Ο Gene Simmons αναλύει με μουσικούς όρους και παραδείγματα γιατί θεωρεί τους Beatles αξεπέραστους.
Σε μία πρόσφατη εμφάνισή του στο podcast «The School Of Greatness» με οικοδεσπότη τον Lewis Howes, ο Gene Simmons, κλήθηκε να κατονομάσει μερικούς από τους σπουδαιότερους μουσικούς και τραγουδοποιούς που έχει δει ή ακούσει ποτέ.
Η απάντησή του δεν ήταν απλώς άμεση, αλλά και μία βαθιά, παθιασμένη ανάλυση που αποκάλυψε μία πτυχή του που συχνά επισκιάζεται από την περσόνα του στους KISS. Για τον Simmons, η κορυφή της μουσικής πυραμίδας έχει ένα και μόνο όνομα.
«Λοιπόν, είναι σαφές ότι οι Beatles βρίσκονται πέρα και πάνω από οτιδήποτε έχει δει κανείς στη μουσική τα τελευταία, ω, 200 χρόνια — εύκολα. Όχι από την Αναγέννηση», δήλωσε με μία βεβαιότητα που δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης.
Η εξήγησή του δεν περιορίστηκε σε μία απλή προτίμηση, αλλά εξελίχθηκε σε μία αφήγηση για την απαράμιλλη ευφυΐα των Beatles.
«Πρέπει να καταλάβεις, υπήρξαν μόνο για επτά χρόνια και προέρχονταν από ένα μέρος που ήταν γεμάτο σήψη, το Λίβερπουλ, όπου ποτέ δεν συνέβαινε τίποτα. υψηλό ποσοστό ανεργίας, καμία εμπειρία, κανένα βιογραφικό, τίποτα απολύτως. Κι όμως», συνέχισε, αρχίζοντας να τραγουδά: «“I Wanna Hold Your Hand”, “she Loves You. Yeah, Yeah, Yeah”».
«Και εκείνη η τελευταία συγχορδία, εκείνη η ελάσσων ενάτη, είναι μία τόσο εξεζητημένη συγχορδία, αν ξέρεις από μουσική… Αυτό το πράγμα είναι σχεδόν σαν μία jazz συγχορδία — αδιανόητο στη rock μουσική», σημείωσε.
Για να κάνει το επιχείρημά του ακόμα πιο σαφές, ο Gene Simmons προχώρησε σε μια συγκριτική ανάλυση της δομής των τραγουδιών, αντιπαραβάλλοντας τους Beatles με άλλους γίγαντες της rock.
«Εντάξει, κοίτα, θα σου δώσω κάτι που θα μπορείς να καταλάβεις. Το “Satisfaction” των Rolling Stones είναι ένα από τα σπουδαία τραγούδια… Χρειάζονται περίπου 40 δευτερόλεπτα για να φτάσει στο πρώτο ρεφρέν, το “I can’t get no…”. Ή οτιδήποτε άλλο», είπε.
«Το “Sunshine Of Your Love” των Cream. Χρειάζονται περίπου 50 δευτερόλεπτα για να φτάσει στο “I’ve been waiting so long” και όλα αυτά. Και ούτω καθεξής. Οι Beatles. “Μόλις έγραψα ένα νέο τραγούδι”. “Πώς λέγεται;”. “Λέγεται ‘Help’”. “Πώς πάει;”. Πάει κάπως έτσι: “Help. I need somebody. Help”. Ούτε καν εισαγωγή, τίποτα», συνέχισε.
Ο Gene Simmons εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από την απλότητα και την αμεσότητα των τραγουδιών των Beatles, αλλά και από τη δομή τους.
«“Έχω άλλο ένα για σένα”. “Πώς λέγεται;”. “Λέγεται ‘Yesterday’”. “Πώς πάει;”. Πάει κάπως έτσι: “Yesterday”. “Έχω άλλο ένα για σένα. Λέγεται ‘Michelle’”. “Πώς πάει;”. “Michelle…”. “Έχω άλλο ένα για σένα. Λέγεται ‘Hey, Jude’”. Όχι μόνο ξεκινά με το “Hey, Jude”, αλλά η λέξη “Hey” ακούγεται πριν από τη μουσική. “Hey, Jude”, και μετά μπαίνουν οι συγχορδίες», περιέγραψε.
«Αυτά είναι που ονομάζονται τέλεια τραγούδια. Όχι μόνο αυτό, αλλά ο τίτλος του τραγουδιού είναι η πρώτη λέξη του τραγουδιού, είναι το πιο αξιομνημόνευτο τραγούδι και είναι η τελευταία λέξη στο τραγούδι. “Yesterday”. Οι τελευταίες λέξεις του τραγουδιού, “Cause I believe in yesterday”. Ποιος γράφει τέτοια τραγούδια; Είναι αδιαμφισβήτητο. Η γραφή τους είναι μοναδική», συνέχισε.
«Ο Paul McCartney, ειδικά, είναι μακράν ο πιο επιτυχημένος τραγουδοποιός σε ολόκληρη την ιστορία της ηχογραφημένης μουσικής. Υπήρξαν πάνω από χίλιοι διαφορετικοί καλλιτέχνες που ηχογράφησαν μόνο το “Yesterday”», τόνισε.
Αυτή η βαθιά εκτίμηση του Gene Simmons δεν είναι πρόσφατη.
Σε μία παλαιότερη συνέντευξή του στο περιοδικό Spin, είχε ανατρέξει στην πρώτη του επαφή με το φαινόμενο των Beatles, περιγράφοντάς την με σχεδόν μεταφυσικούς όρους.
«Όταν ήμουν παιδί, με επηρέασαν οι Beatles — ήταν σαν θρησκευτικό γεγονός, σαν μία μοναδικότητα. Δεν ήμουν μουσικός. Ήμουν απλώς ένα παιδί. Άνοιξα την τηλεόραση και εμφανίστηκαν οι Beatles: “She loves you, yeah, yeah, yeah”. Και σκεφτόμουν: “Τι είναι αυτό; Τι προφορά είναι αυτή;”. Και έμοιαζαν με κορίτσια, και ήταν μικρόσωμοι άνθρωποι με αστεία κουρέματα», ανέφερε.
Από εκείνη την πρώτη, σχεδόν αλλόκοτη εντύπωση ενός παιδιού, μέχρι τη σημερινή, εμπεριστατωμένη ανάλυση ενός βετεράνου της rock, η διαδρομή της αντίληψης του Gene Simmons για τους Beatles είναι αποκαλυπτική.
Η ανάλυσή του υπερβαίνει την απλή έκφραση θαυμασμού και μετατρέπεται σε ένα μάθημα μουσικής θεωρίας και δομής, αποδεικνύοντας ότι η κληρονομιά των «Σκαθαριών» από το Λίβερπουλ δεν βασίζεται μόνο στο συναίσθημα, αλλά και σε μία τεχνική αρτιότητα που, σύμφωνα με τα λόγια ενός θρύλου όπως ο Gene Simmons, παραμένει αξεπέραστη και αιώνια.
