Ο σκηνοθέτης του «Elvis» παρουσιάζει ένα επικό ντοκιμαντέρ με σπάνιο υλικό από τη θρυλική περίοδο των εμφανίσεων του Elvis Presley στο Λας Βέγκας – Ένα φιλμ που υπόσχεται να αποκαταστήσει τη φωνή και την ψυχή του βασιλιά όπως δεν τις έχουμε ξαναδεί
Ο Baz Luhrmann δεν φαίνεται έτοιμος να αποχωριστεί τον Elvis Presley – και ποιος θα τον κατηγορήσει; Τρία χρόνια μετά το κινηματογραφικό του πορτρέτο «Elvis» (2022), που απογείωσε τον Austin Butler και χάρισε στον μύθο του βασιλιά του rock and roll ένα σύγχρονο, επιβλητικό comeback, o Αυστραλός σκηνοθέτης επιστρέφει με ένα νέο πρότζεκτ αφιερωμένο στον ίδιο θρύλο: το «EPiC: Elvis Presley in Concert».
Πρόκειται για την πρώτη μη μυθοπλαστική ταινία του Luhrmann – ένα υβριδικό φιλμ που δεν είναι «ακριβώς ντοκιμαντέρ, ούτε καθαρόαιμη συναυλιακή ταινία», όπως δηλώνει ο ίδιος. Είναι, κατά τα λόγια του, «μια νέα σελίδα στο κινηματογραφικό σύμπαν του Elvis».
Η ταινία, που έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο τον Σεπτέμβριο, θα προβληθεί πρώτα στην Graceland στις 8 Ιανουαρίου, ημερομηνία που θα συνέπιπτε με τα 91α γενέθλια του Presley, και στη συνέχεια θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά στις αίθουσες IMAX από τις 20 Φεβρουαρίου 2026, με ευρύτερη διανομή από τις 27 Φεβρουαρίου.
Το υλικό του «EPiC» προήλθε από μία σχεδόν αρχαιολογική ανασκαφή. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του για το «Elvis», ο Luhrmann ανακάλυψε δεκάδες μπομπίνες 35mm και 8mm που φυλάσσονταν σε αλατωρυχεία του Κάνσας – πολύτιμα φιλμ από τις συναυλίες του Presley, πολλά από τα οποία θεωρούσαν χαμένα εδώ και δεκαετίες.
Μεταξύ αυτών βρέθηκαν και σκηνές από το μυθικό «Elvis on Tour» (1972) και το «Elvis: That’s The Way It Is» (1970), μαζί με σπάνιο υλικό από το αρχείο του Graceland: στιγμές από πρόβες, παρασκήνια, ακόμη και την εμβληματική εμφάνιση του Presley το 1957 στη Χαβάη, με το χρυσό του σακάκι.
Αν και μεγάλο μέρος των πλάνων αυτών ήταν βουβό, η δημιουργική ομάδα του Luhrmann κατάφερε να τα αποκαταστήσει και να τα συγχρονίσει με αυθεντικές ηχογραφήσεις.
Κατά τη διαδικασία, εντοπίστηκε ένα ακόμη στοιχείο – θησαυρός: μία 45λεπτη ηχητική συνομιλία όπου ο ίδιος ο Elvis αφηγείται τη ζωή του. Αυτό το ηχητικό υπόστρωμα δίνει στην ταινία έναν βαθύτερο συναισθηματικό τόνο – μία αίσθηση εξομολόγησης από τον ίδιο τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο.
Το trailer ξεκινά με τους επιβλητικούς ήχους του «Also sprach Zarathustra» του Richard Strauss, για να δώσει αμέσως μετά χώρο στον Presley να επιστρέψει στη σκηνή. Ο φακός τον συλλαμβάνει να στριφογυρίζει το δαχτυλίδι του και να χτυπά ρυθμικά το πόδι του λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Λας Βέγκας, το 1969 – τη χρονιά που ξεκίνησε η θρυλική του σειρά εμφανίσεων στην πόλη.
