Ο Flea αφήνει για λίγο το μπάσο, επιστρέφει στην τρομπέτα και κυκλοφορεί το «A Plea», το πρώτο single από το επερχόμενο πρώτο σόλο άλμπουμ του, μία σχεδόν οκτάλεπτη free jazz ωδή ενάντια στο μίσος.
Όταν σκέφτεσαι τον Flea, ο νους σου πηγαίνει σχεδόν ενστικτωδώς στην εκρηκτική, σωματική σχέση του με το μπάσο. Σε εκείνες τις funk γραμμές που μοιάζουν με ηλεκτροσόκ, στις ασταμάτητες χορευτικές φιγούρες πάνω στη σκηνή, στην ωμή, αδάμαστη ενέργεια που ορίζει τον ήχο των Red Hot Chili Peppers για πάνω από τέσσερις δεκαετίες.
Τι γίνεται όμως όταν αυτή η υπερκινητική δύναμη της φύσης αποφασίζει να σιγήσει το μπάσο και να πιάσει στα χέρια του την πρώτη του μουσική αγάπη, την τρομπέτα; Η απάντηση έρχεται με τη μορφή μιας απρόσμενης, σχεδόν οκτάλεπτης free jazz/spoken word εξομολόγησης με τον τίτλο «A Plea».
Το κομμάτι, που κυκλοφόρησε την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου, αποτελεί την πρώτη γεύση από το επερχόμενο, άτιτλο ακόμη, πρώτο σόλο άλμπουμ του 63χρονου μουσικού, το οποίο αναμένεται το 2026 από τη Nonesuch Records.
Και είναι μία δήλωση τόσο καλλιτεχνική όσο και βαθιά πολιτική. Πάνω σε ένα ατμοσφαιρικό, σχεδόν υπνωτικό τζαζ groove, ο Flea παραδίδει στίχους που θυμίζουν την ένταση του Gil Scott-Heron, σχολιάζοντας την τοξική διχόνοια της εποχής μας: «Ποιος είναι ο γείτονάς σου, ποιος είναι ο φίλος σου; / Α, υπάρχει μίσος παντού τριγύρω / Δε με νοιάζει η γαμημένη πολιτική σου / Δεν θέλω ν’ ακούσω για την πολιτική σου / Λοιπόν, αυτός είπε “μπου” / Εκείνη είπε “ζήτω”».
Καθώς ο ρυθμός κλιμακώνεται σε έναν φρενήρη χορό, η φωνή του Flea γίνεται μία θρηνωδία για τα «όμορφα παιδιά» που φοβούνται την «ασχήμια» που έρχεται, που φοβούνται τα όπλα. Και τότε, μετά από πέντε λεπτά μουσικής εξερεύνησης, έρχεται η καρδιά του τραγουδιού, η απλή, αφοπλιστική του έκκληση: «Ζήσε για την ειρήνη, ζήσε για την αγάπη».
Το οπτικό σύμπαν του «A Plea» είναι εξίσου προσωπικό και αποκαλυπτικό. Σκηνοθετημένο από τη μεγαλύτερη κόρη του, την 37χρονη φωτογράφο Clara Balzary, το βίντεο βρίσκει τον Flea μόνο του σε έναν κενό χώρο, να παραδίδεται σε έναν αυτοσχεδιαστικό, σύγχρονο χορό.
Με χορογραφία της Sadie Wilking, το σώμα του γίνεται όχημα του μηνύματος: περπατάει σε αργή κίνηση, τινάζει το κεφάλι και τα χέρια του, γρονθοκοπεί τον αέρα, λικνίζει τον κορμό του και χτυπά την κοιλιά του, σε μία πρωτόγονη τελετουργία κάθαρσης μεταξύ φωτός και σκιάς.
Σε δήλωσή του, ο Flea περιέγραψε τους στίχους ως μία αντανάκλαση του διχασμού στη χώρα μας και στον κόσμο αυτή τη στιγμή, και μία «λαχτάρα για ένα μέρος πέρα από αυτό, ένα μέρος αγάπης, όπου μπορώ να πω αυτό που σκέφτομαι και να είμαι ο εαυτός μου. Πάντα προσπαθώ απλώς να είμαι ο εαυτός μου».
