Η Lykke Li κυκλοφόρησε πρόσφατα το έκτο άλμπουμ της «The Afterparty», έναν δίσκο που η ίδια περιγράφει ως χορευτική μουσική για το τέλος του κόσμου. Μέσα από μία βαθιά εξομολογητική διάθεση, η Σουηδή καλλιτέχνιδα μιλά για την ανάγκη της να αποδράσει από τις ταμπέλες της βιομηχανίας και να διεκδικήσει την καλλιτεχνική της αυτονομία. Με έμπνευση από προσωπικές υπαρξιακές αναζητήσεις, η νέα της δουλειά αποτυπώνει τη δυαδικότητα της σύγχρονης ανθρώπινης εμπειρίας.
Η Lykke Li κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάιο το έκτο άλμπουμ της, με τίτλο «The Afterparty», το οποίο έρχεται να λειτουργήσει ως ένας καθρέφτης των σύγχρονων κοινωνικών και προσωπικών της ανησυχιών. Κατά τη διάρκεια μιας εκτενούς συζήτησης με το Rolling Stone μέσω Zoom από την κουζίνα του σπιτιού της στο Λος Άντζελες, η Σουηδή τραγουδίστρια μοιράστηκε τις σκέψεις της για τη μουσική βιομηχανία, τη μητρότητα και την ανάγκη για καλλιτεχνική ελευθερία.
Η έμπνευση για τον νέο δίσκο γεννήθηκε μέσα στο αυτοκίνητό της, κάτω από τον έντονο ήλιο του Λος Άντζελες, καθώς άκουγε τις ειδήσεις. Εκείνη τη στιγμή, μία έντονη υπαρξιακή ανησυχία την έκανε να νιώσει σαν να βρίσκεται σε ένα διαστημόπλοιο, παρατηρώντας την καταστροφή του κόσμου από μακριά.
«Τεχνητή νοημοσύνη, πόλεμος, καπιταλισμός, κλιματική αλλαγή. Αυτό σημαίνει να είσαι ζωντανός σήμερα», δήλωσε η Lykke Li, περιγράφοντας το κλίμα της εποχής μας. «Βρισκόμαστε στο afterparty. Έχουν απομείνει μερικές στιγμές ευφορίας πριν από το απόλυτο χάος», συμπλήρωσε η ίδια.
Το άλμπουμ «The Afterparty» αποτελεί μία προσπάθεια να απαντηθεί το ερώτημα πώς μπορούμε να διατηρήσουμε την ελπίδα και την ανθρωπιά μας σε μία τόσο κρίσιμη καμπή. Αυτός ο δίσκος ήρθε σχεδόν δύο δεκαετίες μετά το επιτυχημένο ντεμπούτο της με το «Youth Novels» το 2008.
Μετά το πρώτο της άλμπουμ, ακολούθησε το εξαιρετικό «Wounded Rhymes» το 2011, το οποίο περιλάμβανε την παγκόσμια επιτυχία «I Follow Rivers». Ωστόσο, αυτή η πρόωρη επιτυχία οδήγησε τη μουσική βιομηχανία στο να της βάλει την ταμπέλα του «indie-pop κοριτσιού», περιορίζοντάς την σε στενά καλλιτεχνικά όρια.
Παρά τις πιέσεις, η 40χρονη πλέον καλλιτέχνιδα ακολούθησε τον δικό της δρόμο στα επόμενα τρία άλμπουμ της. Κέρδισε την αποδοχή των κριτικών με το συγκλονιστικό «I Never Learn», δίχασε τους θαυμαστές της στο Reddit με τις trap επιρροές του «so sad so sexy» και επέστρεψε σε πιο αργούς ρυθμούς με το «Eyeye» το 2022.
Σήμερα, καθώς βρίσκεται εν μέσω μιας διεθνούς καλοκαιρινής περιοδείας, η Lykke Li επιλέγει να εμφανίζεται στις συνεντεύξεις της φορώντας μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου και μία κουκούλα. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, εξήγησε ότι η νέα της δουλειά επικεντρώνεται στη διαρκή πάλη των αντιθέσεων.
