Μεταξύ της ψηφιακής αμφισβήτησης και της αποθέωσης των συναυλιών, η FKA twigs αναλύει τη σύγχυση που προκάλεσε η υποδοχή του τελευταίου της έργου, υπενθυμίζοντας πως η ουσία της τέχνης παραμένει άυλη.
Στο σύγχρονο πολιτισμικό στερέωμα, λίγες καλλιτέχνιδες διαθέτουν την ικανότητα της FKA twigs να μετουσιώνουν την εσωτερική οδύνη και τον πειραματισμό σε μία οπτικοακουστική εμπειρία που αγγίζει τα όρια της ιεροτελεστίας.
Ωστόσο, η κυκλοφορία του τρίτου ολοκληρωμένου άλμπουμ της, με τον τίτλο «Eusexua», τον περασμένο Ιανουάριο, έφερε την Tahliah Barnett –όπως είναι το πραγματικό της όνομα– αντιμέτωπη με ένα παράδοξο: μία διχασμένη υποδοχή από τους κριτικούς, ταυτόχρονα, από την ύψιστη θεσμική αναγνώριση.
Με μία υποψηφιότητα για το Mercury Prize και μία θέση στις λίστες των Grammy, η FKA twigs καλείται τώρα να ερμηνεύσει τον θόρυβο που προκάλεσε η πιο φιλόδοξη ίσως δουλειά της καριέρας της.
Σε μία εκτενή συνέντευξη που παραχώρησε πρόσφατα στο περιοδικό Rolling Stone, παραδέχτηκε με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως οι μεικτές αντιδράσεις υπήρξαν συχνά «μπερδεμένες».
Η FKA twigs βρέθηκε σε έναν ιδιότυπο λαβύρινθο, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην αγάπη που δέχτηκε το άλμπουμ από ένα ευρύ κοινό και την αυστηρή κριτική που διατυπώθηκε σε ψηφιακές πλατφόρμες.
«Ήταν συγκεχυμένο κάποιες φορές», εξομολογήθηκε. «Δεν ξέρω αν αυτό συνέβη επειδή το “Eusexua” ήταν ίσως πιο δημοφιλές από ορισμένα άλλα άλμπουμ μου. Κατά καιρούς έβλεπα πράγματα στο διαδίκτυο και αναρωτιόμουν: “Τι; Στους ανθρώπους δεν αρέσει;”».
Το «Eusexua» δεν είναι ένας συμβατικός δίσκος. Πρόκειται για μία εννοιολογική εξερεύνηση μιας κατάστασης ύπαρξης που η ίδια ονόμασε έτσι, περιγράφοντας τη στιγμή της απόλυτης έκστασης και της πνευματικής διαύγειας που βιώνει κανείς στην κορύφωση της δημιουργίας ή της χορευτικής εμπειρίας.
Η στροφή της προς έναν ήχο που δανείζεται στοιχεία από την techno και την rave κουλτούρα της δεκαετίας του ’90, μπολιασμένα με τη γνωστή avant-garde αισθητική της, φαίνεται πως ξένισε μέρος των παλαιότερων οπαδών της.
«Νομίζω ότι κάποιοι από τους θαυμαστές μου μπορεί να γίνουν σκληροί μαζί μου, κάτι που καταλαβαίνω. Είναι απλώς μέρος της δουλειάς που κάνω», σημείωσε, αναγνωρίζοντας το τίμημα της καλλιτεχνικής εξέλιξης.
Ωστόσο, η πραγματικότητα της σκηνής έρχεται να διαψεύσει την αποστείρωση του διαδικτύου. Η FKA twigs περιέγραψε τη δυσαρμονία ανάμεσα στα σχόλια των social media και τη ζωντανή επαφή με το κοινό ως μία σχεδόν σουρεαλιστική εμπειρία.
«Είναι μπερδεμένο γιατί τη μία στιγμή σκέφτομαι “ίσως στον κόσμο δεν αρέσει” και μετά πηγαίνω να παίξω σε ένα φεστιβάλ με 80.000 άτομα και όλοι ουρλιάζουν τους στίχους πίσω σε μένα», είπε.
Αυτή η μαζική αποδοχή κάτω από τα φώτα των προβολέων αποτελεί την πιο ηχηρή απάντηση σε κάθε ψηφιακό ψίθυρο, επιβεβαιώνοντας πως το «Eusexua» κατάφερε να διεισδύσει στη συλλογική συνείδηση με έναν τρόπο που υπερβαίνει τις στατιστικές των κριτικών.
Στην προσπάθειά της να διαχειριστεί την αρνητικότητα, η FKA twigs στρέφεται στον νεότερο εαυτό της για καθοδήγηση. Ανατρέχοντας στο τραγούδι «Figure 8» από το παρελθόν της, θυμάται τους στίχους: «Μπορείς να το αγγίξεις; Είναι αληθινό;».
Με μία φιλοσοφική διάθεση, καταλήγει στο συμπέρασμα πως η αντίδραση των τρίτων δεν έχει τελικά τόση σημασία, ακριβώς επειδή είναι κάτι άυλο. «Δεν μπορείς να το αγγίξεις», εξήγησε. «Το μόνο στο οποίο μπορείς να βασιστείς είναι η πρόθεση που είχες όταν το δημιούργησες και η χαρά που σου προσφέρει η ερμηνεία ή η κοινοποίησή του».
Το «Eusexua», παρά τις όποιες ενστάσεις, παραμένει ένα τολμηρό μανιφέστο για τη σεξουαλικότητα, την τεχνολογία και την ανθρώπινη επαφή σε έναν κόσμο που αποσυντίθεται. Η FKA twigs, μέσα από αυτό το άλμπουμ, δεν επεδίωξε την εύκολη αποδοχή, αλλά την πρόκληση. Η σύγχυση που νιώθει είναι, σε τελική ανάλυση, το παράσημο μιας καλλιτέχνιδας που αρνείται να μείνει στάσιμη.
Σε μία εποχή που η τέχνη συχνά θυσιάζεται στον βωμό των αλγορίθμων, η Barnett επιλέγει να ακολουθήσει το ένστικτό της, θυμίζοντάς μας πως η αληθινή δημιουργία ξεκινά εκεί που τελειώνει η ανάγκη για επιδοκιμασία. Η δικαίωση του «Eusexua» δεν βρίσκεται στις βαθμολογίες των περιοδικών, αλλά στη στιγμή που 80.000 φωνές γίνονται μία, επιβεβαιώνοντας πως η «Eusexua» –ως κατάσταση πνεύματος– είναι πράγματι αληθινή.
