Μετά από πέντε δεκαετίες στην κορυφή της rock σκηνής, ο Flea των Red Hot Chili Peppers ανακοινώνει την κυκλοφορία του πρώτου του προσωπικού δίσκου, μία ωδή στην jazz και την τρομπέτα που ονειρευόταν από το 1991.
Ο Flea, ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα μπασογραμμές στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής, ετοιμάζεται να κάνει ένα άλμα πίσω στις ρίζες του, εκεί όπου η jazz και ο ήχος της τρομπέτας καθόρισαν την παιδική του ηλικία.
Όπως έγινε γνωστό, ο ιδρυτικός μπασίστας του θρυλικού συγκροτήματος Red Hot Chili Peppers θα κυκλοφορήσει το πρώτο του ολοκληρωμένο σόλο άλμπουμ με τίτλο «Honora» στις 27 Μαρτίου 2026, από τη Nonesuch Records.
Πρόκειται για μία στιγμή δικαίωσης για έναν καλλιτέχνη που, παρά την παγκόσμια αποδοχή, δεν έπαψε ποτέ να αναζητά την καλλιτεχνική του ταυτότητα πέρα από τα στάδια και τις μεγάλες παραγωγές.
Η είδηση συνοδεύτηκε από την κυκλοφορία του τραγουδιού «Traffic Lights», μιας σύνθεσης που φέρει την υπογραφή του Flea, του Josh Johnson και του Thom Yorke.
Το τραγούδι, το οποίο περιλαμβάνει φωνητικά, πιάνο και συνθεσάιζερ από τον Thom Yorke, δίνει το στίγμα ενός δίσκου που ξεφεύγει από τα παραδοσιακά rock πλαίσια και βυθίζεται σε πειραματικά μονοπάτια.
Σε επίσημη δήλωσή του, ο Flea περιέγραψε τη διαδικασία δημιουργίας του κομματιού: «Ο Deantoni και εγώ παίξαμε αυτό που έγινε το “Traffic Lights” την πρώτη μέρα. Κάτι σε αυτό μου θύμισε τους “Atoms for Peace”, οπότε το έστειλα στον Thom. Απλώς και μόνο επειδή τον γνωρίζω, σκέφτηκα ότι θα ήταν ένας ρυθμός και μία ευαισθησία με την οποία θα μπορούσε να συνδεθεί.», λέει.
«Και είχα δίκιο, το έκανε. Με μία υπέροχη μελωδία και στίχους, ξέρετε, για το πώς είναι να ζεις στο “ανάποδο” και πώς να βγάζεις άκρη όταν δεχόμαστε όλες αυτές τις ψεύτικες και τις αληθινές μαλακίες; Ο καθένας έχει τους τρόπους του να αντιμετωπίζει τον κόσμο. Αλλά είναι ο πιο ζεστός, ελεύθερος, jamming motherf*cker», συνεχίζει.
Το άλμπουμ «Honora», που πήρε το όνομά του από ένα αγαπημένο μέλος της οικογένειας του μουσικού, αποτελεί μία βαθιά προσωπική υπόθεση.
Ο Flea δεν περιορίζεται στον ρόλο του εκτελεστή, καθώς συνέθεσε και ενορχήστρωσε όλη τη μουσική, ενώ εκτός από το μπάσο, αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην τρομπέτα.
Στο πλευρό του βρίσκεται μία επίλεκτη ομάδα σύγχρονων οραματιστών της jazz: ο παραγωγός και σαξοφωνίστας Josh Johnson, ο κιθαρίστας Jeff Parker, η μπασίστρια Anna Butterss και ο ντράμερ Deantoni Parks.
Το ρόστερ των συμμετοχών προκαλεί δέος, καθώς πέρα από τον Thom Yorke, συμμετέχει και ο Nick Cave στα φωνητικά, ενώ στο συγκρότημα προστίθενται ο Mauro Refosco (γνωστός από τη δουλειά του με τον David Byrne) και ο Nate Walcott των Bright Eyes.
Η ιστορία του «Honora» ξεκινά πολύ παλιά, σε μία εποχή που οι Red Hot Chili Peppers βρισκόταν στο απόγειο της δόξας τους με το εμβληματικό άλμπουμ «Blood Sugar Sex Magik».
Ήταν το 1991, όταν ο Flea συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας του Gus Van Sant, «My Own Private Idaho».
Όπως ανακαλεί ο ίδιος: «Θέλω να φτιάξω έναν οργανικό δίσκο με βαθιά υπνωτικά grooves, παραισθησιογόνες μελωδίες από πάνω, διαλογισμούς πάνω σε έναν ρυθμό».
Η επιθυμία αυτή έμεινε στο συρτάρι για δεκαετίες, καθώς η rock καριέρα του τον απορρόφησε πλήρως. Ωστόσο, πλησιάζοντας τα 60α του γενέθλια, ο Flea συνειδητοποίησε ότι αν δεν επέστρεφε στην τρομπέτα τώρα, δεν θα το έκανε ποτέ.