«Αυτό το άλμπουμ, αλλά και αυτός ο κόσμος, και το ποια είμαι ως άνθρωπος, είναι γεμάτα από αντιπαραθέσεις και αντιφάσεις. Έτσι, υπάρχουν δύο δυνάμεις που συγκρούονται μεταξύ τους ανά πάσα στιγμή, και θεώρησα ότι αυτή η πάλη έχει πραγματικά ενδιαφέρον», ανέφερε χαρακτηριστικά. «Θέλω να πω, έτσι είμαστε ως άνθρωποι, σωστά; Λέμε ένα πράγμα, αλλά υπάρχει ένα εντελώς διαφορετικό νόημα από πίσω. Όλοι ζούμε μέσα στη δυαδικότητα», συμπλήρωσε η Lykke Li.
Αυτή η δυαδικότητα ξεδιπλώνεται μέσα από 9 τραγούδια συνολικής διάρκειας 24 λεπτών, τα οποία γράφτηκαν στο Λος Άντζελες και ηχογραφήθηκαν στη Στοκχόλμη. Την εκτέλεση της παραγωγής ανέλαβαν η ίδια η Lykke Li και ο Björn Yttling, ενώ μία ορχήστρα εγχόρδων 17 οργάνων συνοδεύει μοναδικά τους στίχους της.
Στο τραγούδι «Lucky Again», η Lykke Li τραγουδά «Περιμένω και περιμένω/Δεν θα αργήσει μέχρι να βρεθώ με το πρόσωπο στο έδαφος», αποτυπώνοντας την αγωνία της. Στο «So Happy I Could Die», θέτει το ερώτημα «Πόσο μπορεί να κρατήσει;», ισορροπώντας ανάμεσα στην ευτυχία και τον φόβο.
«Το όνειρό μου είναι να σπάσω τον κώδικα. Τι θα γινόταν αν μπορούσα να περιγράψω πώς είναι να είσαι ζωντανός με λέξεις και μουσική; Έχω εμμονή με τη συγγραφή τραγουδιών», εξομολογήθηκε η Lykke Li. «Μου αρέσει όταν κάτι με αναστατώνει, όταν υπάρχει ένα επίπεδο υποσυνείδητου μυστηρίου σε αυτό», πρόσθεσε.
Ως μητέρα δύο παιδιών, η Lykke Li δηλώνει ότι οι συνθήκες στο σπίτι της ήταν κάθε άλλο παρά απελευθερωμένες κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Η καθημερινότητα και οι απαιτήσεις της οικογενειακής ζωής έρχονταν συχνά σε σύγκρουση με τις καλλιτεχνικές της ανάγκες.
«Ακόμα και η ίδια η φυσική διαδικασία του να δίνεις ζωή είναι σαν ταινία τρόμου. Είναι τόσο βάναυση», εξήγησε η Lykke Li. «Έτσι, το να πάω μετά στο στούντιο και να πω απλώς “ξέρεις τι, θα τα γράψω όλα στα αρχίδια μου, θα δώσω στον εαυτό μου την άδεια να είναι απλώς rock & roll”, ήταν λυτρωτικό. Έδωσα στον εαυτό μου την άδεια να γίνω ένας fuckboy Βρετανός rock είδωλο στο μυαλό μου», δήλωσε με ειλικρίνεια.
Αυτή η στάση αντιπροσωπεύει μία σημαντική αλλαγή από την εποχή του «Youth Novels», καθώς πλέον νιώθει πολύ πιο άνετα με τον εαυτό της. «Η ομορφιά τού να ζεις περισσότερο είναι να κατανοείς περισσότερο, να γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου», εξήγησε η Lykke Li. «Αυτό το πλάσμα που είμαι τώρα είναι ένα αρκετά παράξενο πλάσμα που το νιώθω πολύ ανδρόγυνο. Και είμαι απόλυτα εντάξει με αυτό», πρόσθεσε.
Ωστόσο, η πορεία προς αυτή την αποδοχή δεν ήταν εύκολη, ειδικά λόγω των κοινωνικών προσδοκιών που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες καλλιτέχνιδες. «Ως γυναίκες, μπαίνετε σε αυτόν τον κόσμο και το αντίτιμο της εισόδου είναι ότι πρέπει να είστε όμορφες, άξιες· υπάρχει πάντα μία προσδοκία σε έναν ρόλο που δεν νομίζω ότι την συνειδητοποιείς όταν είσαι νέα», τόνισε η Lykke Li.
Αντίθετα, οι άνδρες συνάδελφοί της φαίνεται να απολαμβάνουν μία διαφορετική ελευθερία στη δουλειά τους. «Οι άντρες απλώς φορούν ένα καπέλο trucker, παίζουν κιθάρα και βυθίζονται σε κάτι που είναι αιώνιο», σχολίασε η ίδια, αναρωτώμενη αν υπάρχει τρόπος να αφαιρέσει κανείς τη φυσική παρουσία και να επικεντρωθεί μόνο στην τέχνη.
