Η πρώτη επίσημη συναυλιακή ταινία της Halsey διατρέχει 14 χρόνια καριέρας και μετατρέπει πέντε άλμπουμ σε μία καθηλωτική παράσταση γεμάτη ένταση, ιδρώτα, αίμα, δάκρυα και ηλεκτρισμό.
Η Halsey δεν αισθάνεται πλέον ότι ο όρος pop star την περιγράφει. Ίσως επειδή η σχέση της με εκείνη την εκδοχή του εαυτού της έχει αλλάξει όσο και η ίδια.
Πριν από περίπου μία δεκαετία, τραγούδια όπως τα «Closer», «Bad at Love» και «Without Me» την είχαν μετατρέψει σε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της pop. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και τότε η Halsey ένιωθε κάπως διαφορετική από την εικόνα που συνόδευε συνήθως μία pop star.
Μεγαλωμένη ανάμεσα στο Νιου Τζέρσεϊ και το Μπρούκλιν, δεν ταίριαζε απόλυτα με τον κόσμο των κόκκινων χαλιών και των τελετών απονομής. Σήμερα, ένας άλλος χαρακτηρισμός μοιάζει να της ταιριάζει πολύ περισσότερο: rock star.
Το «The Girl In The Tower», η πρώτη επίσημη συναυλιακή ταινία της Halsey, έρχεται να αποδείξει ακριβώς αυτό. Πρόκειται για μία 75λεπτη κινηματογραφική καταγραφή που δημιουργήθηκε από διαφορετικές εμφανίσεις της κατά την πρόσφατη ευρωπαϊκή περιοδεία της σε φεστιβάλ και διατρέχει πέντε studio άλμπουμ και 14 χρόνια μουσικής διαδρομής.
Η ένταση αλλάζει από φεστιβάλ σε φεστιβάλ, όμως η Halsey δεν χαμηλώνει ποτέ πραγματικά την ένταση. Ιδρώτας, αίμα και δάκρυα μένουν πάνω στις σκηνές, καθώς η τραγουδίστρια μοιάζει να δίνει κάθε φορά ό,τι έχει.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο YouTube πέντε χρόνια ακριβώς μετά την κυκλοφορία του τέταρτου studio άλμπουμ της, «If I Can’t Have Love, I Want Power». Και η επιλογή της ημερομηνίας μόνο τυχαία δεν είναι.
Πριν από πέντε χρόνια, η Halsey χρησιμοποίησε εκείνον τον δίσκο για να αμφισβητήσει τις αντιλήψεις που είχαν δημιουργηθεί γύρω από την καλλιτεχνική της ταυτότητα. Το «If I Can’t Have Love, I Want Power» μιλούσε για τον έλεγχο, τη μητρότητα, την αγάπη και τη δύναμη, χωρίς να κρύβει τον φόβο που μπορεί να συνοδεύει όλα αυτά.
Για να μεταφέρει μουσικά αυτή τη σκληρότητα, η Halsey συνεργάστηκε με τους Trent Reznor και Atticus Ross, οι οποίοι έδωσαν στο άλμπουμ μία επιθετική rock παραγωγή που ταίριαζε με το περιεχόμενό του.
Το άλμπουμ είχε αποκτήσει και τη δική του κινηματογραφική εκδοχή. Η ταινία «If I Can’t Have Love, I Want Power» βασιζόταν περισσότερο στη μουσική, τη φαντασία, τον τρόμο και την απόγνωση παρά στον διάλογο.
Στο «The Girl In The Tower», όμως, η Halsey επιλέγει κάτι διαφορετικό. Με χιλιάδες ανθρώπους μπροστά της, μετατρέπει τη συναυλία σε θεατρική παράσταση, χωρισμένη σε τέσσερα μέρη: The Mother, The Maiden, The Mage και They’re Raging at Me. Το πρόγραμμα καλύπτει ολόκληρη την καριέρα της και ακόμη και τα πιο καθαρά pop τραγούδια αποκτούν διαφορετική μορφή μέσα από δυνατά ντραμς, παραμορφωμένες κιθάρες και μία σκηνική παρουσία που μοιάζει περισσότερο με rock συναυλία παρά με τυπική pop εμφάνιση.
