Η Kehlani επιστρέφει με τον πέμπτο της δίσκο, ο οποίος λειτουργεί ως μία βαθιά προσωπική δήλωση αυτογνωσίας, επαναφέροντας τον ήχο της στις ρίζες της R&B των ’00s.
Σχεδόν μία δεκαετία μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ της «SweetSexySavage», η Kehlani έφτασε επιτέλους στη στιγμή του ομώνυμου άλμπουμ. Η επιλογή ενός καλλιτέχνη να δώσει το όνομά του σε έναν δίσκο σε ένα τόσο προχωρημένο στάδιο της καριέρας του δεν αποτελεί ποτέ μία τυχαία κίνηση, αλλά μία ηχηρή διακήρυξη. Παραδοσιακά, ένα τέτοιο γεγονός συμβαίνει μία φορά και έχει ως στόχο να υποδηλώσει ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι τόσο εμβληματικό που μιλάει από μόνο του, αντανακλώντας τη δημιουργικότητα του καλλιτέχνη του με τον πιο ολοκληρωμένο δυνατό τρόπο.
Αυτή η προσέγγιση μοιάζει απόλυτα ταιριαστή για την Kehlani στην παρούσα φάση. Ενώ η προηγούμενη δουλειά της, το άλμπουμ «Crash» του 2024, ήταν ίσως η πιο αποπροσανατολισμένη στιγμή της δισκογραφίας της, παρουσιάζοντας μία ανισορροπία λόγω της προσπάθειάς της να αγγίξει πολλά διαφορετικά είδη ταυτόχρονα, το «Kehlani» έρχεται να διορθώσει την πορεία.
Ο πέμπτος δίσκος της εγκαταλείπει τον πειραματισμό χωρίς εστίαση και τοποθετείται με ακρίβεια σε ένα συγκεκριμένο πεδίο: την R&B της χιλιετίας του 2000, εκεί ακριβώς που συναντά την pop αισθητική.
Το νέο εγχείρημα λειτουργεί ως ένα ερωτικό γράμμα στις επιρροές της, κάτι που γίνεται αντιληπτό από τη μακρά λίστα των καλεσμένων που καθόρισαν εκείνη την εποχή. Τα ονόματα των Lil Wayne, Usher, Brandy, T-Pain και Lil Jon δεν βρίσκονται τυχαία εκεί, αλλά πλαισιώνονται από ενορχηστρώσεις και αναφορές που διαποτίζουν κάθε νότα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η χρήση ενός sample των The Pharcyde στο τραγούδι «No Such Thing» με τη συμμετοχή των Clipse –μια εξαιρετικά σπάνια εμφάνιση του συγκροτήματος που πρέπει να υπογραμμιστεί– καθώς και οι εμβληματικοί χτύποι του μπάσου από το «Put Your Hands Where My Eyes Could See» του Busta Rhymes που ακούγονται στο «Back and Forth» με τη Missy Elliott.
Φυσικά, από μία τέτοια αναδρομή δεν θα μπορούσε να λείπει και μία αναφορά στην Aaliyah. Αν το ομώνυμο άλμπουμ είναι ο τρόπος ενός δημιουργού να μεταφράσει την καλλιτεχνική του πρόθεση σε ήχο, η Kehlani αποδεικνύει ότι βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της όταν αγκαλιάζει τα δομικά στοιχεία που τη διαμόρφωσαν. Καταφέρνει να βυθιστεί στην αισθητική και τις συμβάσεις των ειδώλων της, προσαρμόζοντάς τες ταυτόχρονα σε ένα από τα πιο ισχυρά μανιφέστα της μέχρι σήμερα.
Η νοσταλγία έχει μετατραπεί σε ένα μόνιμο στήριγμα για πολλούς σύγχρονους καλλιτέχνες που αναζητούν ένα μουσικό είδος για να στηρίξουν μία νέα εποχή, όμως η βουτιά της Kehlani στο παρελθόν μοιάζει περισσότερο με εκτίμηση παρά με απλή αναδιάταξη παλιών υλικών. Η Kehlani είναι σαφώς μελετήτρια του αντικειμένου της και εδώ η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά.
Το τραγούδι «Anotha Luva» με τη συμμετοχή του Lil Wayne φέρνει στο μυαλό την καλοκαιρινή αύρα του «Why Don’t We Fall in Love» της Amerie, και αυτό συμβαίνει επειδή η καλλιτέχνιδα κατάφερε να εντοπίσει τον Rich Harrison, τον παραγωγό του συγκεκριμένου τραγουδιού, για να της παραδώσει ένα instrumental που ακολουθεί την ίδια κληρονομιά.