Για το επόμενο άλμπουμ της, η Lykke Li επιθυμεί να πιέσει ακόμη περισσότερο τα όριά της, περιορίζοντας τον εαυτό της στη χρήση μόνο έξι καναλιών ήχου. Αυτή η πρόθεση προκαλεί ενδιαφέρον, καθώς η ίδια είχε δηλώσει στο παρελθόν ότι το «The Afterparty» θα ήταν ο τελευταίος της δίσκος.
«Το είπα αυτό επειδή ήμουν μεθυσμένη και αγχωμένη στο πάρτι για την κυκλοφορία του δίσκου», διευκρίνισε η Lykke Li γελώντας. «Το να κάνω ένα άλμπουμ είναι για μένα σαν να περνάω από την κόλαση», εξήγησε, παρομοιάζοντας τη διαδικασία με τον αγώνα που καταγράφεται στο ντοκιμαντέρ «Burden of Dreams».
Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τις δυσκολίες του Werner Herzog κατά τη δημιουργία της ταινίας «Fitzcarraldo» το 1982, όπου προσπαθούσε να ανεβάσει ένα ατμόπλοιο 320 τόνων σε έναν λόφο. «Υπάρχει τόσος μεγάλος αγώνας για να υπάρξει το όραμά σου, και ακόμα κι όταν υπάρχει και εκδηλώνεται, είναι τόσο διαφορετικό από αυτό που ονειρεύτηκες», ανέφερε. «Έτσι, το να ολοκληρώσεις κάτι και να υπάρχει στον κόσμο ως μία τελειωμένη εκδήλωση είναι βάναυσο», συμπλήρωσε.
Η καλλιτέχνιδα εξήγησε ότι αυτή η ανάγκη να δίνει τα πάντα είναι που την οδηγεί σε ακραίες δηλώσεις. «Το είπα αυτό γιατί αυτό κάνω: ρίχνω όλα μου τα χαρτιά στο τραπέζι. Σκέφτομαι “ίσως αυτή τη φορά να τα καταφέρω σωστά και να μπορέσω επιτέλους να επιστρέψω στο να είμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος”», ανέφερε. «Αλλά δεν νομίζω ότι μπορώ… Ειλικρινά δεν μπορώ να βρω άλλη δουλειά», πρόσθεσε με χιούμορ.
Η επιθυμία της να αποδράσει από τους όρους και τα όρια της μουσικής βιομηχανίας εκφράστηκε έντονα και στην εμφάνισή της στο φεστιβάλ Coachella την περασμένη άνοιξη. Στο φινάλε της εμφάνισής της, άναψε ένα τσιγάρο στη σκηνή και χόρεψε στους ρυθμούς της μεγάλης Eurodance επιτυχίας «The Rhythm of the Night» του συγκροτήματος Corona, ενώ μία κάμερα την ακολουθούσε στα παρασκήνια.
Η σκηνή αυτή αποτελούσε άμεση αναφορά στην εμβληματική ταινία «Beau Travail» της Claire Denis, η οποία βασίζεται στο βιβλίο του Herman Melville για την αποδόμηση του ανδρικού προτύπου. Στο τέλος της ταινίας, ο ηθοποιός Denis Levant, υποδυόμενος έναν λοχία, χορεύει με πάθος στο ίδιο ακριβώς τραγούδι σε μία άδεια πίστα.
Η πορεία της Lykke Li δείχνει ότι η τέχνη αποτελεί έναν διαρκή, απαιτητικό αγώνα για την αποκάλυψη της αλήθειας πίσω από τις κοινωνικές μάσκες. «Πόσες από αυτές τις μάσκες μπορώ να βγάλω;», αναρωτήθηκε η ίδια, θέτοντας τον πυρήνα της προσωπικής της αναζήτησης.
«Τι είναι δικό μου και τι έχει βάλει η κοινωνία πάνω μου; Αυτό είναι το όνειρό μου. Στο τέλος μένει μόνο η δουλειά, και δεν έχει καμία σχέση με μένα. Θέλω να είμαι ένας αγωγός, και όλοι θέλουμε απλώς να είμαστε ελεύθεροι, σωστά; Αυτό είναι που θέλουμε όλοι, να είμαστε ελεύθεροι», κατέληξε η Lykke Li, αφήνοντας μία ανοιχτή υπόσχεση για το μέλλον.
