Ο Jack White ξεκαθαρίζει τη θέση του σχετικά με την αυτοβιογραφική γραφή, ασκώντας παράλληλα δριμεία κριτική στον τρόπο που λειτουργούν τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης και η βιομηχανία του περιεχομένου.
Ο Jack White δεν υπήρξε ποτέ ένας καλλιτέχνης που μασάει τα λόγια του, ούτε όμως και ένας άνθρωπος που επιδιώκει την έκθεση της προσωπικής του ζωής μέσα από τη μουσική του. Όταν μία πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα The Guardian άρχισε να αναπαράγεται αποσπασματικά, δημιουργώντας την εντύπωση μιας προσωπικής επίθεσης στην Taylor Swift, ο πρώην frontman των White Stripes αποφάσισε να παρέμβει με τον δικό του, απόλυτο τρόπο.
Μέσα από μία μακροσκελή ανάρτηση στο Instagram, την οποία επέλεξε να διαγράψει λίγες ώρες αργότερα, ο White επιχείρησε να αποκαταστήσει την αλήθεια, βάζοντας στο στόχαστρο τη μάστιγα των παραπλανητικών τίτλων και την ανάγκη του διαδικτύου για διαρκή σύγκρουση.
Όλα ξεκίνησαν όταν ο Jack White ρωτήθηκε για τη δική του προσέγγιση στη στιχουργική και για το αν τα τραγούδια του φέρουν αυτοβιογραφικά στοιχεία. Η απάντησή του, που εστίαζε στην προτίμησή του για τη μυθοπλασία και τους φανταστικούς χαρακτήρες, χρησιμοποιήθηκε ως «δόλωμα» για να στηθεί ένα αφήγημα κόντρας με την Taylor Swift.
Ο μουσικός, βλέποντας τα λόγια του να διαστρεβλώνονται, έγραψε χαρακτηριστικά: «Ανεβάζω αυτό το κείμενο για μία μέρα και μετά θα το κατεβάσω, απλώς για να τελειώνει το θέμα. Δεν είπα ότι θεωρώ τη μουσική της Taylor Swift “βαρετή” ή οποιοδήποτε άλλο clickbait προσπαθεί να ξεθάψει το διαδίκτυο.»
«Αυτό που προσπαθούσα να πω σε μία συνέντευξη που έδωσα για την ποίηση και τη στιχουργική, ήταν ότι δεν βρίσκω καθόλου ενδιαφέρον για ΜΕΝΑ να γράφω για ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ στους στίχους και την ποίησή μου, επειδή θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι επαναλαμβανόμενο για ΜΕΝΑ να γράφω πάντα για αυτό και θα μπορούσε να είναι αδιάφορο για τους ανθρώπους που ακούν τη μουσική μου να εμβαθύνουν σε αυτό, και ότι οι φανταστικοί χαρακτήρες είναι πιο ελκυστικοί για μένα ως συγγραφέα», συνέχισε.
Στην αρχική του τοποθέτηση στον The Guardian, ο Jack White είχε αναφέρει πως η τάση των pop τραγουδιστών να γράφουν για τους δημόσιους χωρισμούς τους, με τον τρόπο που το κάνει η Taylor Swift, είναι κάτι που ο ίδιος δεν βρίσκει ενδιαφέρον.
Συγκεκριμένα είχε δηλώσει: «Όχι και τόσο πολύ. Πλέον έχει γίνει πολύ δημοφιλές, με τον τρόπο της Taylor Swift, οι pop τραγουδιστές να γράφουν για όλους τους δημόσια προβεβλημένους χωρισμούς τους, κάτι που δεν βρίσκω καθόλου ενδιαφέρον. Νομίζω ότι είναι λίγο βαρετό για μένα να γράφω για τον εαυτό μου».
Αυτή η φράση ήταν αρκετή για να προκαλέσει την οργή των θαυμαστών της Swift, οι οποίοι έσπευσαν να τον κατηγορήσουν για υποκρισία, υπενθυμίζοντας τη δική του σχέση και το διαζύγιο με την Karen Elson, ενώ κάποιοι στάθηκαν ακόμα και στο γεγονός ότι τα σχόλια δημοσιεύθηκαν την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.
Ο White, ωστόσο, δεν έμεινε στην επιφάνεια. Εξήγησε το σκεπτικό του πίσω από την ανάγκη να διαχωρίζει την πραγματική ζωή από την τέχνη του, τονίζοντας ότι η έκθεση της προσωπικής οδύνης στο διαδίκτυο είναι κάτι που τον απωθεί.
«Ακόμα κι αν είχα μία πραγματικά ενδιαφέρουσα μέρα, νιώθω ότι την έχω ήδη ζήσει, δεν χρειάζεται να την περνάω κάθε φορά που τραγουδάω αυτό το τραγούδι. Αν είναι κάτι πραγματικά επώδυνο, δεν πρόκειται να βγάλω εκεί έξω αυτό το σημαντικό, επώδυνο πράγμα που πέρασα για να το ποδοπατήσει κάποιος ηλίθιος στο διαδίκτυο. Έτσι, βάζω ένα ποσοστό αυτού σε ό,τι κάνω και μετά το μεταμορφώνω στον χαρακτήρα κάποιου άλλου. Δεν μπορώ πραγματικά να μάθω για τον εαυτό μου μέχρι να μπω στα παπούτσια κάποιου άλλου», ανέφερε
Με την παρέμβασή του στο Instagram, ο καλλιτέχνης θέλησε να υπογραμμίσει ότι σέβεται την πορεία των συναδέλφων του, ακόμα κι αν οι μέθοδοί τους διαφέρουν ριζικά από τις δικές του.