«Το κορίτσι στον πύργο κάποτε φώναζε για ώρες, ύστερα φύτεψε έναν κήπο για να μαζεύει τα δικά της λουλούδια», ακούγεται να λέει η Halsey στην αφήγηση που ανοίγει την ταινία.
«Ήρθε όμως το δηλητήριο του καλοκαιριού και έκανε τον καρπό ξινό. Τα δόντια της βυθίστηκαν στη σάρκα. Άρχισε να καταβροχθίζει. Και τότε, σαν να μην είχε φύγει ποτέ, επέστρεψε η δύναμή της. Ευτυχισμένη και πιο δυνατή. Είναι έξαλλοι μαζί μου», συνεχίζει.
Από εκείνο το σημείο και μετά, η Halsey απαντά στην οργή με τη δική της οργή. Φωτιές ανάβουν γύρω από τη σκηνή καθώς ξεκινά με το «Nightmare». Το πρώτο μέρος, The Mother, συνεχίζεται με το «I Am Not a Woman, I’m a God», και μέσα σε λίγα λεπτά η Halsey έχει ήδη παρασύρει το κοινό σε μία σχεδόν τελετουργική εμπειρία.
Στο «Castle», ένα από τα πιο επιβλητικά τραγούδια από το ντεμπούτο άλμπουμ «Badlands», ανάβει έναν πυρσό και μετατρέπει τη σκηνή σε πεδίο μάχης. Κάποια στιγμή σταματά το τραγούδι στη μέση.
Το κοινό δεν είναι αρκετά έντονο για εκείνη. Θέλει περισσότερα άλματα, πιο δυνατά headbanging, περισσότερες φωνές. Όταν το «Castle» επιστρέφει, το τελευταίο ρεφρέν μοιάζει να ξεσπά με όλη την ενέργεια που έχει απομείνει στο πλήθος, ενώ η Halsey περνά αμέσως μετά σε καθαρά φωνητικά περάσματα που έρχονται σε αντίθεση με την αγριότητα της σκηνής.
Το The Maiden ξεκινά με το «Dog Years» από το «The Great Impersonator». Η εικόνα της Halsey είναι σχεδόν θεατρική: μία βαριά αλυσίδα γύρω από τον λαιμό της τη συνδέει με τη σκηνή και την κρατά καθηλωμένη στην κορυφή μιας σκάλας.
Ακόμη και μέσα σε αυτή την αίσθηση εγκλωβισμού, όμως, η Halsey βρίσκει τον τρόπο να ανακτήσει τον έλεγχο. Τα «You Asked for This» και «Experiment on Me» ανεβάζουν την ένταση, με το κοινό να δημιουργεί τεράστιους κύκλους όπου οι άνθρωποι συγκρούονται μεταξύ τους, ενώ η ίδια ζητά να ανοίξουν ακόμη περισσότερο.
Στη συνέχεια έρχεται μία rock εκδοχή του «Closer». Και η επιλογή μοιάζει σχεδόν ειρωνική, αφού θυμίζει ότι, πίσω από την τεράστια pop επιτυχία του τραγουδιού, υπήρχε εξαρχής η Halsey που του έδωσε την ταυτότητά του.
Το The Mage είναι ίσως το πιο μυστηριακό μέρος της ταινίας. Ανοίγει με το «The Lighthouse», όπου η Halsey μεταμορφώνεται σε μία σειρήνα που παρασύρει τους ναυτικούς προς τον θάνατό τους. Ακολουθούν τα «Colors», «Without Me» και «Hurricane». Τα τραγούδια λειτουργούν σαν διαφορετικές προειδοποιητικές ιστορίες γύρω από την εξουσία, την αυτοκαταστροφή και την ανάγκη να σωθεί κάποιος που ίσως δεν μπορεί να σωθεί.
Η Halsey είχε ανέκαθεν την τάση να χτίζει ολόκληρες ιστορίες μέσα στα άλμπουμ της. Στο «The Girl In The Tower», όμως, αυτές οι ιστορίες αποκτούν άλλη δύναμη, επειδή αποσπώνται από τους αρχικούς δίσκους και ενώνονται σε ένα ενιαίο πρόγραμμα.
