Σε μία σπάνια συνέντευξη, οι Nigel Tufnel και David St. Hubbins των Spinal Tap μιλούν για τη νέα τους ταινία, τον «αξιοπρεπή» Paul McCartney και γιατί ακόμα νιώθουν «γελοιοποιημένοι» από το πρώτο ντοκιμαντέρ.
Μετά από περισσότερα από 15 χρόνια, οι Spinal Tap επανενώθηκαν για μία ακόμη συναυλία και ο σκηνοθέτης Marty DiBergi (Rob Reiner), ο οποίος είχε απαθανατίσει το συγκρότημα σε όλη τη φθίνουσα δόξα του για την ταινία «This Is Spinal Tap» του 1984, κατέγραψε για άλλη μία φορά την επανένωση και τα χρόνια που μεσολάβησαν στο «Spinal Tap II: The End Continues».
Το mockumentary έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου. Ένα νέο άλμπουμ των Spinal Tap κυκλοφόρησε την ίδια ημέρα.
Πριν από την πρεμιέρα της ταινίας, το Billboard πήρε συνέντευξη στο Λος Άντζελες από τα μέλη του βρετανικού συγκροτήματος, τον Nigel Tufnel (Christopher Guest) και τον David St. Hubbins (Michael McKean) —ο μπασίστας Derek Smalls (Harry Shearer) δεν ήταν διαθέσιμος— σχετικά με την πολυαναμενόμενη επανένωση, καθώς και για τη συνεργασία τους με τον Σερ Paul McCartney.
Αρκεί να πούμε ότι ο St. Hubbins δεν είναι θαυμαστής του, αλλά παραδέχεται ότι ο θρύλος των Beatles είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένας «αξιοπρεπής τραγουδοποιός». Το δίδυμο μοιράστηκε επίσης τις αναμνήσεις του από τον εκλιπόντα Ozzy Osbourne και τις σκέψεις του για την πρωτότυπη ταινία.
«Ένιωσα λες και ήταν χθες», λέει ο Tufnel για την επανένωση, «επειδή κοιτάς γύρω σου και όλοι είναι στην ίδια θέση».
«Φαίνονται ίδιοι. Με περισσότερα τατουάζ», παρεμβαίνει ο St. Hubbins. «Εκτός από το ότι είναι γέροι. Σκέφτεσαι: “Αυτό είναι παράξενο. Υπάρχει ένας γέρος που τραγουδάει” και μετά λες: “Α, αυτός είμαι εγώ!”».
Το δίδυμο, το οποίο ισχυρίστηκε ότι δεν έχει δει τη νέα ταινία, εξέφρασε επίσης τις αντιρρήσεις του για την πρωτότυπη ταινία, νιώθοντας ότι ο DiBergi τους είχε παρουσιάσει στα χειρότερά τους, συμπεριλαμβανομένου του θρυλικού πλάνου όπου χάνονται στον δρόμο τους προς τη σκηνή.
«Νιώσαμε γελοιοποιημένοι, και δεν ήταν ωραίο συναίσθημα», λέει ο St. Hubbins. «Εμείς να χανόμαστε. Όλοι χάνονται πού και πού», πρόσθεσε ο Tufnel, προτού ο St. Hubbins επανέλθει: «Σε εμάς έχει συμβεί μόνο 10 ή 12 φορές».
Στην ίδια συνέντευξη, το συγκρότημα αντέδρασε στην απόρριψη της ένταξής του στο Rock and Roll Hall of Fame και μοιράστηκε τις σκέψεις του για τη διασκευή του τραγουδιού τους «Big Bottom» από τους Garth Brooks και Trisha Yearwood, η οποία έγινε viral και συνέβαλε στην προώθηση της επανένωσης.
Η επιστροφή των Spinal Tap, ακόμα και σε αυτό το φανταστικό πλαίσιο, λειτουργεί ως ένας απολαυστικός καθρέφτης της ίδιας της ροκ μυθολογίας.
Η συνέντευξη αυτή αποτυπώνει την πεμπτουσία της κωμικής τους ιδιοφυΐας: την αιώνια αίσθηση αδικίας, την αφελή αλαζονεία και την εκπληκτική ικανότητα να υπονομεύει ο ένας τον άλλον μέσα στην ίδια πρόταση.
Η απαξίωση προς τον Paul McCartney και η δικαιολογία για το ότι χάθηκαν στα παρασκήνια δεν είναι απλώς αστεία, αλλά μία τέλεια σάτιρα της ευθιξίας και του παραλόγου που συχνά περιβάλλει τους rock star.
Τελικά, η νέα τους ταινία και οι δηλώσεις τους επιβεβαιώνουν ότι οι Spinal Tap δεν είναι απλώς μία παρωδία, αλλά ένα διαχρονικό σχόλιο για την ίδια τη φύση της φήμης, αποδεικνύοντας ότι ορισμένοι θρύλοι είναι πολύ πιο διασκεδαστικοί όταν παραμένουν απολαυστικά χαμένοι.
