. Έπρεπε πρώτα να καταλάβουν αν μπορούσαν να υπάρξουν ξανά ως συγκρότημα.
«Ήθελα πραγματικά να δείξω τι χρειάστηκε για να σταθούμε ξανά στα πόδια μας και να εξηγήσω πώς προέκυψε όλο αυτό, καθώς υπήρχαν πολλά νέα δεδομένα. Δεν είναι κάτι που ενεργοποιείται απλώς με το πάτημα ενός διακόπτη· ήταν μία πραγματική διαδικασία», λέει.
Η λέξη «θεραπεία» βρίσκεται στον πυρήνα του «Unshatter». Ο Hahn δεν ενδιαφέρεται να παρουσιάσει την επιστροφή των Linkin Park ως μία θεαματική ανατροπή, αλλά ως μία αργή διαδικασία κατά την οποία τα μέλη του συγκροτήματος χρειάστηκε να επιστρέψουν σε δύσκολες αναμνήσεις, να μιλήσουν μεταξύ τους και να καταλάβουν τι σημαίνει να συνεχίζεις μετά από μία απώλεια που άλλαξε για πάντα τη ζωή τους.
«Η διαδικασία δημιουργίας αυτού του ντοκιμαντέρ λειτούργησε και ως διαδικασία θεραπείας, καθώς περιλάμβανε έντονο αναστοχασμό και αναγνώριση όσων πήγαν καλά. Πιστεύω ότι το συνολικό μήνυμα είναι ένα μήνυμα ελπίδας», σημειώνει.
Το Σάο Πάολο αποτελεί έτσι το σημείο όπου όλα αυτά αποκτούν μία διαφορετική ένταση. Οι Linkin Park έδωσαν δύο συναυλίες στο Allianz Parque, στις 15 και 16 Νοεμβρίου, μπροστά σε σχεδόν 97.000 ανθρώπους σε κάθε εμφάνιση. Για τον Hahn, η υποδοχή του κοινού στη Βραζιλία ήταν κάτι που δύσκολα μπορούσε να περιγράψει.
«Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο μέρος για να γίνει αυτό. Οι Βραζιλιάνοι μας παρακαλούσαν πάντα να πάμε να παίξουμε εκεί· δεν είχαμε παίξει πολύ εκεί παλαιότερα. Και ήταν απλά… απίστευτοι».
Για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει αυτή η επιστροφή, πρέπει να γυρίσει πίσω στις 20 Ιουλίου 2017. Εκείνη την ημέρα, ο Chester Bennington έβαλε τέλος στη ζωή του σε ηλικία 41 ετών και οι Linkin Park σταμάτησαν επ’ αόριστον. Μέχρι τότε, το συγκρότημα είχε περάσει σχεδόν δύο δεκαετίες σε διαρκή κίνηση, από την έκρηξη του «Hybrid Theory» το 2000 μέχρι τις τεράστιες περιοδείες και τις αλλεπάλληλες κυκλοφορίες.
Ο Hahn περιγράφει εκείνη την περίοδο ως ένα απότομο φρένο σε μία ζωή που μέχρι τότε δεν είχε σταματήσει ποτέ.
«Από παιδιά, το μόνο που κάναμε ήταν να κινούμαστε συνεχώς, να προχωράμε μπροστά, γνωρίζοντας την επιτυχία όταν ήμασταν, ας πούμε, 20 χρονών. Ο ρυθμός δεν σταματούσε ποτέ, μέχρι που ξαφνικά σταμάτησε και βρεθήκαμε να διανύουμε την τέταρτη δεκαετία της ζωής μας».
Η απώλεια δεν έφερε μόνο θλίψη. Έφερε μοναξιά, αμηχανία και την αίσθηση ότι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους είχε σταματήσει χωρίς να υπάρχει σαφής απάντηση για το τι θα μπορούσε να ακολουθήσει.
Όταν τα μέλη των Linkin Park άρχισαν τελικά να επικοινωνούν ξανά, δεν υπήρχε κάποιο σχέδιο για επιστροφή. Υπήρχε όμως η κοινή εμπειρία μιας ζωής που είχε αλλάξει και για τους ίδιους. «Νομίζω ότι όταν αρχίσαμε να μιλάμε ξανά μεταξύ μας, υπήρχε μεγάλη ενσυναίσθηση από όλες τις πλευρές, καθώς και ειλικρίνεια — αλλά και κοινά βιώματα», εξηγεί ο Hahn.
Από εκεί άρχισε να διαμορφώνεται κάτι που έμοιαζε ταυτόχρονα οικείο και καινούργιο. Οι Linkin Park ήταν το ίδιο συγκρότημα, αλλά δεν ήταν πλέον οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν σταματήσει το 2017.
