Η Florence Welch αποκαλύπτει τη βαθιά προσωπική διαδρομή ανάμεσα στον φόβο της έκθεσης, τη δύναμη της σκηνικής παρουσίας και τη συνεργασία με καλλιτέχνες όπως οι Mitski και Mark Bowen των IDLES.
Στο νέο, εντυπωσιακό στούντιο του Apple Music Radio στο Λος Άντζελες, η Florence Welch κάθεται απέναντι από τον Zane Lowe, έναν οικείο συνομιλητή, και αρχίζει να ξετυλίγει το νήμα πίσω από το νέο τραγούδι των Florence + The Machine με τίτλο «Everybody Scream».
Είναι το ομώνυμο τραγούδι του επερχόμενου άλμπουμ της «Everybody Scream», που θα κυκλοφορήσει στις 31 Οκτωβρίου, και για την ίδια, είναι ίσως η πιο προσωπική της δουλειά μέχρι σήμερα.
«Πριν βγάλω ένα καινούριο τραγούδι, πάντα έχω πανικό», παραδέχεται η Florence με χιούμορ και ευθύτητα. «Πάντα λέω: “Τι κάνω; Γιατί το ξανακάνω αυτό;”».
Ο φόβος αυτός δεν αφορά απλώς την έκθεση της ίδιας στο κοινό. Είναι πιο θεμελιακός: έχει να κάνει με τον ίδιο τον ρόλο της ως καλλιτέχνιδα και την εσωτερική της πάλη με την ανάγκη να “κρύβεται” αλλά και, ταυτόχρονα, να εκφράζεται.
«Υπάρχει πάντα ένα κομμάτι μου που λέει: “Όχι όχι όχι, δεν είμαι έτοιμη, το αναβάλουμε”», λέει χαρακτηριστικά. «Αλλά αυτή τη φορά, υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα το περάσω, θα προχωρήσω μέσα από τον φόβο και θα το κυκλοφορήσω».
Το «Everybody Scream» γεννήθηκε ακριβώς από αυτή τη σύγκρουση – μία δημιουργική κραυγή, ένα κάλεσμα για ελευθέρωση μέσω της τέχνης, παρά την αγωνία που τη συνοδεύει.
Η σκηνή, όπως εξηγεί, είναι ο μόνος τόπος όπου η Florence μπορεί να χωρέσει «όλα της τα συναισθήματα».
Όταν ανεβαίνει εκεί, μεταμορφώνεται: «νιώθω κυριευμένη από κάτι» λέει χαρακτηριστικά. «Δεν είμαι πια εγώ όταν είμαι στη σκηνή – κάτι με καταλαμβάνει». Και μέσα από αυτή τη «κατοχή», όπως την περιγράφει, δεν προσπαθεί μόνον να εκφραστεί, αλλά και να μεταδώσει στο κοινό της τη δύναμη αυτής της κατάστασης.
Με το «Everybody Scream», στόχος της ήταν να δημιουργήσει ένα τραγούδι που κυριολεκτικά σε οδηγεί – ή σε καλεί – να φωνάξεις, να χορέψεις, να παραδώσεις το σώμα και την ψυχή σου σε μία ένταση συναισθημάτων.
«Ήθελα οι άνθρωποι να αισθανθούν σαν να βρίσκονται στη συναυλία», εξηγεί. «Ήθελα να αισθάνονται κυριευμένοι, να νιώθουν πως ήρθε κάτι μέσα τους και τους ωθεί να φωνάξουν, να κινηθούν, να χορέψουν. Αυτό είναι το συναίσθημα που έχω εγώ επί σκηνής – και ήθελα να το μεταφέρω σε ένα τραγούδι».
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο; Ο τίτλος προηγήθηκε της μουσικής. Η Florence Welch είχε απλώς σημειώσει τη φράση: «Florence + The Machine, Everybody Scream» και αυτό ήταν.
«Ήθελα απλώς κάτι που να ριμάρει με το όνομά μου!», λέει γελώντας. Η αρχική ιδέα ήρθε από ένα playlist με τίτλο “Songs to Scream Along To”. «Σκέφτηκα… τι σημαίνει αυτό; Ότι φωνάζεις μόνος στο σαλόνι σου, μέσα στο πάτωμα; Αυτό κάνω εγώ!»
