Οι Florence + The Machine επιστρέφουν με το πιο σκοτεινό, θηλυκό και λυτρωτικό άλμπουμ τους – μία μουσική πράξη αντίστασης, φόβου και ελπίδας.
Η Florence Welch δεν είναι απλώς μία μουσικός. Είναι μία αρχιέρεια της τέχνης του παραλόγου, του μεγαλείου και της ευθραυστότητας. Και το «Everybody Scream», ο έκτος δίσκος των Florence + The Machine, μοιάζει λιγότερο με άλμπουμ και περισσότερο με τελετουργία – ένα ξόρκι που τραγουδιέται με ένταση, λύσσα, αλλά και ανεξήγητη στοργή. Ένα ηχητικό μανιφέστο θηλυκής ενσυναίσθησης, όπου ο τρόμος και η τρυφερότητα στροβιλίζονται μαζί σαν φλόγες στον αέρα.
Η ίδια η Florence δεν το κρύβει. Η αφορμή για τη δημιουργία του δίσκου υπήρξε ένα προσωπικό, συγκλονιστικό γεγονός: μία έκτοπη κύηση που παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή, ενώ βρισκόταν σε περιοδεία. Υποβλήθηκε σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση και, δέκα μέρες αργότερα, ανέβηκε και πάλι στη σκηνή για δύο ακόμη εμφανίσεις, αρνούμενη να τις ακυρώσει. Μια σχεδόν απελπισμένη πράξη πείσματος, που αποκαλύπτει όμως μία άλλη διάσταση: τη σχέση της με το σώμα της, τον πόνο, την ευθύνη της παρουσίας της.
Μέσα από αυτήν τη βίαιη συνθήκη, το «Everybody Scream» γεννιέται ως ένας δίσκος που δεν μιλά μόνο για τη Florence. Μιλά για κάθε γυναίκα που πονά, που ματώνει, που ανασυντίθεται. Όπως τραγουδά με ειρωνική ακρίβεια: «It’s your troubled hero / Back for season six» (Είναι ο ταλαιπωρημένος σου ήρωας / Επιστρέφει για την έκτη σεζόν) – σαν να παρωδεί τον εαυτό της ως πρωταγωνίστρια σε σειρά τρόμου, πάντοτε τραυματισμένη, πάντοτε πίσω στη σκηνή.
Ενώ το προηγούμενο άλμπουμ της, το «Dance Fever» (2022), εξερευνούσε την προοπτική της μητρότητας με μία σχεδόν χορευτική μελαγχολία, το «Everybody Scream» δεν επιλέγει ερωτήματα. Επενδύει απερίφραστα στον θάνατο και την κληρονομιά, στην ουσία της θηλυκής ύπαρξης μέσα από αιώνες καταπίεσης, βίας, επιβίωσης. Η μουσική του είναι ένας παλμός – όχι ήπιος, αλλά ακατέργαστος, άγριος, με μία δύναμη σχεδόν παγανιστική.
Η Florence Welch επέστρεψε μάλιστα σε παλιές φωνητικές τεχνικές – από την όπερα μέχρι αρχαίες μορφές μεσαιωνικής ψαλμωδίας – για να μπορέσει, όπως δηλώνει, να μετατρέψει τη φωνή της σε καθαρό ενστικτώδες όργανο. Σε αυτή την προσπάθεια την συνόδευσαν το γυναικείο φωνητικό σύνολο Deep Throat Choir, αλλά και το Idrîsî Ensemble – μία ομάδα εξειδικευμένη στη μεσαιωνική μουσική. Όλοι μαζί συγκροτούν αυτό που η ίδια αποκαλεί «witch choir» – η «χορωδία των μαγισσών» της.
Το αποκορύφωμα αυτού του ήχου ακούγεται στο κομμάτι «Witch Dance», ένα τραγούδι τόσο κινηματογραφικό και ζωηρό, που μοιάζει να συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου – σαν μία τελετή στο ξέφωτο μέσα στο φως της πανσελήνου, με τις φιγούρες των γυναικών να λικνίζονται, να σπαρταρούν, να αναγεννιούνται. Το «Drink Deep», ακόμη πιο στοιχειωμένο, παντρεύει το θρόισμα από ανεμοκρούστες με τον ήχο ενός πανάρχαιου κρουστού, και η Florence απαγγέλλει τους στίχους της σαν να υφαίνει ένα ξόρκι.
Το «Everybody Scream» αντλεί έμπνευση από την παράδοση της μαγείας, αλλά και της λογοτεχνίας – με τις αδελφές Μπροντέ και τη Mary Shelley να αποτελούν βασικές επιρροές. Ωστόσο, δεν είναι ένας αναχρονιστικός δίσκος. Αντιθέτως, εστιάζει εξαιρετικά στον παλμό της εποχής: σε μία γενιά που, στη θολούρα της υπερσύνδεσης, ψάχνει νόημα σε σύμβολα και αριθμούς, αρπάζεται από εφαρμογές ταρώ και ψευδοπνευματικότητα για να απαλύνει την υπαρξιακή της κρίση.