Έτσι, οι σκέψεις που έγραψε στο «Badlands» ως νεότερη καλλιτέχνιδα συναντούν τις εμπειρίες των επόμενων χρόνων. Η προσπάθεια να διατηρήσει τον έλεγχο στο «If I Can’t Have Love, I Want Power» συνομιλεί με την πιο ώριμη ματιά πάνω στη ζωή, τον θάνατο και την υστεροφημία που υπάρχει στο «The Great Impersonator».
Το τελευταίο άλμπουμ είχε δημιουργηθεί σε μία περίοδο κατά την οποία η Halsey αντιμετώπιζε μία σοβαρή κρίση υγείας και πίστευε ακόμη και ότι μπορεί να αποτελούσε την τελευταία της μουσική κυκλοφορία. Στην ταινία, όλα αυτά τα διαφορετικά κομμάτια της πορείας της μπαίνουν το ένα δίπλα στο άλλο. Όχι για να εξηγήσει ξανά ποια είναι, αλλά για να μην υπάρχει πλέον αμφιβολία για το ποια καλλιτέχνιδα έχει γίνει.
Πριν από τις εμφανίσεις που αποτέλεσαν τη βάση του «The Girl In The Tower», η Halsey είχε ολοκληρώσει την «For My Last Trick Tour», μία περιοδεία που βασίστηκε στο «The Great Impersonator» και αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην καριέρα της.
Αρχικά ήθελε να αποτυπώσει εκείνη την περιοδεία σε ταινία, όμως τα προβλήματα στην παραγωγή οδήγησαν τελικά στην ακύρωση των σχεδίων. Το «The Girl In The Tower» δεν αποτελεί απλώς μία εναλλακτική λύση.
Έχει διαφορετικό σκοπό και απευθύνεται σε ένα διαφορετικό κοινό. Όπως συμβαίνει στα φεστιβάλ, όπου ένας καλλιτέχνης πρέπει να κερδίσει ανθρώπους που μπορεί να μην πήγαν εξαρχής για να τον δουν, έτσι και η συναυλιακή ταινία παρουσιάζει τη Halsey σε θεατές που μπορεί να μην έχουν αντιληφθεί μέχρι τώρα όλο το εύρος της σκηνικής της παρουσίας.
Η Halsey θα μπορούσε ίσως να είχε κερδίσει τον χαρακτηρισμό rock star πολύ νωρίτερα, αν είχε καταγράψει την καριέρα της σε συναυλιακές ταινίες όλα αυτά τα χρόνια. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε να επενδύσει στη δύναμή της πάνω στη σκηνή και στη σχέση που δημιουργεί με το κοινό.
Και η επιλογή αυτή φαίνεται τώρα στην τελική πράξη. Το «Lonely Is the Muse» κλείνει το «The Girl In The Tower» με έναν τρόπο σχεδόν εκρηκτικό. Το άγριο rock τραγούδι μοιάζει ιδανικό για το τελευταίο μέρος, They’re Raging at Me, και ίσως αποτελεί μία από τις πιο δυνατές στιγμές ολόκληρης της καριέρας της Halsey.
«Χτίστηκα από ξεχωριστά κομμάτια που έμαθα πώς να ξεβιδώνω», τραγουδά. «Και μπορώ πάντα να τα συναρμολογήσω ξανά ώστε να ταιριάζουν τέλεια σε εσένα ή σε οποιονδήποτε αποφασίσει ότι είμαι χρήσιμη», συνεχίζει.
Το κορίτσι στον πύργο δεν βρίσκεται τελικά σε κλουβί. Ο πύργος είναι το σημείο από το οποίο μπορεί να κοιτάξει τα πάντα γύρω της — και όλους όσοι βρίσκονται μέσα στην εμβέλειά της.
Η Halsey δεν προσπαθεί πλέον να επιστρέψει στην pop star που υπήρξε κάποτε. Στο «The Girl In The Tower» μοιάζει να έχει βρει έναν πιο σκληρό, πιο ελεύθερο και πολύ πιο προσωπικό τρόπο να παρουσιάσει τον εαυτό της. Και αυτή τη φορά, ο τίτλος της rock star μοιάζει να της ανήκει απόλυτα.