Η φράση που εμφανίζεται στην οθόνη αναγγέλλει: «Για σαράντα χρόνια υπήρχαν φήμες για χαμένο υλικό… Τώρα βρέθηκε».
Κι έπειτα, ακούγεται η φωνή του ίδιου του Elvis Presley : «Έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά, αλλά ποτέ η δική μου εκδοχή της ιστορίας».
Με αυτόν τον τρόπο, το φιλμ επιχειρεί να δώσει επιτέλους «τον λόγο στον Elvis», όπως εξηγεί ο Luhrmann, επιτρέποντάς του να “συνομιλήσει” με το κοινό του μισό αιώνα μετά τον θάνατό του. Το trailer κορυφώνεται με τον Presley να ερμηνεύει το «The Battle Hymn of the Republic» – μία στιγμή που ακροβατεί ανάμεσα στη συγκίνηση και τη μεγαλοπρέπεια.
Στην περιγραφή του έργου, ο Baz Luhrmann μιλά για ένα φιλμ που «υφαίνει μαζί εικόνες, ήχους και συναισθήματα από μία εποχή ανεπανάληπτης δημιουργικότητας».
Στο «EPiC» συνδυάζεται ανέκδοτο υλικό από τη δεκαετία του 1970, κινηματογραφημένο σε φιλμ 16mm και 8mm, με νέες αποκαταστάσεις των πιο εντυπωσιακών εμφανίσεων του Elvis Presley στο Λας Βέγκας. Παράλληλα, το ντοκιμαντέρ εμπλουτίζεται με ηχητικές αφηγήσεις του ίδιου του καλλιτέχνη, προσφέροντας ένα είδος πολυδιάστατου αυτοπορτρέτου.
Η πρώτη γεύση από την ταινία συνοδεύεται από το «An American Trilogy», το εμβληματικό medley που ο Presley καθιέρωσε στις ζωντανές του εμφανίσεις, ενώ στην οθόνη δεσπόζει η υπόσχεση ότι αυτό που θα δούμε δεν είναι «απλώς ένα ντοκιμαντέρ, ούτε απλώς μία συναυλία». Όπως δηλώνει και το ίδιο το trailer, είναι «κάτι παραπάνω… Είναι ΕΠΙΚΟ».
Ο Luhrmann, άλλωστε, ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τη μεγαλοπρέπεια και την υπερβολή. Το όνομά του έχει ταυτιστεί με τη θεατρικότητα και την ένταση — από το «Moulin Rouge!» έως το «The Great Gatsby». Με το «Elvis» (2022), απέδειξε πως μπορεί να μετατρέψει τη βιογραφία ενός μουσικού θρύλου σε ποιητική κινηματογραφία.
Και τώρα, με το «EPiC», επιχειρεί κάτι ακόμη πιο φιλόδοξο: να “αναστήσει” τον Elvis όχι ως εικόνα νοσταλγίας, αλλά ως ζωντανό πολιτισμικό φαινόμενο.
Η προηγούμενη του ταινία απέσπασε οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ, αγαπήθηκε από το κοινό και απέφερε πάνω από 288 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Το «EPiC: Elvis Presley in Concert» έρχεται ως φυσική συνέχεια αυτής της εμμονής με τον Βασιλιά – μία εμμονή γεμάτη σεβασμό, θαυμασμό και, αυτή τη φορά, αυθεντική συγκίνηση.
Η αλήθεια είναι πως ελάχιστοι καλλιτέχνες παραμένουν τόσο παρόντες στη συλλογική φαντασία όσο ο Elvis Presley. Ο BazLuhrmann, με τη νέα του ταινία, του δίνει ξανά φωνή – και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα. Γιατί όπως δείχνει και το teaser, πενήντα χρόνια μετά, ο Elvis… εξακολουθεί να βρίσκεται στο κτήριο.
