Σε μία σπάνια εξομολόγηση μετά τον σπαρακτικό θάνατο του Πρίγκιπα του Σκότους, ο Gene Simmons των KISS αποκαλύπτει το μάθημα που πήρε από την αυθεντικότητα του Ozzy Osbourne και τη διαφορά της από τη δική του «πανοπλία».
Ο Gene Simmons, ο εμβληματικός μπασίστας και συν-τραγουδιστής των KISS, μίλησε για την κληρονομιά του Ozzy Osbourne, αποκαλύπτοντας το βαθύ μάθημα που έμαθε από τον θρύλο των Black Sabbath, ο οποίος έφυγε από τη ζωή νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι.
Ο frontman των Black Sabbath και εμβληματικός σόλο καλλιτέχνης απεβίωσε τον Ιούλιο, σε ηλικία 76 ετών. Ο θάνατός του ήρθε μόλις 17 ημέρες αφότου έδωσε την τελευταία συναυλία του στην εκδήλωση «Back To The Beginning» στο Μπέρμιγχαμ, κλείνοντας έναν τεράστιο κύκλο στην ιστορία της ροκ.
Σε μία νέα συνέντευξη στο podcast «Fail Better» του David Duchovny, ο Simmons άνοιξε την καρδιά του για τη σχέση του με τον Osbourne, περιγράφοντας τον εκλιπόντα ως έναν άνθρωπο που παρέμεινε προσγειωμένος παρά τη δόξα του και χαρακτηρίζοντας τον θάνατό του «σπαρακτικό».
«Ήταν ένα μοναδικό ανθρώπινο ον, ένας γίγαντας, ο οποίος, ανεξάρτητα από το τι έλεγε ο καθένας, ήταν πάντα ο Ozzy και σου φερόταν ακριβώς το ίδιο όπως και στον διπλανό του», είπε ο Simmons. «“Γεια, πώς είσαι; Χαίρομαι που σε βλέπω”. Καμία έπαρση, τίποτα το επιτηδευμένο πάνω του».
Ο Gene Simmons, ο οποίος, όπως δήλωσε, γνώριζε τον Ozzy για «δεκαετίες ολόκληρες», εξήγησε πώς η φύση του Osbourne τον επηρέασε.
«Είναι ένα καλό μάθημα για ηλίθιους σαν εμένα που μερικές φορές —το παραδέχομαι, είμαι ένοχος— καβαλούν το καλάμι και λένε: “Ουάου, είμαι ο Gene Simmons”», πρόσθεσε. «Και αν είχες γνωρίσει τον Ozzy, ξέρεις, έπρεπε να δείξεις τον καλύτερό σου εαυτό. Προσπαθείς, γιατί είναι μεγάλη υπόθεση».
Η ανεπιτήδευτη ζεστασιά του Osbourne προς τους γύρω του άφησε ανεξίτηλο σημάδι στον Simmons, ο οποίος έκανε μία ενδιαφέρουσα σύγκριση με τη δική του προσέγγιση στη ζωή.
«Εγώ βάσισα τη ζωή μου στη δημιουργία μίας πανοπλίας γύρω μου για να μην πληγωθώ — άλλαξα το όνομά μου, την εμφάνισή μου, έκανα ό,τι χρειαζόταν για να επιβιώσω και να φαίνομαι πιο δυνατός και πιο επιτυχημένος από ό,τι είμαι», εξομολογήθηκε.
«Ο κόσμος νομίζει ότι είμαι πολύ πλουσιότερος από ό,τι στην πραγματικότητα. Δηλαδή, τα έχω πάει καλά, αλλά… είναι αυτό το πράγμα και μου αρέσει, γιατί τείνει να σημαίνει ότι μπορεί να μην πληγωθείς τόσο πολύ. Γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θέλουν να σε βλάψουν. Επειδή έχουν κενές ζωές; Δεν ξέρω γιατί», συνέχισε.
Ο Gene Simmons εξέφρασε επίσης τον θαυμασμό του για το γεγονός ότι ο Ozzy Osbourne μπορούσε να είναι αυθεντικός και άφοβος με έναν τρόπο που ο ίδιος δυσκολευόταν. «Είναι σημαντικό να συναντάς κάποιον σαν τον Ozzy που είναι απλά ο εαυτός του», τόνισε.
Αναλύοντας την αντίθεση μεταξύ της περσόνας και του πραγματικού ανθρώπου, ο Simmons περιέγραψε τη σκηνική παρουσία του Osbourne ως ένα είδος «θεραπείας μέσω κραυγών».
«Βγαίνεις εκεί έξω και είναι απλώς όλη αυτή η ενέργεια που ξεχύνεται. Αλλά παραδόξως, ο πραγματικός Ozzy υποτίθεται ότι είναι ο Πρίγκιπας του Σκότους, κι όμως στις συναυλίες, στέλνει φιλιά στους θαυμαστές και λέει: “Σας αγαπώ”. Αν ήσουν ο Πρίγκιπας του Σκότους, αυτό είναι το αντίθετο. Αυτό μοιάζει περισσότερο με καλό άνθρωπο. Ήταν ένας γίγαντας».
Το πιστοποιητικό θανάτου του Ozzy Osbourne επιβεβαίωσε ως αιτία θανάτου την καρδιακή προσβολή, ενώ ανέφερε επίσης ότι έπασχε από στεφανιαία νόσο και Πάρκινσον. Το έγγραφο κατέγραφε το επάγγελμά του ως «Τραγουδοποιός, Performer και Θρύλος της Ροκ».
Ο Gene Simmons ήταν ένας από τους αμέτρητους μουσικούς που απέτισαν φόρο τιμής στον Ozzy μετά τον θάνατό του στα τέλη Ιουλίου, σε μία περίοδο όπου οι κόσμοι των KISS και των Black Sabbath ενώθηκαν στο πένθος.
Η εξομολόγηση του Gene Simmons δεν αποτελεί απλώς έναν ακόμη φόρο τιμής σε έναν θρύλο που χάθηκε. Είναι μία βαθιά ανάλυση της αυθεντικότητας σε έναν κόσμο γεμάτο μάσκες, όπως αυτός της ροκ μουσικής.
Μέσα από τα λόγια του, αποκαλύπτεται η σύγκρουση δύο φιλοσοφιών επιβίωσης: της άφοβης, σχεδόν παιδικής ειλικρίνειας του Ozzy Osbourne απέναντι στην υπολογισμένη, θωρακισμένη περσόνα του ίδιου του Simmons.
Η παραδοχή του ότι η ακεραιότητα του «Πρίγκιπα του Σκότους» τον έκανε να νιώθει την ανάγκη να είναι «καλύτερος», αποδεικνύει ότι η μεγαλύτερη κληρονομιά του Ozzy δεν ήταν μόνο η μουσική του, αλλά η υπενθύμιση ότι, ακόμα και στην κορυφή του κόσμου, η πιο ισχυρή δύναμη παραμένει το να είσαι απλά και αληθινά ο εαυτός σου.