Όμως αυτό το φαινομενικά απλό λεκτικό παιχνίδι, στα χέρια της Florence, εξελίχθηκε σε κάτι πολύ βαθύτερο – ειδικά αφού στο «παιχνίδι» μπήκαν και οι συνεργάτες της.
Ο Mark Bowen των IDLES υπήρξε στρατηγικός συνεργάτης στην εξέλιξη του ήχου του άλμπουμ. Αν και αρχικά γνωρίστηκαν με αφορμή ένα remix για το «Heaven is Here», η μεταξύ τους καλλιτεχνική χημεία φούντωσε γρήγορα και από ένα απλό remix, κατέληξαν να γράψουν περίπου τα μισά κομμάτια του δίσκου μαζί.
«Υπάρχει κάτι απίστευτα συναισθηματικό στη μουσική του Bowen», τονίζει. «Είναι ωμό και βίαιο κάποιες στιγμές, αλλά βαθιά τρυφερό. Κλαίω άσχημα όταν ακούω IDLES — έχει αυτή τη συναισθηματική ένταση που είναι πολύ σπάνια στο rock σήμερα».
Για τη Florence, αυτό που έφερε στο τραπέζι ο Bowen ήταν η «εσωτερική σύγκρουση με ήχους», ένας ήχος όχι ακριβώς μελωδικός αλλά γεμάτος αλήθεια.
Η Mitski έδωσε την τελική κατεύθυνση στο τραγούδι. «Ήρθε και μου είπε, πολύ ευγενικά αλλά και με σταθερότητα: “Χρειάζεσαι ένα ρεφρέν”», εξομολογείται η Florence Welch.
«Το τραγούδι μέχρι τότε ήταν απλώς μία λίστα με εντολές – “Everybody do this, everybody do that” – αλλά η Mitski είδε πίσω από αυτό κάτι πιο ουσιαστικό. Μιλήσαμε για τη σχέση μας με τη σκηνή, εκείνη την οικειότητα που αισθάνεσαι όταν παίζεις μπροστά σε κόσμο. Και τότε άρχισε να γεννιέται πραγματικά το τραγούδι», περιέγραψε.
Το κοινό τους βίωμα, αυτό το αέναο κάλεσμα της σκηνής και ο πόνος που συχνά το συνοδεύει, κρύβεται πλέον πίσω από κάθε στροφή του τραγουδιού. Η Florence σημειώνει: «Η Mitski είναι μία από τις αγαπημένες μου καλλιτέχνιδες όλων των εποχών. Δεν ήξερα καν αν συνεργάζεται με άλλους. Το ότι ήρθε, ήταν δώρο.»
Το «Everybody Scream» δεν είναι απλώς το επόμενο κεφάλαιο των Florence + The Machine. Είναι μία πύλη προς τον εσωτερικό κόσμο της Welch – και για πρώτη φορά, ίσως περισσότερο από ποτέ, μας επιτρέπει να δούμε πίσω από το πέπλο της μεγαλοπρεπούς, σχεδόν μυθικής εικόνας της.
Όπως λέει κι η ίδια: «Μπορεί να είναι το πιο προσωπικό μου άλμπουμ και ταυτόχρονα το πιο μυθολογικό μου. Έπρεπε να χτίσω ένα δικό μου σύμπαν γύρω του για να αντέξω την έκθεση.»
Ακόμα και το πού γράφει τα τραγούδια παίζει ρόλο σ’ αυτή την αφήγηση – με χιούμορ μας ξεναγεί στον χώρο της.
«Αυτό εδώ δεν είναι η γωνία μου για να κλαίω. Αυτή είναι η βιβλιοθήκη μου. Έχει μέσα τα πνευμόνια από το “Lungs”, έργα από όλους τους δίσκους… Είναι ο χαρούμενος μου χώρος. Η γωνία μου για να κλαίω είναι κάπου αλλού» λέει με ένα γέλιο, υπονοώντας με ευαισθησία πως το να είσαι καλλιτέχνης σημαίνει και να επιτρέπεις στον εαυτό σου να περνά μέσα από όλα τα στάδια: από την κραυγή, στη σιωπή – και πίσω πάλι.
Το άλμπουμ «Everybody Scream» κυκλοφορεί στις 31 Οκτωβρίου και είναι ό,τι πιο Florence μπορείς να φανταστείς — σκοτεινό, θεατρικό, γυμνά ειλικρινές και μελωδικά ανατρεπτικό.
