Ο Gene Simmons των KISS κάλεσε το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών να θεσπίσει δίκαιη νομοθεσία για την πληρωμή των καλλιτεχνών από τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις, χαρακτηρίζοντας το σημερινό σύστημα «ντροπή για τη μουσική βιομηχανία».
Ο Gene Simmons δεν έχει συνηθίσει να μασάει τα λόγια του. Το απέδειξε για ακόμη μία φορά, όταν εμφανίστηκε την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2025 στο Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών, προκειμένου να καταθέσει ενώπιον της Υποεπιτροπής Πνευματικής Ιδιοκτησίας της Γερουσίας.
Αφορμή ήταν η ακρόαση για τον νόμο American Music Fairness Act, μία νέα πρόταση που φιλοδοξεί να αλλάξει ριζικά το καθεστώς πνευματικών δικαιωμάτων στο ραδιόφωνο – υποχρεώνοντας, επιτέλους, τους ραδιοφωνικούς σταθμούς να καταβάλουν αμοιβές και στους καλλιτέχνες, πέρα από τους τραγουδοποιούς.
Με έντονη γλώσσα και χαρακτηριστική θεατρικότητα, ο συνιδρυτής του θρυλικού συγκροτήματος KISS υπογράμμισε ότι το τρέχον σύστημα είναι «ηθικά απαράδεκτο», καθώς οι μουσικοί που ερμηνεύουν τα τραγούδια τους δεν λαμβάνουν δεκάρα από τα εκατομμύρια ραδιοφωνικά airplay των έργων τους. Εκείνοι που πληρώνονται σήμερα είναι μόνο οι δημιουργοί των στίχων ή της μουσικής – όχι οι ίδιοι οι ερμηνευτές.
«Υπάρχουν καλλιτέχνες-θρύλοι, όπως ο Frank Sinatra, ο Bing Crosby και ο Elvis Presley, που δεν πήραν ούτε ένα σεντ για τα εκατομμύρια φορές που τα τραγούδια τους ακούστηκαν στο ραδιόφωνο», τόνισε ο Simmons.
Και προχώρησε ακόμη πιο μακριά: «Όταν οι σταρ που σήκωσαν τη μουσική βιομηχανία στους ώμους τους αντιμετωπίζονται έτσι, τότε είναι σαν να τους φερόμαστε χειρότερα κι από σκλάβους. Οι σκλάβοι, τουλάχιστον, έπαιρναν φαγητό και νερό. Ο Elvis και ο Sinatra δεν πήραν τίποτα».
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Gene Simmons αποκάλυψε ένα περιστατικό από τα βραβεία Kennedy Center Honors, όπου συνάντησε τον George Strait, συνάδελφό του τιμώμενο. «Τον ρώτησα αν γνωρίζει ότι δεν έχει λάβει ποτέ χρήματα για το ραδιοφωνικό airplay του “Amarillo by Morning”», είπε. «Δεν είχε ιδέα. Έπρεπε να ρωτήσει την ομάδα του για να το επιβεβαιώσει».
Με φωνή που συνδύαζε θυμό και απογοήτευση, συνέχισε: «Αν είσαι εναντίον αυτού του νομοσχεδίου, τότε είσαι αντιαμερικανός. Δεν μπορείς να επιτρέπεις αυτή την αδικία να συνεχίζεται».
Ο μπασίστας στηλίτευσε μάλιστα το γεγονός ότι χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα – αλλά ακόμη και αρκετά κράτη της Ευρώπης – αποδίδουν δικαιώματα τόσο στους τραγουδοποιούς όσο και στους καλλιτέχνες, σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Πώς είναι δυνατόν, αναρωτήθηκε, να είμαστε δεύτεροι μετά τη Ρωσία – μία χώρα που θεωρούμε αυταρχική – στο ζήτημα της δικαιοσύνης απέναντι στους μουσικούς;»
Η αμερικανική πραγματικότητα είναι πραγματικά απογοητευτική: όπως επισημάνθηκε και στη διάρκεια της ακρόασης, ελάχιστες χώρες παγκοσμίως εξακολουθούν να αγνοούν τα πνευματικά δικαιώματα των ερμηνευτών τους. Η Αμερική φιγουράρει σε αυτή την προβληματική λίστα μαζί με την Κούβα, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα – μία σύγκριση που, όπως επεσήμανε ο Simmons, αποτελεί «διπλωματική και πολιτιστική ταπείνωση».