Το «Perfume and Milk» θυμίζει doomscrolling σε ήχους TikTok – με στίχους όπως
«Downloading revelations divine love on my phone» (Κατεβάζω αποκαλύψεις θεϊκής αγάπης στο κινητό μου) και «Trying to read but getting distracted» (Προσπαθώ να διαβάσω αλλά αποσπώμαι),
η Florence αναλύει αυτή τη διαρκή απόσπαση, χρησιμοποιώντας όλη την οξύτητα μίας διορατικής ποιήτριας εγκλωβισμένης στον αλγόριθμο.
Στο «Kraken» παραχωρεί έναν ακόμα πιο σωματικό στίχο: «Sometimes my body seems so alien to me / I quiet it down by watching TV / But grow restless and grow hungry as the water rises up around me» (Μερικές φορές το σώμα μου μοιάζει τόσο ξένο για μένα / Το ησυχάζω βλέποντας τηλεόραση / Αλλά γίνομαι ανήσυχη και πεινασμένη καθώς το νερό ανεβαίνει γύρω μου). Δεν περιγράφει απλώς αμηχανία – αλλά τη βουβή αγωνία μίας σαρκικής αποξένωσης.
Ο δίσκος εκρήγνυται και σε ένα άλλο επίπεδο: την ωμή, απενοχοποιημένη παρουσίαση του γυναικείου σώματος και θυμού, την ώρα που ο κόσμος επιβάλλει πάντα νέα καλούπια. Στη σκηνή όπου η ομορφιά ορίζεται από νυστέρια και φίλτρα, και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα συζητούνται ή αφαιρούνται, η Florence Welch γράφει όχι για τον εαυτό της. Αλλά για όλες εκείνες που δεν πρόλαβαν – ή δεν τους επετράπη – να διηγηθούν τη δική τους ιστορία.
Ασχολείται επίσης με τη σεξιστική πραγματικότητα εντός της μουσικής βιομηχανίας. Το «One Of The Greats» ρίχνει φως στον εξαντλητικό αγώνα της να αποδείξει την αξία της σε έναν χώρο που ανδρών παρέχουν άνεση, φόρμες, τζιν και αφέλεια, ενώ οι γυναίκες πρέπει να φιλοτεχνούν εαυτούς σαν έργα τέχνης.
Στο δηκτικό «Music By Men», απογυμνώνει τη στιγμή που επιλέγει, όπως λέει, «να γλιστρήσει στο κάθισμα για να μην τους απειλεί», ενώ ακούει ένα «τραγούδι των The 1975». Σε ένα άλλο σημείο, γρυλλίζει σχεδόν: «A piece of flesh, a million pounds, am I a woman now?» (Ένα κομμάτι σάρκα, ένα εκατομμύριο κιλά, είμαι τώρα γυναίκα;) – ένα ερώτημα τόσο σαρκικό όσο και πολιτικό.
Δεν υπάρχουν εύκολα, ραδιοφωνικά singles εδώ. Ούτε ευφορικά χορευτικά κρεσέντα. Το τέλος του άλμπουμ δεν είναι έκρηξη – είναι λυγμός. Στο «And Love», η φωνή της Florence αιωρείται πάνω από άρπα και απόμακρα φωνητικά σαν βουβή παρηγοριά. Δεν είναι happy end. Είναι ανακούφιση – τόσο παρήγορη όσο και προσωρινή.
Όπως είπε και σε συνέντευξή της: «Το δώρο του να περνάς κάτι φριχτό είναι ότι, μετά, μπορείς να αγκαλιάσεις κάποιον που έχει περάσει κι εκείνος κάτι φριχτό». Αυτή είναι η τελευταία της αγκαλιά – σχεδόν ψιθυριστή, αλλά ισχυρή όπως μόνο η ενσυναίσθηση μπορεί να είναι.
Το «Everybody Scream» είναι ένας δίσκος χωρίς φόβο και χωρίς ντροπή. Δεν προσφέρει λύσεις, δεν προσπαθεί να καθησυχάσει. Δεν αφορά μονάχα την Florence Welch – αφορά ένα συλλογικό βίωμα, διαχρονικό και πανίσχυρο. Είναι μία ιαχή, με δόντια και φωτιά και αίμα. Είναι ένα παραλήρημα τέχνης που ζυμώνεται μέσα από τρομαγμένες καρδιές, φουρτουνιασμένα κορμιά και μισοσβησμένες ελπίδες. Υπάρχει, όμως, και η υπόσχεση ανάμεσα στις νότες: ότι το τραύμα δεν χρειάζεται να είναι βουβό. Ότι μπορούμε να φωνάξουμε – και όλοι μαζί να ακούσουμε.
Σε έναν κόσμο που μας κάνει να ντρεπόμαστε για το πένθος, για το σώμα, για τον θυμό, για το παρελθόν και για την οδύνη, η Florence Welch προτείνει κάτι αυτονόητο όσο και επαναστατικό: τη δυνατότητα να υπάρχουμε στην αλήθεια μας. Να μιλάμε. Να τραγουδάμε. Και ενίοτε, ναι, να ουρλιάζουμε.
Γιατί καμιά φορά, το ουρλιαχτό δεν είναι αδυναμία – αλλά πράξη λύτρωση.