«Είμαστε, κατά κάποιον τρόπο, ένα παλιό συγκρότημα, αλλά ταυτόχρονα βλέπουμε τους εαυτούς μας ως ένα νέο συγκρότημα. Καταφέραμε, με κάποιον τρόπο, να κάνουμε μία νέα αρχή και να συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε. Το κάναμε για τους σωστούς λόγους: κυρίως επειδή αγαπάμε τη μουσική και αγαπάμε το να είμαστε μαζί».
Το «Unshatter» μεταφέρει αυτή τη διαδικασία στο παρασκήνιο, με υλικό από τις πρώτες συζητήσεις του Hahn, του Mike Shinoda και του Dave «Phoenix» Farrell, αλλά και από την περίοδο κατά την οποία η νέα σύνθεση άρχισε να παίρνει μορφή.
Στην ταινία εμφανίζονται επίσης οι πρώτες στιγμές με την Emily Armstrong και τον Colin Brittain, οι οποίοι εντάχθηκαν στους Linkin Park για τη νέα εποχή του συγκροτήματος, καθώς και η διαδικασία σύνθεσης και ηχογράφησης του «From Zero». Ανάμεσα στις πιο χαρακτηριστικές στιγμές βρίσκεται και η επίσκεψη του Mark Hoppus των Blink-182, ο οποίος ακούει τα νέα τραγούδια ενώ βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη και αντιδρά με εμφανή ενθουσιασμό.
Για τους Linkin Park, τέτοιες στιγμές είχαν ιδιαίτερη σημασία. Η επιστροφή δεν ήταν ποτέ απαλλαγμένη από αμφιβολίες, ακόμη και όταν το συγκρότημα άρχισε να βλέπει ότι η μουσική λειτουργούσε ξανά.
«Νομίζω ότι είχαμε εμπιστοσύνη σε αυτό που κάναμε, αλλά ταυτόχρονα είχαμε και αμφιβολίες. Άνθρωποι είμαστε. Μπορεί να σου περάσουν διάφορα από το μυαλό: “Κάνουμε το σωστό; Τι θα σκεφτεί ο τάδε;” Κάποια από αυτά τα πράγματα δεν φεύγουν ποτέ».
Το ντοκιμαντέρ δεν αποφεύγει τις δύσκολες αποφάσεις. Αναφέρεται στην επιλογή του Rob Bourdon να μην επιστρέψει στο συγκρότημα, ενώ ο Brad Delson μιλά για τους αρχικούς του ενδοιασμούς και για την απόφαση να συμμετάσχει τελικά στο «From Zero» χωρίς να ακολουθήσει τους Linkin Park στην περιοδεία.
Ο Hahn, ωστόσο, δεν θέλησε να κατασκευάσει μία τεχνητή σύγκρουση εκεί όπου δεν υπήρχε. Δεν έψαξε για μία κινηματογραφική στιγμή που θα μπορούσε να μετατρέψει την ιστορία της επιστροφής σε θέαμα.
«Προσέγγισα το θέμα με στόχο να είμαι όσο το δυνατόν πιο ειλικρινής: χωρίς κατασκευασμένα στοιχεία, χωρίς αναζήτηση συγκρούσεων. Τα αυτονόητα στοιχεία είναι εκεί από μόνα τους. Πρόκειται για την επόμενη μέρα μετά από ένα τρομερό γεγονός».
Αυτός είναι και ο λόγος που ο Hahn αποφάσισε τελικά να σκηνοθετήσει ο ίδιος την ταινία. Αρχικά πίστευε ότι ίσως θα ήταν προτιμότερο να αναλάβει κάποιος εξωτερικός σκηνοθέτης, όμως όσο προχωρούσε η διαδικασία τόσο περισσότερο ένιωθε ότι ένας άνθρωπος που δεν είχε ζήσει από κοντά όσα συνέβησαν θα έμπαινε στον πειρασμό να τα παρουσιάσει διαφορετικά.
«Θα προσπαθούσαν να φτιάξουν μία ιστορία. Θα έψαχναν για δράμα, εντυπωσιακές αφηγήσεις, υλικό επιπέδου blockbuster — πείτε το όπως θέλετε. Όλη η ταινία περιστρέφεται γύρω από ένα είδος χάους. Για μένα ήταν σημαντικό να μην το κάνω αυτό… αλλά απλώς να αφηγηθώ την ιστορία όπως ακριβώς είναι».
Το «Unshatter» διαρκεί μία ώρα και 50 λεπτά και φέρει τον υπότιτλο «The Hardest Part of Ending Is Starting Again». Η ταινία κοιτάζει προς το παρελθόν, με παλιές εικόνες των Linkin Park και πλάνα από πρόβες με τον Bennington που εμφανίζονται στους τίτλους τέλους, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης παραμένει στραμμένο σε όσα συνέβησαν μετά το 2017.