Στο πάνελ της ακρόασης συμμετείχε επίσης ο Michael Huppe, πρόεδρος και CEO της SoundExchange, της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που διαχειρίζεται τα δικαιώματα από τις ψηφιακές ροές.
Ο Huppe, από τους βασικούς υποστηρικτές του νομοσχεδίου, τόνισε ότι η αλλαγή είναι αναγκαία και δίκαιη – ιδιαίτερα σε μία εποχή που η βιομηχανία του ραδιοφώνου εξακολουθεί να κερδίζει εκατομμύρια από τα έργα των καλλιτεχνών χωρίς να τους αποδίδει τίποτα.
Τη μοναδική αντίθετη φωνή εξέφρασε ο Henry Hinton, ιδιοκτήτης τεσσάρων ραδιοφωνικών σταθμών στη Βόρεια Καρολίνα, ο οποίος προειδοποίησε ότι η επιβολή νέων δικαιωμάτων θα αποδειχθεί «οικονομικά μη βιώσιμη».
«Όταν επιβάλλονται τέλη, η δωρεάν τοπική ραδιοφωνία θα χρειαστεί να κάνει περικοπές αλλού. Θα πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στο να καλύψουμε αγώνες ποδοσφαίρου ή να πληρώσουμε τις νέες χρεώσεις· ανάμεσα στη διατήρηση των θέσεων εργασίας μας ή στην αποστολή περισσότερων χρημάτων στη βιομηχανία δίσκων, η οποία ήδη καταγράφει ρεκόρ κερδών».
Ο Simmons, με το γνωστό του ύφος, δεν άφησε το επιχείρημα αυτό να περάσει αναπάντητο. «Αν οι τρεις από τους τέσσερις σταθμούς σου πρέπει να πληρώσουν 500 δολάρια όταν — όχι αν — αυτό το νομοσχέδιο περάσει, τότε ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημά σου;» απάντησε αιχμηρά, προκαλώντας χειροκρότημα στην αίθουσα.
Η συζήτηση γύρω από την American Music Fairness Act συνεχίζεται έντονα. Το νομοσχέδιο έχει συγκεντρώσει την υποστήριξη δεκάδων γνωστών καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων οι David Byrne, Randy Travis, Boyz II Men και Master P, ο οποίος είχε μάλιστα γράψει άρθρο – παρέμβαση στο Rolling Stone υπέρ της πρωτοβουλίας.
Το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο: μία δικαιότερη αντιμετώπιση των δημιουργών και ερμηνευτών σε μία αλυσίδα που για δεκαετίες στηρίζεται στις πλάτες τους.
Μετά από πέντε δεκαετίες στην κορυφή της ροκ, ο Gene Simmons παραμένει πιστός στον ρόλο του ως φωνή διαμαρτυρίας μέσα στην αμερικανική μουσική σκηνή. Δεν μιλά για τον εαυτό του· μιλά για τους μουσικούς που άφησαν το αποτύπωμά τους χωρίς ποτέ να πληρωθούν δίκαια.
Και όπως το έθεσε ο ίδιος: «Οι απεσταλμένοι μας στον κόσμο είναι ο Elvis και ο Frank Sinatra. Αν εκείνοι δεν πληρώθηκαν ποτέ, τότε κάτι θεμελιώδες πάει στραβά. Ώρα να το αλλάξουμε».
Ο Gene Simmons μπορεί να έγινε διάσημος φορώντας make-up και κρατώντας ένα φλεγόμενο μπάσο, αλλά αυτή τη φορά, το όπλο του είναι η ίδια η φωνή του — μία φωνή που ζητά, πολύ απλά, δικαιοσύνη.