Η πειθαρχία που επέδειξε ήταν παροιμιώδης. Για δύο χρόνια, κατά τη διάρκεια παγκόσμιων περιοδειών σε στάδια με τους Red Hot Chili Peppers, και ενώ στο σπίτι τον περίμενε η σύζυγός του και το νεογέννητο παιδί τους, ο Flea εξασκούνταν στην τρομπέτα καθημερινά.
Ήταν μία υπόσχεση στον εαυτό του: στο τέλος αυτής της διετίας θα ηχογραφούσε έναν δίσκο, ανεξάρτητα από το πού θα τον οδηγούσαν οι ικανότητές του.
Αυτή η επιστροφή στην τρομπέτα ήταν ουσιαστικά μία επιστροφή στην πρώτη του αγάπη. Ως παιδί, είχε μυηθεί στην jazz από οικογενειακούς φίλους που έπαιζαν bebop στο σαλόνι του σπιτιού του.
«Ήταν το σπουδαιότερο πράγμα που είδα ποτέ», θυμάται. «Η αγριότητα, η ζεστασιά και το δέος του. Καθαρό Bebop. Μπαμ. Ήξερα ότι υπήρχαν ανώτερα πράγματα σε αυτή τη γη, πολύ πάνω από τη μικροπρέπεια που με είχε αφήσει αποθαρρυμένο. Η ιερή τριάδα της ζωής μου —μουσική, αθλητισμός και φύση— είχε ολοκληρωθεί».
Παρά την τεράστια εμπειρία του, ο Flea ομολογεί ότι η δημιουργία του «Honora» τον γέμισε με έναν πρωτόγνωρο φόβο. Φοβόταν ότι οι σπουδαίοι μουσικοί που κάλεσε θα τον θεωρούσαν «έναν motherf*cker που δεν ξέρει να παίζει, έναν τσαρλατάνο, έναν rock poseur ή έναν θαυμαστή».
Η πραγματικότητα όμως τον διέψευσε με τον πιο συγκινητικό τρόπο. «Αποδείχθηκε ότι ήταν όλοι τους οι πιο ειλικρινά υποστηρικτικοί άνθρωποι, που με συγκινούσαν βαθιά και καθημερινά με το γενναιόδωρο πνεύμα τους… Το να κάθομαι σε ένα δωμάτιο και να παίζω μουσική μαζί τους με έκανε να νιώθω σαν να ήμουν υπό την επήρεια ναρκωτικών. Ένιωθα ένα βουητό, ένιωθα να ταξιδεύω και να επιπλέω μέσα στο στούντιο. Τους αγαπώ, έδωσαν πραγματικά τον εαυτό τους. Υποκλίνομαι μέχρι κάτω».
Το άλμπουμ περιλαμβάνει έξι πρωτότυπες συνθέσεις, καθώς και διασκευές σε έργα των George Clinton και Eddie Hazel, Jimmy Webb, Frank Ocean και Shea Taylor, αλλά και της Ann Ronell.
Πριν από το «Traffic Lights», ο Flea είχε δώσει μία πρώτη γεύση τον περασμένο Δεκέμβριο με το τραγούδι «A Plea».
Η κυκλοφορία του δίσκου θα συνοδευτεί από μία διεθνή περιοδεία που θα ξεκινήσει τον Μάιο του 2026, όπου ο Flea και το συγκρότημα «HONORA» θα εμφανιστούν σε μικρούς, οικείους χώρους σε επιλεγμένες πόλεις, επιδιώκοντας μία άμεση και πνευματική σύνδεση με το κοινό.
Σε μία εποχή που η μουσική βιομηχανία συχνά ανακυκλώνει την ασφάλεια των γνωστών συνταγών, η κίνηση του Flea να εκτεθεί με ένα όργανο που απαιτεί απόλυτη αφοσίωση και σε ένα είδος όπως η jazz, που δεν συγχωρεί την έλλειψη αυθεντικότητας, είναι αξιοσημείωτη.
Το «Honora» δεν είναι απλώς ένας σόλο δίσκος ενός διάσημου μπασίστα. Είναι η απόδειξη ότι η ανάγκη για εξέλιξη δεν έχει ηλικία και ότι η πραγματική τέχνη γεννιέται εκεί που τελειώνει η σιγουριά και αρχίζει ο πειραματισμός.
Ο Flea, ο αιώνιος έφηβος της rock, φαίνεται πως βρήκε επιτέλους τη γαλήνη που αναζητούσε μέσα από τον ήχο της τρομπέτας του, προσκαλώντας μας σε ένα ταξίδι όπου η μουσική είναι, πάνω από όλα, μία πράξη ελευθερίας.