Και συνεχίζει, ξεκαθαρίζοντας τη στάση του: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική πράξη. Πιστεύω ότι υπάρχει ένα πολύ πιο υπερβατικό μέρος πάνω από αυτήν, όπου μπορεί να υπάρξει ένας διάλογος που μπορεί πραγματικά να βοηθήσει την ανθρωπότητα, να μας βοηθήσει όλους να ζήσουμε αρμονικά και παραγωγικά με έναν τρόπο που είναι υγιής για τον κόσμο. Υπάρχει ένα μέρος όπου συναντιόμαστε, και αυτό είναι η αγάπη».
Για να υλοποιήσει αυτό το όραμα, ο Flea συγκέντρωσε αυτό που η επίσημη ανακοίνωση περιγράφει ως μία «ονειρική μπάντα σύγχρονων οραματιστών της τζαζ».
Δίπλα του στο «A Plea» βρίσκονται η κοντραμπασίστρια Anna Butterss (γνωστή από τη συνεργασία της με τις Boygenius), ο κιθαρίστας Jeff Parker (των θρυλικών Tortoise), ο ντράμερ Deantoni Parks (We Are Dark Angels) και ο περκασιονίστας Mauro Refosco (σταθερός συνεργάτης του David Byrne).
Το σύνολο συμπληρώνουν ο Rickey Washington στο άλτο φλάουτο, ο Vikram Devasthali (Angel Olsen) στο τρομπόνι, ο Chris Warren (The DX Band) στα φωνητικά και ο παραγωγός του κομματιού, Josh Johnson (Leon Bridges), ο οποίος παίζει και άλτο σαξόφωνο.
Φυσικά, η καλλιτεχνική ανησυχία του Flea δεν είναι κάτι καινούργιο. Πέρα από την αδιάλειπτη παρουσία του στους Red Hot Chili Peppers από το 1982, έχει συμμετάσχει σε supergroups όπως οι Atoms For Peace του Thom Yorke των Radiohead και έχει συνεργαστεί με θρύλους από κάθε φάσμα της μουσικής, από τους Circle Jerks και τον Tom Waits μέχρι τον Johnny Cash, την Alanis Morissette, τους Nirvana και τους Jane’s Addiction.
Παράλληλα, η χαρακτηριστική του φυσιογνωμία έχει αφήσει το στίγμα της και στον κινηματογράφο, με ρόλους και cameos σε ταινίες όπως τα «Back to the Future Pt. II», «My Own Private Idaho», «Fear and Loathing in Las Vegas», «The Big Lebowski» και «Baby Driver», αλλά και στις σειρές «Inside Out 2» και «Obi-Wan Kenobi».
Το «A Plea» όμως, μοιάζει διαφορετικό. Δεν είναι απλώς μία ακόμα συνεργασία ή ένα side project. Είναι η πιο ευάλωτη, ειλικρινής και καλλιτεχνικά φιλόδοξη στιγμή ενός μουσικού που ποτέ δεν φοβήθηκε να εκτεθεί. Είναι η στιγμή που η ωμή ενέργεια μεταμορφώνεται σε πνευματική αναζήτηση και η κραυγή γίνεται προσευχή.
Σε μία καθημερινότητα που κυριαρχεί ο θόρυβος, οι εύκολες ατάκες και οι πολωτικές αφηγήσεις, η απόφαση του Flea να απαντήσει με μία οκτάλεπτη, περίπλοκη τζαζ σύνθεση είναι από μόνη της μία πράξη αντίστασης.
Το «A Plea» δεν είναι ένα τραγούδι που θα ακούσεις στο ραδιόφωνο ή θα γίνει viral στα social media. Απαιτεί την προσοχή σου, σε προσκαλεί να βυθιστείς στον κόσμο του και σε αφήνει με ένα απλό, αλλά ίσως το πιο αναγκαίο, μήνυμα από όλα: υπάρχει ένα μέρος όπου μπορούμε να συναντηθούμε. Και αυτό το μέρος είναι η αγάπη.