Επιπλέον, αναγνώρισε την «τεράστια επιτυχία» της Swift και άλλων τραγουδοποιών, διευκρινίζοντας: «Επειδή λέω ότι έχω έναν τρόπο να κάνω τα πράγματα, δεν σημαίνει ότι πιστεύω πως ΟΛΟΙ πρέπει να τα κάνουν με τον ίδιο τρόπο. Θα πρέπει να κάνουν ό,τι λειτουργεί για εκείνους. Και το κάνουν, και προφανώς είναι ελκυστικό σε πολλούς ανθρώπους, και χαίρομαι που το ακούω αυτό». Συμπλήρωσε μάλιστα πως είναι «πολύ χαρούμενος για εκείνους που έχουν καταφέρει να συνδεθούν με τόσους λάτρεις της μουσικής με τον δικό τους τρόπο».
Η ουσία της αντίδρασης του White, όμως, στράφηκε προς τη δημοσιογραφία των εντυπώσεων και την κουλτούρα της ψηφιακής κατανάλωσης. Ο μουσικός εξέφρασε την έντονη απογοήτευσή του για το πώς η ανάγκη για περιεχόμενο θυσιάζει την ειλικρίνεια και το βάθος της συζήτησης.
«Αυτές είναι οι στιγμές που με κάνουν να ενδιαφέρομαι όλο και λιγότερο για τις συνεντεύξεις», σημείωσε με πικρία. «Επειδή στην εποχή αυτής της μαζικής ζήτησης για click bait και περιεχόμενο, κάθε ψίχουλο οτιδήποτε ενδιαφέροντος ή εκτός της πεπατημένης που μπορεί να μετατραπεί σε δράμα, δέχεται επίθεση και φτύνεται ως δόλωμα».
Ο White παραδέχτηκε ότι αυτή η κατάσταση τον οδηγεί στο να μην θέλει πλέον να απαντά σε ερωτήσεις με «οποιοδήποτε είδος ρομαντισμού ή πάθους ή αναστοχασμού», καθώς είναι «πολύ απασχολημένος με το να ανησυχώ μήπως πυροδοτήσω κατά λάθος τέτοιες ανοησίες από τους λεγόμενους “δημοσιογράφους” και “αρχισυντάκτες”». Προειδοποίησε μάλιστα ότι αυτό το φαινόμενο λειτουργεί ως τροχοπέδη για την ίδια την τέχνη, καθώς «ενθαρρύνει τους καλλιτέχνες να δίνουν “ασφαλείς” απαντήσεις σε κάθε ερώτηση και καταπνίγει το καλλιτεχνικό όραμα και τη φαντασία, σπρώχνοντας όλους εμάς στο να μην μοιραζόμαστε τίποτα ενδιαφέρον».
Αυτή η τοποθέτηση έρχεται σε μία περίοδο που ο Jack White γιορτάζει τη δική του σχέση με τον γραπτό λόγο, έχοντας κυκλοφορήσει πρόσφατα το βιβλίο «Jack White: Collected Lyrics & Selected Writing Volume 1». Πρόκειται για μία συλλογή στίχων από τις σόλο ηχογραφήσεις του, καθώς και από τη δουλειά του με τους The Raconteurs και άλλες συνεργασίες, η οποία περιλαμβάνει επίσης επιλεγμένα ποιήματα και δοκίμια του Adrian Matejka.
Μέσα από αυτό το βιβλίο, ο White αναδεικνύει την αξία της στιχουργικής ως μία μορφή τέχνης που δεν χρειάζεται την ωμή έκθεση της ιδιωτικής ζωής για να είναι αυθεντική.
Η αντιπαράθεση που στήθηκε γύρω από το όνομά του και αυτό της Taylor Swift φαίνεται να εκτονώνεται μετά τις εξηγήσεις του, αφήνοντας όμως μία πικρή επίγευση για το πώς η δημόσια συζήτηση γύρω από τη μουσική συχνά απομακρύνεται από την ίδια τη δημιουργία. Ο Jack White επιμένει στην ανάγκη να διατηρούνται τα ιδιωτικά πράγματα ιδιωτικά, μία θέση που εξέφρασε με συνέπεια στην επίμαχη συνέντευξη.
Σε έναν κόσμο που απαιτεί από τους καλλιτέχνες να είναι διαρκώς ανοιχτά βιβλία, η άρνηση του Jack White να συμμορφωθεί με τους κανόνες της απόλυτης εξομολόγησης αποτελεί μία πράξη αντίστασης. Η τέχνη του παραμένει ένα προπέτασμα καπνού, ένας καθρέφτης όπου ο ακροατής μπορεί να δει τον εαυτό του μέσα από φανταστικές ιστορίες, αντί να παρακολουθεί από την κλειδαρότρυπα τη ζωή του δημιουργού. Και όπως ο ίδιος κατέληξε στην ανάρτησή του, με μία δόση ειρωνείας για τη σύγχρονη πραγματικότητα: «Αλλά ναι, περιεχόμενο».