Η κάμερα του Hahn καταγράφει και κάτι ακόμη: την παρουσία του Mark Fiore, ο οποίος βρίσκεται κοντά στους Linkin Park από τα πρώτα τους χρόνια. Παιδικός φίλος του Farrell, ο Fiore έχει καταγράψει μεγάλο μέρος της ιστορίας του συγκροτήματος και ο Hahn τον θεωρεί πλέον «σχεδόν έβδομο μέλος».
Η συνεχής παρουσία μιας κάμερας έχει γίνει τόσο φυσιολογική για τα μέλη του συγκροτήματος, ώστε συχνά ξεχνούν ότι καταγράφονται. Ο ίδιος ο Hahn συνηθίζει να παίρνει μαζί του κάμερα στην περιοδεία, γνωρίζοντας ότι ορισμένες από αυτές τις εικόνες μπορεί να αποκτήσουν αξία μόνο χρόνια αργότερα.
«Μερικές φορές μπορεί να είναι ενοχλητικό, αλλά μετά από δύο, δέκα ή τριάντα χρόνια, σκέφτομαι: “Πω πω, χαίρομαι τόσο πολύ που έβγαλα εκείνη τη φωτογραφία…”»
Με το «Unshatter», ο Hahn δεν θεωρεί ότι κλείνει οριστικά η ιστορία που ξεκίνησε με το «From Zero». Αντίθετα, βλέπει την ταινία ως ένα σημείο στο οποίο οι Linkin Park μπορούν να σταματήσουν για λίγο, να κοιτάξουν όσα συνέβησαν και μετά να επιστρέψουν στη μουσική.
Το επόμενο κεφάλαιο έχει ήδη αρχίσει να γράφεται. Ο Hahn επιβεβαιώνει ότι το συγκρότημα δουλεύει ξανά πάνω σε νέα μουσική, χωρίς να υπάρχει ακόμη συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την επόμενη κυκλοφορία, ενώ αναφέρει ότι στα άμεσα σχέδια βρίσκονται και νέα μουσικά βίντεο.
«Νιώθω ότι αυτή η ταινία έρχεται την κατάλληλη στιγμή για εμάς. Αποτελεί το επιστέγασμα όσων κάναμε με το “From Zero” και αντικατοπτρίζει όσα χρειάστηκε να περάσουμε για να φτάσουμε ως εδώ».
Οι Linkin Park έχουν πλέον την πολυτέλεια να μην αντιμετωπίζουν την επιστροφή τους σαν αγώνα δρόμου. Μετά από μία περίοδο κατά την οποία έπρεπε να αποδείξουν πρώτα στους εαυτούς τους ότι μπορούν να σταθούν ξανά μαζί, ο Hahn θέλει να αφήσει λίγο χρόνο να περάσει πριν από το επόμενο βήμα.
«Όλοι συμφωνήσαμε: “Εντάξει, ας φροντίσουμε να κάνουμε ένα διάλειμμα τουλάχιστον ενός μήνα και μετά ας επιστρέψουμε στη δουλειά” – οπότε τώρα γράφουμε ξανά μουσική. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, αλλά πιστεύω ότι υπάρχει μία αίσθηση αμεσότητας».
Και αυτή τη φορά, η βιασύνη δεν είναι ο στόχος. Οι Linkin Park γνωρίζουν ότι μπορούν να δουλέψουν γρήγορα, όμως θέλουν το επόμενο άλμπουμ να προκύψει από μία περίοδο όπου υπάρχει χώρος για σκέψη, νέες ιδέες και διαφορετική ενέργεια.
«Ξέρουμε ότι μπορούμε να δουλέψουμε γρήγορα, καθώς είμαστε ενθουσιασμένοι και θέλουμε να παράγουμε πολύ υλικό, επομένως δεν θα περάσουν άλλα πέντε χρόνια ή μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να κυκλοφορήσουμε κάτι καινούργιο. Ταυτόχρονα, επειδή προβάλαμε πολύ έντονα τη δουλειά μας με το “From Zero”, θα ήταν ωραίο να δώσουμε στον κόσμο μία μικρή ανάσα και μετά να επανέλθουμε για να δημιουργήσουμε κάτι πραγματικά σπουδαίο».
Το «Unshatter» φτάνει στους κινηματογράφους τη στιγμή που οι Linkin Park έχουν ήδη ξαναβρεί τη θέση τους στη σκηνή, όμως η ταινία επιστρέφει στην πιο δύσκολη ερώτηση: τι χρειάζεται για να αρχίσεις ξανά όταν έχεις ήδη χάσει ένα κομμάτι της ζωής σου;
Η απάντηση του Joe Hahn δεν βρίσκεται σε μία θεαματική λύση, αλλά στη μουσική, στη σχέση μεταξύ των μελών του συγκροτήματος και στην αργή διαδικασία που τους επέτρεψε να σταθούν ξανά ο ένας δίπλα στον άλλον.