Οι λεπτομέρειες συνεχίζονται στο «Oooh», το οποίο φέρει στους συντελεστές το όνομα της Keri Hilson, καθώς το τραγούδι ήταν αρχικά ένα demo από τα άλμπουμ της Hilson στα τέλη της δεκαετίας του ’00.
Το lead single «Folded» ακούγεται σαν ένας πιο country συγγενής του «I Love You» της Faith Evans, ενώ η μπαλάντα που κλείνει τον δίσκο, το «Unlearn», αποτελεί τη φυσική συνέχεια του «Never Say Goodbye» της JoJo, μέχρι και στις εξάρσεις των πνευστών στο τέλος του ρεφρέν. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς ο τραγουδοποιός Antonio Dixon εργάστηκε και στα δύο τραγούδια, παρόλο που τα χωρίζουν δεκαετίες.
Εκείνο που εμποδίζει το «Kehlani» από το να διολισθήσει σε ένα απλό παστίς, είναι η ίδια η καλλιτέχνιδα, η οποία εκπέμπει μία αυτοπεποίθηση και μία ειλικρίνεια που έρχεται μόνο με την ωριμότητα. Σε ηλικία 31 ετών, η Kehlani έχει βιώσει την ένταση του έρωτα και την περιστασιακή του κατάρρευση αρκετές φορές κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, όμως εδώ πλαισιώνει αυτό το συναισθηματικό τρενάκι με σαφήνεια και πρόθεση.
Μπορείς να την φανταστείς να μένει άγρυπνη τη νύχτα, να αναπολεί μία αγάπη που έχει χαθεί προ πολλού στο «I Need You», μία παραδοσιακή R&B μπαλάντα με τη συμμετοχή της Brandy και παραγωγή των Jimmy Jam και Terry Lewis.
Λίγα τραγούδια αργότερα, επιστρέφει ακριβώς εκεί που ξεκίνησε, ξαπλωμένη δίπλα στον άνθρωπο που την πλήγωσε, παρόλο που δεν είχε αυτή την πρόθεση, στο ευχάριστο «Shoulda Never» με τον Usher. Αναπόφευκτα, βρίσκει την ισορροπία της μένοντας μόνη στο «Cruise Control», μία γιορτή για την απελευθέρωση από την αναταραχή μιας σχέσης – το είδος της ανάπτυξης που απαιτεί πραγματική εμπειρία για να επιτευχθεί.
Στον πυρήνα του «Kehlani», όπως και σε κάθε δουλειά της, βρίσκεται το ερμηνευτικό ταλέντο της, το οποίο χρησιμοποιεί με τεράστια επιτυχία σε όλο το άλμπουμ. Μέρος της γοητείας της είναι η ευκολία με την οποία τραγουδά, μία φωνή τόσο ισχυρή και ιδιαίτερη που βοηθά στη διατήρηση της δυναμικής ακόμα και όταν ένα τραγούδι μοιάζει κάπως υπερβολικά προβλέψιμο, όπως το «Call Me Back» με τους T-Pain και Lil Jon.
Αυτή ακριβώς η ικανότητα βοήθησε το «Folded» να αποκτήσει τεράστια απήχηση σε μία εποχή που τα crossover R&B τραγούδια δυσκολεύονται να βρουν τη θέση τους στα charts, αποδεικνύοντας πώς η ίδια έχει εξελίξει την ερμηνεία της στο πέρασμα του χρόνου.
Η χρονική συγκυρία για την κυκλοφορία αυτού του ομώνυμου άλμπουμ δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Η Kehlani βρίσκεται στο απόγειο των καλλιτεχνικών της δυνάμεων, έχοντας μόλις κερδίσει τα δύο πρώτα της βραβεία Grammy με το «Folded» τον περασμένο Φεβρουάριο. Η ίδια το ξεκαθαρίζει στην εισαγωγή του δίσκου: «Πρόκειται να ακούσετε μία καρδιά που τεντώθηκε, θεραπεύτηκε και ξαναγεννήθηκε, μία φωνή που βαδίζει προς την αλήθεια της χωρίς φόβο, χωρίς φίλτρα και χωρίς δικαιολογίες», ανέφερε.
Η αναζήτηση της ταυτότητας μπορεί να είναι ένας δια βίου αγώνας, όμως η Kehlani φαίνεται πως κατάφερε επιτέλους να βρει τις απαντήσεις που έψαχνε. Το νέο άλμπουμ της είναι η απόδειξη πως όταν ένας καλλιτέχνης συμφιλιώνεται με το παρελθόν του και αποδέχεται την αλήθεια του, η μουσική που προκύπτει είναι πιο αυθεντική από ποτέ.
