Ενώ μπορεί να μην ήταν ο τρόπος που ήθελε να αποχαιρετήσει το κοινό, η τελευταία συναυλία του Jimi Hendrix συμπυκνώνει αυτό που τον έκανε τόσο ξεχωριστό.
Πώς μπορείς να βάλεις τελεία σε μία ζωή που η ιστορία της δεν τελειώνει με τον θάνατο; Παρά τον θάνατο του Jimi Hendrix το 1970, η επιρροή του είναι έντονη ακόμη και σήμερα, όπως όταν ζούσε και έκανε συναυλίες.
Η προσπάθεια να συνοψίσεις τα πράγματα που έκανε στη ζωή του και να εξηγήσεις επαρκώς πώς έχει επηρεάσει τη μουσική είναι μία αποστολή πολύ μεγάλη για να χωρέσει σε λέξεις μόνο.
Πρέπει να το δεις και να το ακούσεις, τόσο στο ραδιόφωνο όσο και από τους καλλιτέχνες που τον ακολούθησαν – στο στυλ, την ουσία και σε ό,τι συμβάλλει στη δημιουργία μουσικής.
Πολλοί άνθρωποι θα ακούσουν την ιστορία για την τελευταία συναυλία του Jimi Hendrix και θα λυπηθούν, υποστηρίζοντας ότι μία τόσο κακή βραδιά δεν ήταν το κατάλληλο αντίο για έναν θρύλο της κιθάρας.
Όμως πραγματικά αποτελεί το παράδειγμα που τον αντιπροσωπεύει καλύτερα ως καλλιτέχνη και προσωπικότητα από οποιαδήποτε άλλη συναυλία που θα μπορούσε να κάνει.
Το φεστιβάλ του Isle of Fehmarn
Το φεστιβάλ του Isle of Fehmarn στη Δυτική Γερμανία στις 6 Σεπτεμβρίου 1970 ήταν εφιαλτικό. Ήταν ένας συνδυασμός ανήσυχων θεατών, αποκαλυπτικού καιρού και εμπρησμών. Ήταν επίσης η τελευταία εμφάνιση που έκανε ο Jimi Hendrix.
Τον Σεπτέμβριο του 1970, οι καλλιτέχνες ακύρωναν ο ένας μετά τον άλλο τη συμμετοχή τους στο φεστιβάλ του Isle of Fehmarn καθώς οι καιρικές συνθήκες είχαν επιδεινωθεί και οι κίνδυνοι δεν άξιζαν την αμοιβή.
Παρ’ όλα ένα πλήθος μουσκεμένων μουσικόφιλων παρευρέθηκε στο φεστιβάλ και το παρακολούθησε να καταρρέει μπροστά στα μάτια τους. Πολλά μέλη της λέσχη μοτοσικλετιστών Hell’s Angels ήταν ανάμεσα στο πλήθος, απολαμβάνοντας το χάος και το χρησιμοποίησαν ως φόντο για να προκαλέσουν ακόμη περισσότερο χάος.
Η εμφάνιση του Jimi Hendrix αναβαλλόταν επανειλημμένα ενώ οι διοργανωτές του φεστιβάλ προσπαθούσαν να ηρεμήσουν το σχεδόν εξαγριωμένο πλήθος και να εκτιμήσουν την πιθανότητα μιας εμφάνισης με τέτοια καιρό.
Όταν ο Jimi Hendrix τελικά βγήκε στη σκηνή, αντί για τα χειροκροτήματα που είχε συνηθίσει στο απόγειο της καριέρας του, τον κοινό τον υποδέχθηκε με αποδοκιμασίες.
Αυτή η συναυλία ήταν ήδη μία εξαιρετική αναπαράσταση του ποιος ήταν ο Jimi Hendrix. Η αγάπη του ήταν η μουσική, ξεκάθαρα και απλά. Οι τιμές, οι ψίθυροι για τον καλύτερο κιθαρίστα στον κόσμο, τα χρήματα, όλα έρχονταν δεύτερα, μετά τη μουσική που δημιουργούσε.
Λίγος κακός καιρός στη Γερμανία δεν θα τον εμπόδιζε ποτέ να ανέβει στη σκηνή και ούτε οι αποδοκιμασίες, καθώς πήρε το μικρόφωνο μόλις εμφανίστηκε και είπε: «Δεν με νοιάζει αν με αποδοκιμάζετε, αρκεί να αποδοκιμάζετε στον τόνο…»
Σε μία άλλη συναυλία του νωρίτερα στην καριέρα του ο Jimi Hendrix ήταν τόσο καλός που έκανε τον Eric Clapton να αποχωρήσει. Όταν ρωτήθηκε αργότερα πού πήγε, ο Clapton απάντησε ότι είχε πάει σπίτι του να εξασκηθεί.
Η δεξιοτεχνία του Jimi Hendrix έκανε τους συναδέλφους του να αμφιβάλλουν για τις δικές τους ικανότητες.
Επομένως, το πλήθος δεν είχε άλλη επιλογή παρά να παρακολουθήσει με δέος καθώς τον έβλεπε να παίζει. Ξεκίνησε με το «Killing Floor» του Howlin’ Wolf και οι αποδοκιμασίες σταμάτησαν.
Η υπόλοιπη συναυλία του Jimi Hendrix συνάντησε τη λατρεία του κοινού, καθώς έπαιξε τραγούδια όπως τα «Hey Joe», «All Along The Watchtower» και «Voodoo Child» σε ένα κοινό που πριν ήταν έτοιμο να εξαγριωθεί.
Ενώ ξέσπασε καβγάς κατά τη διάρκεια της παράστασής του, δεν ήταν αρκετός για να διαλύσει το πλήθος ή να σταματήσει τη συναυλία.
Ο Jimi Hendrix ολοκλήρωσε την τελευταία νότα του τελευταίου τραγουδιού σε αυτή που θα ήταν η τελευταία του συναυλία.
Είναι ίσως ταιριαστό που, δεδομένου ότι ένας τόσο μνημειώδης κιθαρίστας μόλις είχε αποχωρήσει από τη σκηνή, στο επόμενο συγκρότημα δεν επιτράπηκε να ολοκληρώσει την εμφάνισή του.
Και αυτό γιατί παρόμοια με αυτό που έκανε ο Jimi Hendrix στις κιθάρες του σε άλλες συναυλίες, οι Hell’s Angels έβαλαν φωτιά στη σκηνή.
Ο Jimi Hendrix πέθανε σε ηλικία 27 ετών στις 18 Σεπτεμβρίου 1970. Η συναυλία στο Φεστιβάλ Isle of Fehmarn ήταν η τελευταία του.
Και ενώ μπορεί να μην ήταν ο τρόπος που ήθελε να αποχαιρετήσει το κοινό, συμπυκνώνει αυτό που τον έκανε τόσο ξεχωριστό. Η μουσική του μπορούσε να ενώσει, ανεξάρτητα από τις συνθήκες, και η αφοσίωσή του στην τέχνη του θριάμβευε πάντα πάνω σε όλα τα άλλα.
