Μακριά από τα εξαντλητικά ταξίδια και τα πρωινά ξυπνητήρια για τα αεροδρόμια, ο θρυλικός κιθαρίστας Jimmy Page των Led Zeppelin εξηγεί γιατί η σκηνή ανήκει οριστικά στο παρελθόν, διατηρώντας όμως άσβεστη τη μανία του για τελειότητα και τη συνήθεια να παίζει καθημερινά.
Ο Jimmy Page δεν σκοπεύει να βγει ποτέ ξανά στον δρόμο. Ο εμβληματικός κιθαρίστας των Led Zeppelin, ο οποίος εμφανίστηκε ζωντανά για τελευταία φορά το 2023 στην τελετή ένταξης του Rock & Roll Hall of Fame, ξεκαθάρισε ότι η νομαδική ζωή των μεγάλων περιοδειών δεν ασκεί πλέον καμία απολύτως γοητεία επάνω του.
Στο περιθώριο των βραβείων Music Industry Trust Awards, ο 82χρονος κιθαρίστας εξήγησε στην εφημερίδα The Sun ότι η καθημερινότητα των αεροδρομίων και των ξενοδοχείων έχει κλείσει οριστικά τον κύκλο της.
«Όλη αυτή η κατάσταση, να ζεις με μια βαλίτσα στο χέρι, να ετοιμάζεις τις αποσκευές από τις επτά το πρωί και να φεύγεις για το αεροπλάνο το μεσημέρι, δεν μου λέει πια τίποτα. Η ιδέα όμως του να παίζω εξακολουθεί να με συγκινεί, και συνεχίζω να παίζω — φυσικά και το κάνω», δήλωσε.
Η απόσυρση από τις ζωντανές εμφανίσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση εφησυχασμό για τον άνθρωπο που δημιούργησε μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα riff στην ιστορία της rock. Αναπολώντας τη διαδρομή του, ο Page παραμένει πιστός στην ίδια ασυμβίβαστη πειθαρχία που τον χαρακτήριζε από τα χρόνια της μεγάλης ακμής των Led Zeppelin.
Σε ερώτηση του περιοδικού Guitar Player για το αν οι συνοδοιπόροι του στο συγκρότημα —ο Robert Plant, ο John Paul Jones και ο αείμνηστος John Bonham— τον θεωρούσαν δύσκολο συνεργάτη, ο ίδιος περιέγραψε την αδιάκοπη εσωτερική του πίεση.
«Δεν γνωρίζω αν κάποιος με έβρισκε δύσκολο. Η αλήθεια είναι ότι πασχίζεις διαρκώς να γίνεσαι καλύτερος, όλο και καλύτερος, τίποτα λιγότερο», εξήγησε. «Μερικές φορές, ό,τι κι αν έχεις πετύχει δεν μοιάζει αρκετό και λες στον εαυτό σου να τα πάει καλύτερα. Αυτή είναι όμως η δική μου ιδιοσυγκρασία, δεν έχω αλλάξει καθόλου και έτσι ακριβώς λειτουργώ».
Αυτή η αφοσίωση στη διαρκή εξέλιξη συνδεόταν άμεσα με τη δημιουργική ελευθερία μιας ολόκληρης δεκαετίας. Κατά τον Page, οι Led Zeppelin ίσως να μην μπορούσαν καν να υπάρξουν στο σημερινό τοπίο της ψηφιακής αμεσότητας, όπου η παραμικρή στιγμή κοινοποιείται αστραπιαία στο διαδίκτυο.
Στη δεκαετία του 1970, το συγκρότημα απολάμβανε την πολυτέλεια του αυθορμητισμού, δοκιμάζοντας νέο υλικό απευθείας μπροστά στο κοινό χωρίς τον παραμικρό φόβο διαρροών.
«Συνηθίζαμε να ρίχνουμε στο πρόγραμμα των εμφανίσεών μας τραγούδια που δεν είχαμε καν ηχογραφήσει ακόμα, απλώς και μόνο για να διασκεδάσουμε. Το κάναμε με το “Immigrant Song” στο Bath Festival το 1970 και κανείς δεν είχε ξανακούσει κάτι παρόμοιο», θυμήθηκε. «Σήμερα δεν απολαμβάνεις πια τέτοια ελευθερία, επειδή τα πάντα θα ανέβαιναν αμέσως στο διαδίκτυο. Ήταν μια συναρπαστική εποχή για έναν δημιουργικό κιθαρίστα και μια πραγματικά υπέροχη περίοδος για να ανήκεις σε ένα συγκρότημα».
Ακόμα κι αν οι μεγάλες σκηνές έχουν μείνει πίσω και οι ενισχυτές στα στάδια έχουν σιγήσει, η κιθάρα παραμένει εκεί όπου βρισκόταν πάντα, ανάμεσα στα χέρια του. Για τον Jimmy Page, η μαγεία του ήχου δεν χρειαζόταν ποτέ τα φώτα των προβολέων για να υπάρξει· αρκούσε απλώς η αδιάκοπη αναζήτηση της τέλειας νότας.
