Η Hilary Duff εξηγεί γιατί ο ύμνος μιας ολόκληρης γενιάς ήταν για εκείνη απλώς «ένα τραγούδι της Lizzie McGuire» και όχι δικό της, αποκαλύπτοντας τη θολή ανάμνηση μιας εποχής που την καθόρισε.
Για μία ολόκληρη γενιά, το «What Dreams Are Made Of» δεν είναι απλώς ένα τραγούδι. Είναι ο ήχος της νιότης, η μουσική υπόκρουση μιας κινηματογραφικής σκηνής που αποτυπώθηκε συλλογικά στη μνήμη: η Lizzie McGuire, μεταμορφωμένη σε Ιταλίδα pop star, να κατακτά τη σκηνή στο Κολοσσαίο. Κι όμως, για την ίδια τη γυναίκα που βρισκόταν στο επίκεντρο αυτού του πολιτιστικού φαινομένου, τη Hilary Duff, η ανάμνηση της δημιουργίας του είναι μία λευκή σελίδα.
Σε μία συνέντευξη με αφοπλιστική ειλικρίνεια στο podcast «Therapuss» με τον Jake Shane, η 38χρονη ηθοποιός έκανε μία αποκάλυψη που σόκαρε τους θαυμαστές της: δεν έχει καμία ανάμνηση από την ηχογράφηση του εμβληματικού τραγουδιού από την ταινία «The Lizzie McGuire Movie».
Η συζήτηση ξεκίνησε όταν ο Shane, αφού παρακολούθησε την ταινία το Σαββατοκύριακο, περιέγραψε την εμπειρία του ακούγοντας το τραγούδι.
«Έλεγα: “Αυτό το τραγούδι είναι στην πραγματικότητα ποιητικό”», είπε, σημειώνοντας με χιούμορ ότι «ήμουν επίσης πολύ φτιαγμένος, αλλά ήταν φανταστικό». Στη συνέχεια, ρώτησε την Duff αν, κατά την ηχογράφηση, σκέφτηκε ποτέ: «“Αυτό το τραγούδι είναι εκπληκτικό”».
Η απάντηση της Hilary Duff ήταν άμεση και απροσδόκητη. «Όχι… σε μεγάλο βαθμό, όχι. Απολύτως όχι», απάντησε η πρωταγωνίστρια του «How I Met Your Father». «Δεν θυμάμαι καν να ηχογραφώ αυτό το τραγούδι. Αλλά θα πω ότι τώρα το αγαπώ. Και όταν γύριζα την ταινία, το αγαπούσα. Ήταν απλώς — ήταν μία παράξενη εποχή».
Η ηθοποιός εξήγησε ότι η αποστασιοποίησή της πήγαζε από το γεγονός ότι το τραγούδι δεν το αισθανόταν ποτέ πραγματικά δικό της. «Δεν ήταν τεχνικά δικό μου τραγούδι», διευκρίνισε. «Ήταν ένα τραγούδι της Lizzie McGuire». Εκείνη την εποχή, ήταν μόλις 14 ετών, παγιδευμένη στη δίνη μιας τεράστιας επιτυχίας που συχνά έκανε τα όρια μεταξύ του εαυτού της και του χαρακτήρα της δυσδιάκριτα.
Οι αναμνήσεις της από εκείνη την περίοδο είναι αποσπασματικές. Ενώ παραδέχτηκε ότι «κάποιες πολύ μεγάλες στιγμές ξεχωρίζουν», όπως ο χρόνος που πέρασε στην Ιταλία για τα γυρίσματα, η υπόλοιπη εμπειρία παραμένει θολή. «Τα υπόλοιπα γυρίστηκαν στο Βανκούβερ. Με το ζόρι θυμάμαι οτιδήποτε από αυτά τα πράγματα», ανέφερε.
Η Hilary Duff εξήγησε επίσης ότι το γεγονός πως δεν είχε την ιδιοκτησία του τραγουδιού την εμπόδισε να το ενσωματώσει πλήρως στην καλλιτεχνική της ταυτότητα τότε.
«Δεν είχα την ευκαιρία να ερμηνεύσω αυτό το τραγούδι ζωντανά» εκείνη την εποχή, ισχυρίστηκε, καθώς ανήκε στο σύμπαν της Disney και του «Lizzie McGuire». «Νομίζω ότι υπήρχε ένας τόσο μεγάλος διαχωρισμός τότε ανάμεσα σε εμένα, τη μουσική μου και τη Lizzie McGuire».
Ωστόσο, ο χρόνος φαίνεται να έχει επουλώσει αυτή την απόσταση. Η Duff παραδέχτηκε ότι η σχέση της με το τραγούδι έχει αλλάξει ριζικά.
«Στην πραγματικότητα, όταν το τραγουδάω τώρα, νιώθω πολλή χαρά», υπογράμμισε, αφήνοντας μάλιστα ανοιχτό το ενδεχόμενο να το συμπεριλάβει σε μελλοντικές εμφανίσεις της, αν της το επιτρέψει η Disney. «Αν έκανα ποτέ ξανά περιοδεία, νομίζω, ίσως, θα μου επιτρεπόταν να καταφέρω να τραγουδήσω αυτό το τραγούδι με κάποιον τρόπο. Ίσως, ξέρεις, απλώς ίσως, υποθετικά», σχολίασε.
Η ταινία «The Lizzie McGuire Movie», μία ρομαντική κομεντί που κυκλοφόρησε το 2003, σημείωσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία, συγκεντρώνοντας τα 55 εκατομμύρια δολάρια στο box office, και εδραίωσε την Duff ως ένα από τα μεγαλύτερα είδωλα της γενιάς της.
Τώρα, μετά από μία δεκαετή απουσία από τη μουσική βιομηχανία, η Hilary Duff επέστρεψε αυτή την εβδομάδα με το νέο single «Mature», έτοιμη να γράψει το επόμενο κεφάλαιο της καριέρας της.
Η αποκάλυψή της για το «What Dreams Are Made Of» είναι μία σπάνια, ειλικρινής ματιά στην παράξενη διχοτομία της παιδικής φήμης: τη στιγμή που ο κόσμος δημιουργεί μία αθάνατη, συλλογική ανάμνηση, ο πρωταγωνιστής μπορεί να βιώνει μία εμπειρία τόσο καταιγιστική που χάνεται μέσα στην ίδια της την ένταση.
Είναι η απόδειξη ότι μερικές φορές, τα όνειρα από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι, χρειάζονται χρόνια για να τα θυμηθούμε πραγματικά.
