Οι Fontaines D.C. αποχαιρετούν θριαμβευτικά το «Romance».
Κάθε μεγάλη ιστορία αγάπης έχει ένα τέλος. Ή μήπως όχι; Για τους Fontaines D.C., η περίοδος του τέταρτου, θριαμβευτικού άλμπουμ τους, «Romance», δεν θα μπορούσε να κλείσει παρά μόνο με έναν τρόπο που να αντικατοπτρίζει την ίδια την ουσία του: έντονο, αινιγματικό και βαθιά συναισθηματικό.
Η αυλαία πέφτει με την κυκλοφορία ενός απόκοσμου, σχεδόν στοιχειωμένου live video για το «Desire», έναν οπτικοακουστικό επίλογο που μοιάζει περισσότερο με παραλήρημα παρά με τυπική συναυλιακή καταγραφή.
Το βίντεο, υπό τη σκηνοθετική ματιά του Aube Perrie, δεν είναι μία απλή συρραφή από τις ζωντανές τους εμφανίσεις. Είναι ένα κολάζ από ασυνάρτητα, σχεδόν παραληρηματικά πλάνα, τραβηγμένα κυρίως από τις συναυλίες τους στο θρυλικό Alexandra Palace του Λονδίνου.
Η κάμερα τρέμει, η εικόνα παραμορφώνεται και στο επίκεντρο δεν είναι μόνο η γνώριμη, ηλεκτρισμένη ενέργεια του Grian Chatten επί σκηνής. Ανάμεσα στο πλήθος και στα παρασκήνια, μία απειλητική φιγούρα με φωσφοριζέ πράσινη μπαλακλάβα και ασορτί φόρμα παραμονεύει, καταδιώκει, παρατηρεί.
Είναι ο ίδιος χαρακτήρας που ο Chatten είχε ενσαρκώσει στο βίντεο του «Starburster», ένα alter ego που μοιάζει να συμβολίζει το άγχος, την παράνοια και την πίεση της δόξας που τους ακολουθεί σε κάθε βήμα.
Το κεφάλαιο του «Romance» ήταν μία σεισμική χρονιά για τους Fontaines D.C. Είδαν τη φήμη τους να εκτοξεύεται σε νέα, δυσθεώρητα ύψη, κερδίζοντας το βραβείο για το Διεθνές Συγκρότημα της Χρονιάς στα BRIT Awards και μετατρέποντας το post-punk πάθος τους σε ύμνους που τραγουδήθηκαν από δεκάδες χιλιάδες κόσμου.
Οι συναυλίες τους σε τεράστιους, ανοιχτούς χώρους όπως το Finsbury Park του Λονδίνου και το Wythenshawe Park του Μάντσεστερ μετατράπηκαν σε τελετές, μαζικές συνάξεις όπου η ένταση της μουσικής τους γινόταν ένα με τον παλμό του κοινού.
Η περιοδεία τους, που τους ταξίδεψε σε εμβληματικά φεστιβάλ όπως το Rock en Seine στη Γαλλία και το Primavera Sound στην Ισπανία, ολοκληρώθηκε με μία μεγαλειώδη εμφάνιση στο Μπέλφαστ.
Λίγο μετά, ο μπασίστας Conor Deegan III αποτύπωσε το συναίσθημα της στιγμής με έναν τρόπο ποιητικό, σχεδόν κινηματογραφικό, γράφοντας στο Instagram: «Αφήσαμε το ρομάντζο μας σε 162 κομμάτια μαζί σας. Σας ευχαριστούμε που μας δώσατε πίσω το δικό σας για να μας γεμίσετε ξανά, μέχρι το χείλος, και ακόμα παραπέρα».
Αλλά οι Fontaines D.C. απέδειξαν ότι η φωνή τους έχει δύναμη και πέρα από τη σκηνή. Μέσα σε αυτή την καταιγιστική χρονιά, βρήκαν τον χρόνο να χρησιμοποιήσουν την πλατφόρμα τους για σκοπούς που θεωρούν ζωτικής σημασίας.
Συνεργάστηκαν με τη φιλανθρωπική οργάνωση ψυχικής υγείας CALM, κυκλοφορώντας ένα T-shirt με το εξώφυλλο του άλμπουμ τους για την ευαισθητοποίηση γύρω από την πρόληψη των αυτοκτονιών.
Μια κίνηση που αποκτά ακόμα μεγαλύτερο βάρος, αν θυμηθεί κανείς τις παλαιότερες εξομολογήσεις του Chatten για τις δικές του μάχες με «κρίσεις άγχους και οργής» κατά τη διάρκεια των περιοδειών.
Παράλληλα, οι Fontaines D.C. δεν δίστασαν να εκφράσουν ανοιχτά την υποστήριξή τους προς την Παλαιστίνη, επιβεβαιώνοντας πως είναι ένα συγκρότημα με συνείδηση και θέση.
Η αυλαία, λοιπόν, έπεσε. Η τελευταία τους ανάρτηση στα social media μετά το τέλος της περιοδείας ήταν λιτή αλλά περιεκτική: μία φωτογραφία των μελών αγκαλιασμένων και μία λέξη: «Ευχαριστούμε».
Το video clip για το «Desire» δεν είναι απλώς ένα αντίο στην εποχή του «Romance». Είναι η απόδειξη ότι για τους Fontaines D.C., η τέχνη και η ζωή είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, γεμάτες ομορφιά, αγωνία και μία ακατέργαστη ειλικρίνεια.
Καθώς κλείνουν αυτό το κεφάλαιο, δεν αφήνουν πίσω τους μόνο έναν σπουδαίο δίσκο και αξέχαστες συναυλίες.
Αφήνουν πίσω τους το αποτύπωμα ενός συγκροτήματος που έφτασε στην κορυφή χωρίς να χάσει την ψυχή του, μετατρέποντας τις εσωτερικές συγκρούσεις του σε παγκόσμιους ύμνους και αποδεικνύοντας ότι, τελικά, η πιο δυνατή επιθυμία είναι αυτή για αυθεντική σύνδεση. Και αυτή η επιθυμία παραμένει.
